martes, 12 de julio de 2016

calor.


aquí a xente morre
fala soa nos bancos do paseo
unha procesión de bañistas
leva en andas unha serea
do río tea
pois aquí non hai mar
nun trono decorado
de plásticos multicolores
a area que queda na beira
é para facer torpes castelos
ca riada con moita imaxinación
e á noite desfai nun inmenso abrazo
acuático
que logo analizaran os científicos
para deducir
que aquí a xente morre
fala soa nos bancos do paseo
por onde levan en andas
unha serea do río tea
din cousas sen querer
por que falan con Xesús a diario
deixándose a vida
xa non hai xente do pasado
nin penas nin glorias
o saber xa non sae da dubida
nin se nomea á beleza
e a procesión de bañistas
leva en andas e correndo
para botar de volta unha serea  
ao río tea  
antes de que  morra de calor.



viernes, 27 de mayo de 2016

temporis acti.



á túa idade deberías ser máis razoable
deberías alongarte dos tardígrados
todo o que diminúe á humanidade
todo o que detesta a felicidade
sempre haberá tempo
para a ocupación dos anciáns
onde a voluptuosidade é lembrar
a idade no que o corpo estaba
feito so para o amor
a recompensa de negar o desexo
para ser digno de amarse
detesto todo o que diminúe ao home
non habitalas horas do día
o simple animal que cae no catre
o mexo  nauseabundo do home
tan preto da súa perpetua escravitude
sen poder avanzar un dia por ano
empeñado en cambiar ao mundo
e non a el
pero todo o que é xove é tenro
un carro nun mercado leva máis verdades
cun home
el  adora os cueiros para enmerdalos
para xogar a ser capaz de medrar
e liberarse deles
esquece de que ten dentes para mastigar
a sociedade é un Aquiles vulnerable
que non se alonga da súa desmemoria
sempre haberá tempo
aínda metido dentro dun frasco
para no momento xusto
deixala vida sen gloria
como a vida que propón o home
exenta de aceptar ás miserias ca constitúen .



miércoles, 17 de febrero de 2016

montaigne.



caín dun cabalo
e percibín o ceo e algunhas estrelas
e unha vez lle preguntei á filosofía
de que material eran
contestoume: de ferro

xacía o meu corpo amolecido
nunha gran follaxe
nacín alí mesmo
todo o que vía era novo
creado nese instante
descubrín que iso do sufrimento
e pouco ou nada ilustrado
mais ben unha invención humana
nin tampouco que todo enclenque
queda suprimido por natureza
so os animais non alcanzan as penas
nin certa alerxia ao porvir
pero a felicidade de vivir
supera con moito
a tódolos males causados pola miseria
pois ningún dos nosos males
son necesarios si se deben so a nós
tampouco hai parte do corpo humano
máis fráxil co que conserva na memoria
as pegadas maternais

quen dixo ca sinxeleza da natureza
molesta aos teólogos?

o que foi debe de importar máis do que é
e o que é menos do que pode ser
é dende abaixo dende onde hai que vivir
rexeitando todo o que te protexe
e que por elo te escraviza
todo o que deixou de ser útil

vivimos na democracia dos vampiros
des-me-mo-ria-da
con medo á claridade
con medo aos outros
con medo a un mesmo
vampiros con medo ao diaño
con medo a Deus
un terrible atentado á felicidade
de todos

caín dun cabalo
e percibín o ceo e algunhas estrelas
e unha vez lle preguntei á filosofía
de que material eran
contestoume: de ferro de pedra ou
doutra calaña  calquera.

jueves, 31 de diciembre de 2015

felices os que choran.


nunha terra cor cenoria
como unha alfombra
na que se bordaban oasis
de mel e améndoas
onde vagaban perfumes
que embriagaban como licores
agora pobos borrados
tinguidos pola forza
de sangue monótona
unha paisaxe habitada polos corvos
por soños violentos
mexidos tódalas noites
por un mar de sen razón
cos anega
mulleres convertidas
en xardíns enloitados
para o egoísta amor
dos seus falsos profetas
borrachos de fumar resina
e éxtases relixiosos
para anular do seu calendario
tódalas primaveras
entre o cheiro á sangue
de petróleo, titanio, e auga
árbores que non mexen niños
follas que por medo
non medran
nenos como faragullas
desfeitas ao seu antollo
oriente xa non é
a terra amada polos profetas
as estrelas que non roubaron
fuxiron entre a morte
e percorren toda a terra
nos pasos fatigados dos perseguidos
que non foron asasinados
torturados crucificados
en kenia exipto libia siria afganistán
os están matando
non se pode calar
tarda demasiado a xustiza
que vence
aos que por medo a que sendo felices
sexan poderosos
felices os que choran!
como os que non esperan
nada da vida
proclives á miseria
á felicidade a conta dos outros
sen observar aínda a natureza
so temor a axitarse do propio espanto
adoradores do estupor
pobres enfermos da ausencia de alegría
sen bondade se non é hipóteses
dubidando aínda para dentro
que a terra é redonda
finxindo unha moral imposible
exenta de identidade
máis ca confusión como estado habitual
dos  que viven no reino dos pantasmas
de homes menos vivos
de indiferentes aborrecibles
todo o que diminúe a realidade
grazas á irrealidade
oriente xa non é
a terra amada polos profetas
as estrelas que non mataron
fuxiron e percorren toda a terra

felices os que choran!.




