río quedo.

 

non hai quen salve os días

nos que non nos fartamos

atravesando esta cruel espesura

sobre un río quedo

pintado nun cadro dunha vella paisaxe

por un enfermo de melancolía

un doente choroso e retraído

unha natureza morta que navega

sobre un río quedo

pero os prados verdes e vermellos

pero os prados verdes e ocres

onde medran corazóns inaccesibles

que nunca derramamos

nin lles sacamos as ramas secas

nin regamos nin abonamos

non hai quen salve os días

nos que non nos fartamos

vanse entre a auga opaca dos recordos

sobre o leito deste río quedo.

as cousas mudas.

 

acenden os teus ollos

as ondas que azul baten

que a mar levan e traen

sobre a saba

onde te deitas

unha acuarela de tea

que se dilúe no destempo

un soño que viaxa contigo

ao longo de todo o día

que pensa en revivir

para salvarse do invisible

facéndose comprender

unha augamariña que enxauga

o salitre dos teus beizos

cada mañá

despois de espertarte.

 

 

limen.

 

conservo un xogo dentro da cabeza

saír a correr de pronto

cando hai forte vento

e quedar quedo nun canto

escoitar as palabras que chegan

de lonxe moi lonxe

medias conversas que se xuntan

a outras medias

ás veces parecen sen sentido

case as de todos os sempre

palabras choivas palabras xeadas

palabras quentes palabras frías palabras aire

palabras terra palabras noite palabras día

saco do peto unha bolsa de papel

e a abro para que todas entren

corro para outro canto da leira

e a volvo abrir para que o vento as leve

aves de marzo que voan

aproveitando o soprido

ninguén sabe o que pensan

mira a camelia como lle caen as flores

palabras que pesan como as pedras

quedan laiándose estas non chegan

outras esmorecen prendidas nas silveiras

voade palabras como as aves de marzo

abrindo carreiros de luz coas súas ás

sen tocar a terra. 

arquetipo.

 

camiño aos treitos como a hedra

que vai transitando

polo corpo da árbore

ou os lagartos

que van teorizando

enriba do penedal

nun descoido

para que non se decate o gato

mentres entra en meditación

son un camiñante

sospeito

que a emoción 

aperta a paisaxe

e o día desaparece

deixando na mesa

unha fotografía antiga

e todos os recendos

que non se poden nomear

fenecer fracaso limiar

sen embargo

indiferente ao mundo

a luz dálle claridade ao camiño

aquelo que sospeitabas

que non existía

antóllanse reflexos que asexan

nun mundo fráxil que esvaece

entre os berros repugnantes das bestas

que saben

que o sol nace todos os días

e un tempo novo vai agromar.