sábado, 6 de abril de 2019

colmo.


para quen eu escribo
volvera a ler de novo
por máis que leve horas
e horas ergueito
para tratar de xuntalas letras
tocando un piano
de teclas mudas
e golpealas ata facerlles falar
para quen eu escribo
ten que emendarse
e ser como un sol ben parecido
que sen queimar
quenta e cura
a un día enfermo
como a primavera
como o amor que non ten fin
para quen eu escribo
verá a miña mirada
enfronte da súa
no texto que le
e quedando calado
deixara que este colmo
lle encha todo o corpo
e non desexara máis que apertarse
e comprender a súa alegría
botándose a chorar
non ten remedio!
terá que calmar a sede primeiro
pero non a sede
que teñen os demais 
e collera a vida
sobre o seu peito todo
aínda que por momentos afogue
sen importarlle
tal goce
e como as béveras
que saen xunto as follas da figueira
non son figos
fuxira sen volta do pasado
para topalo pracer
para quen eu escribo
deisaraxe levar sen remordemento
polos seus pasos
xa non terá fatigas
por que xa non crera
nesa metáfora que se chama espera
erguerase!
por que escoitara o canto
que sae libre destas letras
para apoderarse da realidade
para quen eu escribo.



miércoles, 20 de febrero de 2019

sete vidas.


témolas mesmas costumes
témolos mesmos recordos políticos
sentámonos igual
incluso na mesma cadeira
ou debe de parecerse moito
cando nos erguemos
facémolo mesmo
e tamén cando nos deitamos
esquecemos as mesmas cousas
para poder sobrevivir
neste mesmo anaco
as veces ata diriximos a nosa mirada
aos mesmos lugares
dentro de nós mesmos
estendemos os mesmos obxectos
enriba da mesma mesa
ou moi parecida
seguro que tamén ten catro patas
e caemos de sono á mesma hora
e antes facémolo mesmo escáneo
pola nosa memoria
alugamos as mesmas imaxes
por eses mesmos segundos
para que non nos saian
demasiado caras
e descargamos todo o que non entendemos
cando necesariamente quedamos en branco
pensámolo mesmo
cando mirámolo mesmo
e sentímolo medo
cando o medo nos sinte a nós
estamos sos nos mesmos momentos
e ante as mesmas indiferenzas
deixamos todo o que quixeramos facer
todo o que quixeramos cambiar
por que sempre temos que facer
algo antes
(tamén saímos un dia calquera
e cando voltamos
topámonos entre os nosos brazos
á nosa gata branca morta
buscando outra vez a súa mirada)
ata darnos conta de que sobreestimamos
as nosas sortes
e posible tamén que pensemos
que despois de aprazar todo o que temos de iguais
deixámonos ser tan diferentes.




viernes, 25 de enero de 2019

dasein.


hai un tempo no cas ideas
son perseguidas
como se fosen
murmuradas polo diaño
e a xente obrigase a esquecer
para que todo pase
como a xuventude eterna
a ilusión de cumprir
co seu cometido
e recoñecer os fins
do CORAZÓN
sen que importe
a traxedia dos presaxios
sen que importe adxudicarse
todo o que atrae a luz
se non é como unha curiosidade
sen entenderse

ESCOITA
ao galo de mercurio

ESCOITA!
sen temor a que resucite
aos mortos e se organicen
e inflúan nos factores políticos
con discusións sinxelas

CACAREXANDO
sen fame
pero con principio de causalidade
para alegrarnos co seu apetito

A RAZÓN DE TODOS

agora que ninguén se fía
de ninguén
agora que ninguén
e capaz de topala razón
en si mesmo
tan lonxe da coiné
volveremos a crer nas mazás
e sentirémonos axiologos
por non ter mans
que as queran recoller
agás para os porcos

como a nosa existencia
para que todo pase
como a nosa xuventude eterna
para recoñecer os nosos fins
cando canta
o galo de mercurio.



domingo, 6 de enero de 2019

sefania.


