del riego.

 

¿Ónde está o pobo?

Onde está o pobo?

-perguntaba o patrón-

Un silencio de máquinas

detidas en ringleira

foi aquela resposta.

¿Ónde, ónde está o pobo?

¿Mais non baixa

ou non rube das entranas da terra?

-Pescudaba teimoso-

E o pobo estaba alí

naquel carbón

coma unha noite pecha.

¿Ónde, ónde está? -aficaba-

está fora ou adú ten ido?

un asopro de velas

que veu do mar infindo

detívose na orela

das praias, silandeiro.

¿Ónde, ónde se asconde?

¿Non está na cidade?

Mais non tería resposta

que o pobo estaba allur,

en todas partes,

afincado tras da porta

da súa libertade.

A F. Fernández del Riego. (Poesía Galega pax.358).

pascua.

 

abrir as portas dos templos

e deixar que saia todo o que morreu

plantar ombreiros rotos na terra

regar con voces que desertan

mollar con eufrasia os ollos

para aínda non quedar cego

pasear nun insomnio

polos sotobosques da pascua

nesta fantasía botánica

onde van vestíndose as árbores

e baixando en ringleira

corazóns de formigas

que desfilan articuladas

por riba dun roscón

non salva deus este momento

agás o que non é humano

aquelo que se lle chama sorte

xa que non hai vacío

por que non desaparece

por que non remata

para o domingo de gloria

volver resucitar .

 

 

exacto.

 

o exacto non dura moito

é mais ben curto

todo o nomeable

namorarse

unha vela queimándose

nunha tarde de inverno

o exacto non serve de nada

sobre todo cando se mestura

cunha palabra que tes na boca

quizais por que

medimos o noso mundo

co dedo do pintor

demasiados metros no corazón

así

exacto

canto máis te afastas

máis medible é o imposíbel.

oz.

 

a ver se te acordas

mancouse contra do marco da ventá

e deixouse ir sobre o arco da vella

chea de recordos remotos,

fonduras, morriñas,

unha meiga boa levábana

sobre un camiño

de baldosas amarelas

que ían en espiral

polos ciclos da morte e a vida

da alma ata a súa divindade

á cidade esmeralda

Dorotea Gale se preguntaba

que se despois de chamar á porta

aquel ancián ao que lle ladraba Toto

despois de escoitar as súas peticións,

se decidiu cumprilas,

dándolle a cada un o que quería:

a ela volver a apertar aos seus tíos

ao home folla de lata

ter un corazón no seu peito

que o fixera sentir

ao león ter o valor que se lle supón

a Toto un óso grande para roer

e o espantallo ter intelixencia

e non unha cabeza chea de palla

Dorotea Gale espertouse en Kansas

e se preguntaba anoándose

os seus zapatos de prata

si soñou todo aquelo

ata que ao ir a buscar a Toto

topouno mordendo un óso

e sen saír do seu asombro,

uns chiscos de palla

caeron da súa cabeza

e no ceo voaba un globo

ela quizás tamén pensaba

que todo o que sempre quixo

estaba no seu xardín .

collage.

 

palabras para evitar

verbos para protexer

rúas sen bordes

onde transitan bolsas baleiras

e por unha turbia razón

alguén senta naufragado

no banco dunha alameda

entre algas e buguinas

xuntándose a marea do mar

e a das súas venas

acougando os cabalos anónimos

das ondas que rompen

intactas no peito

por onde navega un barco

cargado de anacos de pan

por inocentes planetas.

 

 

nobis.

 

ora por todos

para que o silencio poda discernir

os erros que cometemos

para que nos chame

no bico do noso ouvido

por outro nome

para identificarnos por alguén

que non está aquí

e que rompe as túas entrañas

a alma que sae da terra

e que nos sorprende

esta derradeira noite

todo o que miras morreu

todo o que non ves

morrera tamén

só es libre

cando amañece un novo día

cando volves a atoparte

cando te intúes sen verte

cando o que mastigas

sabe a todo aquelo que quixeches.

 

o teu.

 

se o aire xélido non debuxara

nas nosas caras un xesto obsceno

non sería de mañá

tan cedo

para enmudecer as gañas

de morderlle ao día que comeza

co canto da perdiz

batendo as ás no seu territorio

mentres permanece en si

tan cedo

amortallando os nosos pensamentos

desencantando ós negros espíritos

e ás súas débedas contraídas

unha paisaxe que nunca murcha

espectros perfectos

ao outro lado do teu

un fío condutor que nos une

dende o principio ao noso guía.