se foras un paxaro podías escribir
no ceo
dignidade para que se cumpra
dende alá enriba
sen necesidade de partir o
corazón
a ninguén en anacos
debuxarías unha caricia
que deixaría durmidos os
adeuses
para sempre
daríaslle a volta ao
inhumano
e o que non nos alenta o apertariamos
resistiriamos cal templo
vencido
que se ergue entre as súas
cinzas
deixariamos de repetir todo
o tempo
todas as palabras que xa non
din nada
todas as penas todo
todo o que non sírveo nos
momentos
difíciles
para que desfaleza para
sempre
contra o espigón das nosas almas.
