viernes, 11 de mayo de 2018

irmá.


eu tamén estou buscándome
entre todos os meus retratos
cando a conxuración
parece o mais adecuado
un golpe de vista
un cabalo desbocado
daquela estación dividida
que afastou as nosas mans
un medo profundo
un tremor exaltado
e teño que confesar
que busco entre os vestidos
o que me permita ser
o meu propio actor
irmá mírao ben
aínda que se apodere de min
unha intransixente angustia
todos estes anos tragando saliva
xa non hai principiantes
como si todos coñeceran o final
e non existira o inesperado
rezar para que volva a infancia
os significados queridos
para saquear a vida que nos ofrecen
adoecida de curiosidade
irmá mírao ben
quen ten recordos?
se non son enterrados
para cambiar o seu rostro
con estraña rapidez
como dentro dunha estampa
dun falso santoral
onde a sangue permanece durmida
e resulta moi difícil a simplicidade
pero irmá mírao ben
agora achegouse a primavera
todo luce como novo
as terrazas como antes
seguen alegres
a salvia florece e embriaga
e os coleópteros con sorna
volven aos seus recordos amorfos
onde non hai resignación
por que viven para comprender
que o amor de dous corpos
non é unha sinal para asaltar
a súa felicidade.




domingo, 22 de abril de 2018

solanácea.



esperando á mañá
por remirado orde
o meu ben
son flores brancas e violáceas
debuxadas nunha leira
xa na noite burlada
asomaban os seus androceos
na auga dunha almofía
ela cun traxe saído dun pedicelo
non sabia a quen adoraba
na súa memoria diseminada
este florecemento súbito
ante a miña disgregación espontánea
ven aquí díxome
esta noite imos contar a miña fortuna
eu esperaba coa miña mirada
e os alacráns cantaban
do ceo baixaba un piropo a buscala
e sen esperanza
vagaba arredor da miña casa
un cáliz cos seus pétalos
eu inmóbil imaxinaba
que cun soprido a elevaba
a pobre tiña que irse
antes de que amañecera
cos seus acumenes ergueitos
dentro da súa flor da pataca.


martes, 3 de abril de 2018

lamento.



como na trama dun conto
acariñei con forza
un artificio
para que non sirva de nada
toda esta sinceridade
para apropiarte das miñas palabras
e darlle o teu significado
por que non son coma as túas
para botarme os teus porcos
contra a miña denude

se non fora tan grande
o que nos une
pensaría  que non somos semellantes
e aínda así tería que vivir

entras dentro de min
para deixala porta aberta
ti dormes ben
por que o teu reloxo
non ten agullas

pero que poder ten a vontade
se rompes o bastón que a sostén
intento escribirte
aínda que non teña nada que dicir
todos necesitamos algunha vez
unha nova vida
unha nova oportunidade
aínda que para outros
non sirva de nada

non deixo de ser eu
non te asustes
como a verdade dos contos
que na infancia te lía

quizás chamei ao inefable
polo seu nome
e xa síntome a gusto con el
e espero un correo
que nunca chega
é licito ter medo
cando o que é non é o que era

debe de ser todo máis sinxelo
para topar a clave
pero non pensamos
solo facemos que pensamos
e estamos outra vez
dentro do espello
vendo como rebousa a copa
sen enterarnos
como corremos ao encontro
e tropezamos

pero esquecemos esas cousas
pois nos interrogan
todo vai máis lento cos recordos
e eu non sei escribir
son tantos os detalles que faltan
e a realidade é tan lenta

e aínda es ti
quen despreza a miña sinceridade
quen apaga a luz
para non querer saber
como se pode deixar ás persoas
coma se foran xarróns
suxeitos  inventados
que nin dentro dun libro
están a salvo
por que só poden salvarse na inconsciencia.



sábado, 17 de marzo de 2018

elías.