jueves, 12 de noviembre de 2015

kerygma.



alá o banquete rematou
e alguén debuxa unha ventá aberta
na area
un pouco de silencio
agás o vento
non se escoita a ninguén máis                   
despois de darlle en cada palabra
un sonoro aplauso
unha certa ironía
alá o banquete rematou
e so Simón ten unha copa na man
para facer maxia
como en babilonia
acompañado de Helena
“a súa primeira idea divina”
souben tanto de él
en realidade é mellor escoitar
que falar
e distraer tódalas desidias
quen é este
dicían todos
que quere sacar desa copa valeira
unha pomba
ou fai que lanza unha frecha
que non da en corazón algún
e non nos deu
nin nos rozou sequera
e houberamos recibido o golpe
e houberamos recibido o golpe
tes todo o aspecto dun tolo
lévasme contigo
e colleron un autobús no deserto
ela levaba na man unha candea
ían para roma
non armedes escándalo
díxolles o condutor
alí ao fondo esta durmindo deus
e déronllo un gran porrazo
pero deus non espertou
que ia a facer
e eles caeron nunha mirada
sen vida
se te aburro voume
para impedir unha desgraza absurda
desprezo a idea dun deus
que se empeña en salvar
a esta horrible marabunta
sen ideais
dunha ferocidade irracional
dunha embriagade sen imaxinación
eu teño iso que se chama cultura
ás veces parece que vivimos
baixo desexos que cremos experimentar
os escultores xa non fan esculturas
a pintura elude o seu retrato
a literatura balbúcea palabras escépticas
Simón deixábase caer polo sono
no asento do autobús
camiño de roma
dicíase a se mesmo :
este é o grande poder de deus
e dende atrás felipe o diácono
e daniel o profeta dicían:
e houberamos recibido o golpe
e houberamos recibido o golpe
bautizarme
e encherei de milagres
eu tamén podo volvela vista aos cegos
e erguelos mortos
esta viaxe remata
dádeme tamén a min ese poder
pero o don non se obtén por diñeiro
e así fóronse Simón con Helena
para roma sen o espírito santo
para facer maxia.



miércoles, 5 de agosto de 2015

galin principe.


como unha caricia comediante
sobre un espello
preséntacheme moro en compostela
hai tempo de mulleres de cabelos louros
fetiches gardados no peto
absenta no derby vetusto e antigo
de antecesores noites valleinclanescas
de franco do carro  escribindo á noite
o seu testamento filosófico  na rúa do vilar
sobre as pedras
para deixar paso ás marías
pasear a sombra dos seus ollos
desafiantes ao dia
e a alma nos levaba ao mar de ferrolterra
tras un muro que aínda a rodea e nos lastima
era a túa voz conmovida a túa elocuencia
túa hipnótica mirada
buscando curioso unha palabra
para asexar aos dóciles interpretes
o torso orfo dunha caricia
como aquilo que se quere
e non nos pertence
tódolos camiños que andamos
durante esta curta vida para conmovernos
en medio dunha sociedade muda
empecinado ti príncipe
para que cantaran as miradas
no teu canto inquietante e libre
deixando aos incrédulos que creran
que o galo do asasino resucitou na túa
derradeira noite
adeus ata  que nos leve a alma para sempre
ao mar de ferrolterra.

martes, 28 de julio de 2015

er.


enriba dunha árbore imaxinada
descansa en paz para que o espírito
se ocupe do incorrupto
e non o arroube
er de estirpe panfilia

a virtude non ten dono
depende de canto se lle honre
ou se desprece
ou do desanimo que padezas
tal é o castigo
tal é a recompensa

non hai árbores na foresta
so a moral o esperta
para decatarse
que non cambiaría esta vida
por ningunha antes vivida
aínda sendo isto o de menos

só e orgulloso
para non caer no desmaio
soña metafísicas
correndo e apurado
ao longo dun bosque baleiro
antes da caída da tarde

non hai árbores nin foresta
para miralo máis alá
onde hai dous camiños
onde as almas se intercambian
saúdos
e preguntan unhas á outras
sobre o mundo celeste ou subterráneo
según de onde veñan
as do ceo describen o goce e a beleza
mentres as do milenario camiño
choran a berros
ao lembrar os sufrimentos pasados

así van poñéndose en ringleiras
ante láquesis
despois de escoller o seu modo de vida
para acampar a beira
do río da despreocupación
e despois de beber a súa auga
en exceso
esquecerse de todo
caendo durmidas en medio da noite
para ser chimpadas ao ceo
para o seu nacemento
como estrelas fugaces

enriba dunha árbore imaxinada
antes da caída da tarde
declamaba aos paxaros en grego
na chaira do esquecemento

“er non bebeu a auga e non lembraba
como volveu ao seu corpo
so despois de abrilos seus ollos
mirouse tendido enriba da cacharela”.