Representación do cotidian, o anónimo, o que queda entre liñas. A poética das cousas pequenas que conforman os mundos que habitamos, nomear o pequeno para velo grande na súa xusta medida e o concreto como universal. A necesidade de volver crer en nos, empregalos nomes axeitados, dende o silenzo, deletreando cos labres ata quedar mudo, como si non lle importara a ninguén. Para soster entre os dentes a única patria que non é outra ca infancia. Ao fin sexa.
non sei que recordo
acende os teus ollos
as ondas que azul baten
que a mar levan e traen
sobre a saba
onde te deitas
unha acuarela de tea
que se dilúe no destempo
un soño que viaxa contigo
ao longo de todo o día
que pensa en revivir
para salvarse do invisible
facéndose comprender
unha augamariña que enxauga
o salitre dos teus beizos
cada mañá
despois de espertarte.
Ningún comentario:
Publicar un comentario