en novembro
saen os porcos ás rúas
débiles de mente
de tanto vivir no esterco
coa súa grotesca aflición
envoltos en trapos
doutros planetas
non erguen os ollos
para ver o luceiro
e mais forte o amor que senten
pola fachenda
pechados nas súas atalaias
enriba da súa abonada terra
alí nas súas cotras
deseñan a súa guerra
para que os pobres
sexan aínda mais pobres
para que as flores se resignen
e non crezan
para que te inocule a desmemoria
para afundir o teu corazón
dentro dun pozo de pedras.
entre lama e bafexos
suando o fento e o solpor
dos simbólicos sendeiros
mágoa que dende unha illa
de carqueixas próximas
polo seu periscopio
os observa un cazador
escoita como se aman os xabarís
e desvía a lente cara o ceo
levando a vista
a conversas que lembra
soños que esquecera
a auga do rego
baixa con forza
por que chove
e sen velo solo que pisa
esvara e cae
tocan as campás a hora
alá na aldea
e parecera que alguén
ao outro lado da porta
o estivera esperando
vaise voando reirrei
escoitando o amar dos xabarís.
non te preocupes
non somos nós
nin ninguén
as persoas mais importantes
son as árbores
por que son nobres
por que imitan aos deuses
e te miran cunha mirada
indescritíbel
as persoas mais importantes
son as árbores
por que son normais
conservan a parte de natureza
que nós desdeñamos
por que na súa humidade e silencio
detense o outono
e nas tardes perennes
antes de denudarse
lémbranse tódolos anos
de ofrecernos os seus froitos
para que non chores.
diante baten as ondas en vilarrube
deixando todo atrás para sempre
parece que ao mediodía volve amañecer
para contarse a un mesmo
unha fábula ética
que deberá resolver
na auga do mar
non hai máis que nadar
e darlle de comer as palabras
aos peixes
unha illa enriba dun anaco
de plancto
vaise soprada polo nordés
unha pesadume
iría con ela pero déixaa marchar
sabe que lle queda
unha fábula ética
que deberá resolver
reducir todo o mundo
á cantidade de sal da auga
que pode coller coa súa man.
todo é cinza
e da cinza sae a súa obra
un paxaro que pousa
e golpea o teu corazón
que se esgana latindo
todo é cinza
baixo as linguas de lume
brota a semente
un canto ardendo
a medianoite sentado nun banco
vai vendo
que vaise elevando no ceo
todo é cinza
que reflexa unha nube
que sabe irse
un espello que voa
en busca doutro cerne
enriba do que pousarse
para volver comezar.
non se pode plantar minutos
nunha maceta
para producir horas novas
non se pode evitar ter
todo o que podes nomear
as formigas deixan os seus ovos
na caixa de correos
e cando collo unha carta
desaparecen
nunca estiveran alí
para despois na próxima carta
volver desaparecer
non se pode plantar
o tempo que fuches feliz
por que ese tempo
esta ocupado por outro
o único que medra nel
é un campo de feridas
nada de aquelo é agora
ata o punto de parecer
que nada de aquelo era
o que che parecía
o d i o
a m o r
só tes o que podes nomear.
¿Ónde está o pobo?
Onde está o pobo?
-perguntaba o patrón-
Un silencio de máquinas
detidas en ringleira
foi aquela resposta.
¿Ónde, ónde está o pobo?
¿Mais non baixa
ou non rube das entranas da terra?
-Pescudaba teimoso-
E o pobo estaba alí
naquel carbón
coma unha noite pecha.
¿Ónde, ónde está? -aficaba-
está fora ou adú ten ido?
un asopro de velas
que veu do mar infindo
detívose na orela
das praias, silandeiro.
¿Ónde, ónde se asconde?
¿Non está na cidade?
Mais non tería resposta
que o pobo estaba allur,
en todas partes,
afincado tras da porta
da súa libertade.
A F. Fernández del Riego. (Poesía Galega pax.358).
