miércoles, 22 de agosto de 2018

ao longo do día.


os ximnastas so fan cousas rítmicas
como os peixes nadando
as moscas voando
ou coma os pésames
os chinchos ocupando
todo o espazo dos veráns
tan lexitimo como todo o contrario
ou a terra que por ser inmensamente fermosa
murchase cando se pisa
e o que parecía inmortal
esmorece á vista dos moradores
incrédulos

ao longo do día

os brigadistas
miran non sei que horizonte
para apagar lumes alleos
e pasar de heroes
mentres dura o incendio
e despois que se apaga
a ser uns miserentos

ao longo do día

non hai nada determinante
non sendo as consecuencias dos actos
para os que viran mais tarde
xa non quedara voluptuosidade
para poder tomar conciencia
nin ritmo nin canto
tan vago como o que non espera nada
todo isto  xa o debeu de ver alguén
nalgunha parte
xente comendo e bebendo posesas
nas festas inacabables
xente matándose por un anaco de area
xente matando o pouco de terra
que nos queda
non basta con aniquilar o outono
e a primavera do calendario
incluso dentro de nós
e  deixarnos enganar
por tódalas  súas ficticias certezas

ao longo do día

os brigadistas fan cousas rítmicas
desgrazadamente rítmicas
crer o que non son
facer o que ningún gremio faría
enganarse en van
poñer o egoísmo por diante
ou acomodarse á miseria

ao longo dos días

os brigadistas son
unha sorte kafkiana

os brigadistas non apagan
o verdadeiro lume cos queima.



viernes, 13 de julio de 2018

domingo, 10 de junio de 2018

gárgola.



teño o fervor que aperto
contra min
e un manto de musgo
mirarte a ti
como ti me ves
noutro concepto marabilloso
nas metamorfoses
metade animais
metade pecado
tan grotesco coma benévolo
cando todo o que tes
cheira a algo
e parece que estamos ocupados
cando diminúen as voces
e enumeras todo o que es
para morder unha nube
que pasa
ou no olvido dos veciños
nunha estraña calma
nos ollos dos outros
sumidos na contemplación
eu son unha gárgola
que se impacienta
entre dragóns e demos
espidos e fríos
con ás e rabos
e grandes orellas
esperando á choiva
para botarte auga pola boca
despois dun consolo infinito
entre tantas quimeras
nun grande gurgullo gastrocéfalo
pola lingua que me esculpiron.



viernes, 11 de mayo de 2018

irmá.


eu tamén estou buscándome
entre todos os meus retratos
cando a conxuración
parece o mais adecuado
un golpe de vista
un cabalo desbocado
daquela estación dividida
que afastou as nosas mans
un medo profundo
un tremor exaltado
e teño que confesar
que busco entre os vestidos
o que me permita ser
o meu propio actor
irmá mírao ben
aínda que se apodere de min
unha intransixente angustia
todos estes anos tragando saliva
xa non hai principiantes
como si todos coñeceran o final
e non existira o inesperado
rezar para que volva a infancia
os significados queridos
para saquear a vida que nos ofrecen
adoecida de curiosidade
irmá mírao ben
quen ten recordos?
se non son enterrados
para cambiar o seu rostro
con estraña rapidez
como dentro dunha estampa
dun falso santoral
onde a sangue permanece durmida
e resulta moi difícil a simplicidade
pero irmá mírao ben
agora achegouse a primavera
todo luce como novo
as terrazas como antes
seguen alegres
a salvia florece e embriaga
e os coleópteros con sorna
volven aos seus recordos amorfos
onde non hai resignación
por que viven para comprender
que o amor de dous corpos
non é unha sinal para asaltar
a súa felicidade.




domingo, 22 de abril de 2018

solanácea.



esperando á mañá
por remirado orde
o meu ben
son flores brancas e violáceas
debuxadas nunha leira
xa na noite burlada
asomaban os seus androceos
na auga dunha almofía
ela cun traxe saído dun pedicelo
non sabia a quen adoraba
na súa memoria diseminada
este florecemento súbito
ante a miña disgregación espontánea
ven aquí díxome
esta noite imos contar a miña fortuna
eu esperaba coa miña mirada
e os alacráns cantaban
do ceo baixaba un piropo a buscala
e sen esperanza
vagaba arredor da miña casa
un cáliz cos seus pétalos
eu inmóbil imaxinaba
que cun soprido a elevaba
a pobre tiña que irse
antes de que amañecera
cos seus acumenes ergueitos
dentro da súa flor da pataca.


martes, 3 de abril de 2018

lamento.



como na trama dun conto
acariñei con forza
un artificio
para que non sirva de nada
toda esta sinceridade
para apropiarte das miñas palabras
e darlle o teu significado
por que non son coma as túas
para botarme os teus porcos
contra a miña denude

se non fora tan grande
o que nos une
pensaría  que non somos semellantes
e aínda así tería que vivir

entras dentro de min
para deixala porta aberta
ti dormes ben
por que o teu reloxo
non ten agullas

pero que poder ten a vontade
se rompes o bastón que a sostén
intento escribirte
aínda que non teña nada que dicir
todos necesitamos algunha vez
unha nova vida
unha nova oportunidade
aínda que para outros
non sirva de nada

non deixo de ser eu
non te asustes
como a verdade dos contos
que na infancia te lía

quizás chamei ao inefable
polo seu nome
e xa síntome a gusto con el
e espero un correo
que nunca chega
é licito ter medo
cando o que é non é o que era

debe de ser todo máis sinxelo
para topar a clave
pero non pensamos
solo facemos que pensamos
e estamos outra vez
dentro do espello
vendo como rebousa a copa
sen enterarnos
como corremos ao encontro
e tropezamos

pero esquecemos esas cousas
pois nos interrogan
todo vai máis lento cos recordos
e eu non sei escribir
son tantos os detalles que faltan
e a realidade é tan lenta

e aínda es ti
quen despreza a miña sinceridade
quen apaga a luz
para non querer saber
como se pode deixar ás persoas
coma se foran xarróns
suxeitos  inventados
que nin dentro dun libro
están a salvo
por que só poden salvarse na inconsciencia.



sábado, 17 de marzo de 2018

elías.


as aparencias modificables
son pedras tiradas nos camiños
das casas baleiras
dos que se foron provisionalmente
sen chegar a ser
elías mira os enderezos mudos
e na súa man posase un saltón
polo que pasa un tren
sen apeadeiro
agás un suspiro para conmoverse
e palpitar de xubilo
para que as cousas tomen nome
e mudar o seu pensamento
qué é o que se lle permite esperar
sabe que ninguén pode pintar
o azul tan puro dos seus ollos
xa non ten medo
a non ter nada
nun mundo determinado
cheo de incertezas
sen oportunidades
elías ante o seu destino
de kantiana repetición
suspira con violencia para conmoverse.