viernes, 20 de octubre de 2017

envés.


no envés dunha folla
que eleva o fume
esta o noso refuxio
e ala abaixo
rise o mal que nos atormenta
un descoñecido
que sinte horror de si mesmo
no envés dunha folla
buscamos refuxio
e non existe
por que so vivimos para vivir
sen convencernos
con imaxes que desfalecen
e convertemos en espellismos
so para saciar a carne
nun corpo que encerra
a un corazón cautivo
no envés dunha folla
escóndense as nosas quimeras
o seu esplendor nos tenta
producíndonos estraños anhelos
como as arbores frondosas
suicidándose á forza
polo cruel lume
ca man maldita do home acende
mais a tristeza e o pesar
é breve para esta besta
que unha vez disipado o recordo
volve caer nel coma unha imaxe
evocadora
no envés dunha folla
queima o noso refuxio
un pervertido espírito
tinguindo de cinza
a patria de todos
a súa propia terra.




sábado, 24 de junio de 2017

jueves, 22 de junio de 2017

cantiga de san xoán.



La, la, la, la, la, la, la,

( 4 veces).


Confía en min Zacarias

díxolle o anxo ao seu pai

a túa muller terá un fillo

e lle chamaredes Xoán.


Como poderei crelo

se a miña muller é vella

e non vai poder preñar

por mais que ela queira.


A auga que corre no río  Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la, la,

( 4 veces).


Zacarías quedou mudo

ata seis meses despois

cando Isabel trouxo un neno

e Xoán lle chamou.


O pobriño quedou orfo

e ao deserto marchou

e vestido cun pelexo

fixo xaxún e oración.


A auga que corre no río Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la,la,

(4veces)


Cando tiña trinta anos

foise ao río Xordán

a bautizar ao Mesías

e viñérono a apresar.


Uns gardas que mandou Herodias

pois ela odiaba a Xoán

por botarlle en cara

o que fixera mal.


A auga que corre no río Xordán

por unha promesa

morreu San Xoán

morreu San Xoán

morreu San Xoán

por unha promesa

no río Xordán.


La, la, la, la, la, la,la,

(4 veces).


E así chegou o convite

que  Herodes celebrou cun banquete

e mentres Salome bailaba

prometeulle todo o seu feudo.


E pasearon nunha  bandexa

a cabeza do Bautista

para vinganza  e contento

da súa nai Herodias.


La, la, la, la, la, la, la,

( 4 Veces).




sábado, 22 de abril de 2017

jezabel.




no dormitorio apesta a vao
un cheiro a herbas erguese
e no teito forma un ceo de aromas
doce e pestilente
jezabel fala como se estivera soa
tan pouca compaixón
habita na súa estancia
a súa soidade espanta
tantos seres que non podemos ver
morren por esta causa…….
na súa caixa mestura cosméticos
nunha grande depresión de marfil
onde garda unha congregación
de corpos en letargo
esperando espertar
a súper espiritualidade
jezabel adora a baal
e constrúe un xardín
de falsas doutrinas
de homes débiles que temen
a outros homes
que cando nesta travesía
se lles apagan as velas
caen como as bolboretas
nas mans do depredador
para ser gardadas entre as follas
dun libro de arquitectura
para que cando o abra
mentres os homes débiles
temen aos outros homes
consigan voar
nos ollos sidonios de jezabel.



viernes, 28 de octubre de 2016

nada propio.



a perfección
non é un soño senón unha vida
as miñas riquezas están nas babas
dos caracois
nada superabundante
relegado como tantos outros
a non exercer de nada para o que fun
formado
cuestión de ética
non estar sobre os outros
non gardar nada para un
para alarde dos porcos que medran
á nosa conta nun pais cativiño
que minte aos pobres
e lles malvende unha fábula
para aceptar as súas frustracións
para ver se van morrendo e non molestan
deixa que che conte!
coma un paxaro que se golpea
contra os barrotes da súa gaiola
e ti sabes que isto non é medo
senón desexo
de non esquecelo todo
a alegría compartida se duplica
e se vive na espontaneidade
que sei eu da miña perfección
acaso podo vela
non é algo digno da xente pobre?
votar en menos o que non se ve
mentres pasa por diante esta fábula
malvendida
para comprender ca felicidade abunda
onde  a vida é superabundante
hai unha cousa so no mundo
que non poden arrebatarnos
a perfección
a nosa digna pobreza
vivir sen nada propio
topar o que os demais non poden ver
comer beber e gozar da nada.



miércoles, 12 de octubre de 2016

hai algo.


as obras de arte xa non son actos que perduran
xulgase a vida exterior das persoas sen achegarse
nin unha decima á súa interioridade
pero aínda queda algo no aire
falarse de se mesmo nun perpetuo monologo
que carece de encomezar a amarse,
amar
por que quizais é algo que tende a medrar
e da medo
queda algo no aire que anula as distancias
hai algo no aire que ninguén adiviña a saber
evitando unha desgraza absurda
para ofrecela alma nun tazón de café
un motivo para sorrir
alimentarse de flores para rezar e crer
atravesar os queimados montes
que so a admiración dun ser superior
pode volver a erguer de verde
mentres todo durme ao redor noso
hai algo que ninguén adiviña a saber
os soños marabillosos
sen que o tempo te persiga
para seguir loitando para crer
sen basearse en hipóteses
hai algo no aire que modela
o pensamento
un gran espello que descubre
unha pequena erroga
tan hábil e tan difícil de ser entendida
como a beleza dos santos
que no noso arrogante silenzo
nos enfrontamos a ela.


martes, 12 de julio de 2016

calor.


aquí a xente morre
fala soa nos bancos do paseo
unha procesión de bañistas
leva en andas unha serea
do río tea
pois aquí non hai mar
nun trono decorado
de plásticos multicolores
a area que queda na beira
é para facer torpes castelos
ca riada con moita imaxinación
e á noite desfai nun inmenso abrazo
acuático
que logo analizaran os científicos
para deducir
que aquí a xente morre
fala soa nos bancos do paseo
por onde levan en andas
unha serea do río tea
din cousas sen querer
por que falan con Xesús a diario
deixándose a vida
xa non hai xente do pasado
nin penas nin glorias
o saber xa non sae da dubida
nin se nomea á beleza
e a procesión de bañistas
leva en andas e correndo
para botar de volta unha serea  
ao río tea  
antes de que  morra de calor.