viernes, 12 de enero de 2018

brúa.


brúas por non saber esperar
dormes
por non saborear a felicidade
por que che parece irreal
mátaste antes que desexar
o deserto
Deus espera co denuncies
e por medo á dor
sementas unha veiga
de almas ausentes
os homes fortes non teñen coidado
de manterse
os demais deciden
para crear cidades
onde non deberían de existir
as que ninguén ven a soñar
para  que ti sigas renunciando
cada ano a unha vida máis digna
non para curar aos cegos
se acaso para co teu quentador funcione
non para alimentar a catro mil
senón para escoller o tipo de leite
non para resucitar a Lázaro
e á desgraza chámaslle casualidade
aos pés da cama para sentir a emoción
de ser o ladrón da túa vida
acosado por ti mesmo
máis  para dubidar un momento
brúa
co medo produce mais proezas ca valentías
por exemplo
Deus espera co denuncies
deixa de  atormentarte pola incertidume
brúa por que canto máis o fagas
máis aumentara a sede do teu bruído
por que Deus sigue calado
esperando co denuncies.


jueves, 23 de noviembre de 2017

a súa vontade.


cando o corpo durme
prescinde de tódalas cousas
ata confundirse na súa sorte
que resulta un estorbo
para toda a razón

a carne non serve para nada
agás para reter os sentimentos
para humillalos
no medio do seu marmulo

pero non é doado
provocar as malas relacións
do pensado corpo
a significación dos seus actos

non sexa
que nos propaguemos ata o infinito
tan semellante
como a relación entre os seres

a vida sempre volve a buscarnos
a súa vontade regra os nosos actos
so a carne nos envilece
o tedio da realidade nos anula
é peor non saber
que non ser consolado

ah terra!
sinto horror de ti
dos teus habitantes perfectos
ben alienados
sen remordementos

insípidos pola novísima dieta
antídoto de todo o que atormenta
rexeitamento dos seres débiles
coa súa idolatrada indiferenza

cada noite cando o corpo durme
por graza a vida volve a buscarnos.





viernes, 20 de octubre de 2017

envés.


no envés dunha folla
que eleva o fume
esta o noso refuxio
e ala abaixo
rise o mal que nos atormenta
un descoñecido
que sinte horror de si mesmo
no envés dunha folla
buscamos refuxio
e non existe
por que so vivimos para vivir
sen convencernos
con imaxes que desfalecen
e convertemos en espellismos
so para saciar a carne
nun corpo que encerra
a un corazón cautivo
no envés dunha folla
escóndense as nosas quimeras
o seu esplendor nos tenta
producíndonos estraños anhelos
como as arbores frondosas
suicidándose á forza
polo cruel lume
ca man maldita do home acende
mais a tristeza e o pesar
é breve para esta besta
que unha vez disipado o recordo
volve caer nel coma unha imaxe
evocadora
no envés dunha folla
queima o noso refuxio
un pervertido espírito
tinguindo de cinza
a patria de todos
a súa propia terra.




sábado, 24 de junio de 2017

jueves, 22 de junio de 2017

cantiga de san xoán.



La, la, la, la, la, la, la,

( 4 veces).


Confía en min Zacarias

díxolle o anxo ao seu pai

a túa muller terá un fillo

e lle chamaredes Xoán.


Como poderei crelo

se a miña muller é vella

e non vai poder preñar

por mais que ela queira.


A auga que corre no río  Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la, la,

( 4 veces).


Zacarías quedou mudo

ata seis meses despois

cando Isabel trouxo un neno

e Xoán lle chamou.


O pobriño quedou orfo

e ao deserto marchou

e vestido cun pelexo

fixo xaxún e oración.


A auga que corre no río Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la,la,

(4veces)


Cando tiña trinta anos

foise ao río Xordán

a bautizar ao Mesías

e viñérono a apresar.


Uns gardas que mandou Herodias

pois ela odiaba a Xoán

por botarlle en cara

o que fixera mal.


A auga que corre no río Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la,la,

(4 veces).


E así chegou o convite

que  Herodes celebrou cun banquete

e mentres Salome bailaba

prometeulle todo o seu feudo.


E pasearon nunha  bandexa

a cabeza do Bautista

para vinganza  e contento

da súa nai Herodias.


La, la, la, la, la, la, la,

( 4 Veces).




sábado, 22 de abril de 2017

jezabel.




no dormitorio apesta a vao
un cheiro a herbas erguese
e no teito forma un ceo de aromas
doce e pestilente
jezabel fala como se estivera soa
tan pouca compaixón
habita na súa estancia
a súa soidade espanta
tantos seres que non podemos ver
morren por esta causa…….
na súa caixa mestura cosméticos
nunha grande depresión de marfil
onde garda unha congregación
de corpos en letargo
esperando espertar
a súper espiritualidade
jezabel adora a baal
e constrúe un xardín
de falsas doutrinas
de homes débiles que temen
a outros homes
que cando nesta travesía
se lles apagan as velas
caen como as bolboretas
nas mans do depredador
para ser gardadas entre as follas
dun libro de arquitectura
para que cando o abra
mentres os homes débiles
temen aos outros homes
consigan voar
nos ollos sidonios de jezabel.



viernes, 28 de octubre de 2016

nada propio.



a perfección
non é un soño senón unha vida
as miñas riquezas están nas babas
dos caracois
nada superabundante
relegado como tantos outros
a non exercer de nada para o que fun
formado
cuestión de ética
non estar sobre os outros
non gardar nada para un
para alarde dos porcos que medran
á nosa conta nun pais cativiño
que minte aos pobres
e lles malvende unha fábula
para aceptar as súas frustracións
para ver se van morrendo e non molestan
deixa que che conte!
coma un paxaro que se golpea
contra os barrotes da súa gaiola
e ti sabes que isto non é medo
senón desexo
de non esquecelo todo
a alegría compartida se duplica
e se vive na espontaneidade
que sei eu da miña perfección
acaso podo vela
non é algo digno da xente pobre?
votar en menos o que non se ve
mentres pasa por diante esta fábula
malvendida
para comprender ca felicidade abunda
onde  a vida é superabundante
hai unha cousa so no mundo
que non poden arrebatarnos
a perfección
a nosa digna pobreza
vivir sen nada propio
topar o que os demais non poden ver
comer beber e gozar da nada.