tódolos herodes sentan hoxe
no seu trono
a ler por enésima vez a profecía
ante os seus novos escribas
e sobre as súas ventás
de inhumanas conquistas
estenden a pel dun ofidio
que cae sobre unha terra
de árbores mortas
fora do limite do caos
nesa viaxe do cosmos
no punto de partida
onde nos topamos nós
onde a roda xira
onde se sortean tódolos fraudes
na cidade da aquí abaixo
tódolos anos
ao longo de tódalas nosas vidas
volven a camiñar os reis
a sefania adrumenta
á súa heroica fatalidade
ao seu martirio
despois de topar ao Pai na voz do seu Fillo
a gran antítese
un plan perfectamente escrito
non feito para o simplismo
Él chamase a única vida
o único Sol o único Espírito
a creación horizontal
o Verbo
ao outro lado da túa porta
na cidade de ala enriba.



viernes, 14 de diciembre de 2018

alcaiota.


e si………….
cun broche de falso metal
cheo de corre ve e dille
alimentas coa túa lingua
o animal miserento e insaciable
un macaco que transita
pola túa cabeza
e ménteslle dicíndolle
que non toma parte
nesta triste debacle

nunca te miraches tan bela
dentro do teu espantoso engano
pensas que eu non sei
da túa presenza
mais ese odio que inventas
non che deixa vivir
aínda que te vistas de seda
e si………….
viñeches a cambio
de non querer verme diante
ese acordo que acadaches
de non pensar 
na febre do corpo 
na vida que nos queda

pero todo ten unha razón
para estar
incluso a túa inutilidade manifesta
e si.............
tentas retrasar por máis tempo a túa hora
xogando ás agachadas
para seguir exercendo este aldraxe

non nacen flores en decembro
por máis ca ti as imaxines
nin toda esa grinalda de sapos
que adorna a túa ilustrada cabeza
e si.............
pensativa aínda podes
frotar ditosa a túa bandexa
onde serves os teus fiambres
para ofrecerllos ben mortiños
aos teus agradecidos comensais.



viernes, 16 de noviembre de 2018

cristiñade.


o vagar deixouno todo
mentres o san martiño
parece aloulado
e unha alfombra
intacta que tece o outono
consola co seu perfume
a terra de cristiñade
de ortodoxas néboas
río enriba en lene alzado
ata onde empeza o mundo
sublime e ceibe
as imperfectas alegrías
que tingue o corpo
o fedor da fame
un apetito perfecto
na memoria
como a terra fumegante
mirando apiadada
ao ceo húmido chuvioso
que lava a pel da cepa vella
mentres sen tempo
conversa coas súas  follas mortas
unha alfombra que tece o outono
para falar da ebriedade
antes de saciarse dela
non é alimento senón vertixe
a ebriedade da terra
e tódolos seres que transitan
debaixo do seu manto
que non é so o seu camiño
senón saciar a súa fame
tódolos días cando remata a tarde
na terra de cristiñade
as pedras dos muros antigos
apáganse
para gardar un pouco de vós
o voso verdadeiro abecedario
que agora deletrean os corvos
nas polas das árbores
mentres van pasando debaixo
as vosas almas espidas
para saudar á ausencia
nas lívidas noites
esvarando os seus pés figurados
no musgo dos estreitos camiños
escoita!
onde vai a antorcha
onde vai a antorcha
e a luz que vos guiaba.




lunes, 22 de octubre de 2018

a causa.


díxolle:
toma toda a terra nas túas mans
e el quedou calado
para logo mirar con arrepío
e nomear a súa apatía
a nostálxica mirada do político
perdida nas fachadas
das vellas pensións de transeúntes
dos arrabaldes das cidades
para amar aos homes
canto máis miserentos máis belidos
canto máis belidos máis covardes
unha canción convertida nun drama
tódolos instantes fuxidos
todo o progreso truncado
tódalas formas de producir
o fedor que apesta á falta de prosperidade
todo o que impide dicir vosoutros
todo o que fai aos homes
inimigos de si mesmos
todo o que nos fai repetilo pasado
aprazalo tempo
para converter as peores covardías
o pobre aborrecer
do novo político
a súa división coa realidade
a incomprensión perpetua
da súa pertenza á a súa crase social
para poder amar aos homes.