Representación do cotidian, o anónimo, o que queda entre liñas. A poética das cousas pequenas que conforman os mundos que habitamos, nomear o pequeno para velo grande na súa xusta medida e o concreto como universal. A necesidade de volver crer en nos, empregalos nomes axeitados, dende o silenzo, deletreando cos labres ata quedar mudo, como si non lle importara a ninguén. Para soster entre os dentes a única patria que non é outra ca infancia. Ao fin sexa.
se foras un paxaro escribirías no ceo
dignidade
e durmirían os adeuses
para sempre
dariámoslle a volta ao inhumano
e o que non nos alenta o apertariamos
resistiriamos cal templo
vencido
que se ergue entre as súas
cinzas
deixariamos de repetir todo
o tempo
todas as palabras que xa non
din nada
todas as penas todo
todo o que non sírveo nos
momentos
difíciles
para que desfaleza para
sempre
contra o espigón das nosas almas.
Ningún comentario:
Publicar un comentario