as aparencias modificables
son pedras tiradas nos camiños
das casas baleiras
dos que se foron provisionalmente
sen chegar a ser
elías mira os enderezos mudos
e na súa man posase un saltón
polo que pasa un tren
sen apeadeiro
agás un suspiro para conmoverse
e palpitar de xubilo
para que as cousas tomen nome
e mudar o seu pensamento
qué é o que se lle permite esperar
sabe que ninguén pode pintar
o azul tan puro dos seus ollos
xa non ten medo
a non ter nada
nun mundo determinado
cheo de incertezas
sen oportunidades
elías ante o seu destino
de kantiana repetición
suspira con violencia para conmoverse.




viernes, 9 de marzo de 2018

aínda.


matar a historia
esta fatalidade
para resucitala memoria
contada por ti
aleitando a dor a escuras
o enigma home-muller
por descifrar
as vidas que choran
a nosa consanguinidade
unha dura supervivencia
aínda lonxe
da fraternidade dos sexos
por obra e desgraza
da frixidez do pasado
un alimento que produce fame
que soterra o amor
e sementa a traxedia
que sega o futuro
e constrúe un templo en ruínas
un soño rematado
matar a indiferenza
para que caía o protagonista
para que exista a decencia
para vivir nun universo común
para habitalos mesmos intereses
os mesmos espazos
vivir ou morrer ese pasado
para vivilo futuro en igualdade
e precipitar a morte desta decadencia
por que ti non es
o que o home quere que sexas.


domingo, 25 de febrero de 2018

inválidos.



cando raie o día
podedes seguir mandándome
un inútil recado
ou un ramallo de nonmesquezas
tecer unhas pesadas trenzas
para levar na cabeza
para meditala distancia
que entre vós e eu queda
para non quitarme
de enriba este peso
para seguir malvivindo
estes derradeiros días
cando raie o día
que me fai estar ausente
de tódalas delicias
quen nos recoñecera mañá
se non é a alma da poesía
co seu cálido éter
cando caian os canastros
voltara a vir á nosa memoria
a semente que garda algo de nós
e fartos de ser submisos
conforme ao falso amor
que profesades
nas paredes onde as vosas sombras
acougades
para que as alimente o aire
fartarémonos dunha gran mentira   
a falta de esperanza
para seguir mantendo
as nosas lacerías.


viernes, 2 de febrero de 2018

hebdomeros.


entre os piñeiros mártires
nunha plataforma
o rei lear sorprendía aos paxaros
perdendo a súa humildade
ante a mirada insólita
dun matrimonio etrusco
pero á forza de permanecer sobre ela
de bruzos petrificouse

a hebdomeros inquietábanlle
as cabezas dos paxaros
o mal polo mal
xogar ao fútbol cun zapato vello
para perder a nostalxia
para ser como os demais
e non podía ser certo
svetonia! esvetonia!

fíxose a luz na súa mente
fuxir si fuxir fuxir a onde fora
fuxir como fora pero fuxir
agora cas sombras dos reloxos
marcaban a media noite
correr como os cans
dos homes mudos
entre as ringleiras de traficantes

sifilíticos ou blenorráxicos
entrenados no difícil xogo
de dobrar o ángulo das súas miradas
para deixalas sobre as paredes
disecadas de escorzo
cando as velas negras dos piratas
aparecían
e da única arma que se falaba
era do cañon
por que ninguén tiña un na súa casa

historia mentres sentábase nunha nube
e mercurio voando miraba cara abaixo
axitando o seu caduceo
ante o aburrimento dunha vida ordenada
de balcóns cheos de pedantes
de seres que non morren de gozo
ou aos que lles invade a seguridade
de recibir na hostia ao Deus no que cren

aquela noite hebdomeros
volveu á súa casa
para durmir o soño dos xustos
pero deuse volta no seu leito
e ela faloulle da inmortalidade

xamais pensaches na morte
da miña morte?

hebdomeros deixou de pensar
ante a brisa de aquela voz
foi lentamente cedendo
deixándose de todo
para recobrar outra vez forzas
para recibir un so golpe certeiro
para pechar o derradeiro elo
co separaba da gloria.