molestia.

adiviño cal vai ser a derradeira
mañá a inquietude indescifrable
a intelectualidade dun reloxo
de infinita area
a mar habita as covas abandonadas
o ebrio goce do amor
venerado e sublime nun fértil seno
de brancas estalactitas
meditei sobre tódalas tumbas
a morte sana á vida e procrea
abona só as mans que están abertas
que tristeza abandonar a xuventude
e entregarse á forza
a campos labrados de bagoas e tormentos
de vellos pantasmas que acceden
sen avisar
a chama que acende outra vida
queima toda a lucidez
temos que partir cara o retorno
sen rexeitar nin dor nin anguria nin pena
a nosa exclamación escoitase lonxe
resoan os seus ecos
e envolven aos que aman e padecen
por igual
os corazóns dos inmensos heroes
gárdanos na vitrina
sobre rosas murchas e secas
non moi lonxe das fogueiras
añoro a alegría topar a palabra
antes de que remate
e se extinga todo este prestado tempo
onde xa non hai máis que declinar
nin océanos de fidelidade
nin ansias estrañas
nin amores remotos
nin sede nin fame
canto tarda o retorno?
que aínda resoa o seu nome no eco
para deixalo todo
polos tesouros que a el conduce
mentres outros pelexan
para encher de pranto
raramente emparentados
deitados no mesmo leito
baixo diferente estrela
só se aparean na codia
pola contra por cada un deles
nace un erudito
que crea unha nova palabra “alegría”
todos estes tristes desapareceran
para sempre nas súas propias tebras
conmóvete!
xamais fai tanto frío como parece.

correctos.

(resistencia pasiva).

non hai un estado perfecto
todo esta por gañar e nada por perder
os xulgados estarán cheos de inocentes
presos da súa propia anguria
trocada a ansia de vivir
pola resignación de padecer tódalas inxustizas
os laicos iran ás sancristías a pedir esmola
e dentro de cada un flotara un peixe morto
nos guetos medraran as almas
que agora están cegas
despois de aceptar a privatización do sol
quen quera actuar que o faga
e deixe morrer o que se condenou así
esta beleza esta consagrada aos que xa non resisten
e aos que a vida se ri diante da súa cara
contra os que se tomaron ao pé da letra
e nos obrigaron a ser correctos
o imposíbel só tarda un pouco máis en vir.

vai hora.

non esquezas nunca de pedir un desexo
xa sei que fai falla valor
despois de darlle a sangue ás hienas
se eu fose un home poñería
en orde as cousas nun principio
a choiva ao fin rega ás flores
a terra movese
pero eu esquecín pedir un desexo
non se acaba esta tarde
e tódalas letras que caen sobre min
de quen se vai deste mundo
perdino todo todo
ao parecer antes de contalo
como en siberia fai frío e sentimos
deixalos ósos alí enriba das pedras
quen se queda na outra beira
a marxe desta periferia
e non é capaz de dar un paso
nin adiante ou atrás
nin fuxir de tanta superstición
que se axeonlle diante dun niño de formigas
e ore ore longamente
pois a resignación teceu unha calzada
de estrelas para que outras e outros pasen
mentres eu perdín para sempre un desexo.

primavera.

hai musica nela e peixes nadando
enriba das follas perennes
o salitre pousado na pel
para levalo á boca e
ir chuchando aos poucos
tecer catro letras coas pólas das árbores
que saen no medio do salón
ou irse ao ceo un instante
e deixar este mundo
de efectos dramáticos
e despois de volta amosando as chaves
preguntarte a cal deles queres ir
os ceos son azuis
coma as princesas azuis todo o ano
ninguén debe dubidar ao respecto
que as alfombras voan
e que os paxaros poden vivir
nalgúns vestidos bordados
ou que o tellado da casa é un verso
“o meu único desexo”
é que baixo el medre mentres dormes
un xardín fantástico tódalas noites.

méntula.

hai un lugar perdido para ós homes
que é o desexo absoluto e un tempo de misterio
hai unha gran erección que dura eternamente
e rexe o ciclo dos anos dos nacementos
dos coitos pero é secreto
agora como de nenos situámonos detrás dunha porta
escoitando o que non podemos ver
como non se pode vela morte sen morrer
a méntula espida e en repouso convértete nun escravo
do que non es capaz de alcanzar o seu rostro
esperando a vez para entrar
polo guiceiro estreito á inmensidade doutro corpo
que nos leva vantaxe e do que non podemos distinguir
entre o secreto e o éxtase.

quizais.

estiven a punto de partir
e o mar entoxábaseme un papel de prata
e no medio del un buraco inmenso
que me producía unha gran impaciencia
un mantel manchado sobre unha mesa
unha mancha de viño tinto nun traxe branco
fíxeche todo o que tiñas que facer
eu fracasei
os gromos queimados polo inverno
cheos de fe
mortos da vida cos ama
non será todo isto o que me salve
ti traendo flores
nos teus brazos
conquistando todo o que te traizoa
sondando o mundo cos seus pétalos
decidindo polo corazón
tan verdadeiro como o ceo
nos soños
renunciar a todo o que quero.

fortes.

non é posible que todo isto sexa o amañecer

e que todo o que sufrimos sexa de balde

que pasen por riba das nosas ilusións

cargados de desprezo insultando a nosa orixe

reducíndonos a ser a enésima posibilidade

a seguir buscando a gravidade

empregar a aspereza dos ollos despois de ter soñado tanto

dende tan lonxe

non teño unha mesa de laboratorio

para construír máis fe nin máis esperanza

ler a nota da compra da miña avoa

foi o único descubrimento literario da miña vida

esta necia resignación que enxorda á realidade

este óbolo de patadas á paciencia

por que estou desexoso de amar a soidade

este cheiro demasiado doce ao esterco  

neste promontorio viril para poboar o mundo

onde non hai consolo e todo é inhumano

e so medran as desercións e todo queda intacto

levantando acta sobre a mesa da cea.