na terra
deixouse sobre a terra
nunha pequena insua
onde unha bandada de paxaros
van devalar
e pensa
tecer unhas flores
para que agromen
no seu xustillo
nada que ver
coa sorte da arte
nin coa amizade
que carece de beleza
pasoulle antes
para despois
prohibirse soñar
non estivo alí
cando secaron os xeranios
cando chovían palabras doutros
sobre as tardes sufocantes
e pensa
respirando fora de tempo
nas flores que agroman
no seu xustillo
deixándose
no firme da súa terra.
barrede os montes todos
despoboados e perseverantes
as mans das árbores
perderon todo o que tiñan
todas as campañas é o mesmo
o tempo esmorece
non é o alento o que trae o aire
senón palabras de papel
hectáreas que arden
todo podería ser doutra maneira
o máis afastado
o menos perdurable
o esquecido
todo o que durme dentro de nós
así de inútil
vaise en ordinarios silencios.
Todo, todo semella familiar:
os insultos da amante, as forzadas
alegrías dos instantes
máis perversos,
todo semella familiar, os bicos
educados e chagas nas barrigas despistadas,
todo semella familiar, ti cando te achegas e
lle anuncias
o imposible de ilusos apuros ás caricias,
todo, todo semella familiar
cando o desterro nos deixa como balas
a medio camiño cara ó obxectivo
Suspendidos.
Se hoxe che espetasen a navalla entre os
labios e ata os brazos
tamén...;todo semella familiar.
Non é xusto que destroce estas veces a
balazos
de confidencias.
Nin que espere que comprénda-la demanda
de certos inconclusos ademáns.
Querería de ti...¡un rito!
(Que incumpriría.)
¡Unha mentira!
(Que denunciaría.)
É por iso que reviso a teoría
e prefiro
as túas mans cando están quentes,
a túa lingua
cando non sabe de idiomas no arquipélago do
meu corpo,
as túas palabras cando medran
como os vexetais (por auga e sol)
e non precisan abonos de razón.
Non é xusto
Amar unha parte de ti e abrilas todas.
Déixome regresar coma gata á túa boca e
apouséntome nela,
non querería caer de ti.
Coma hoxe
no meu corpo xúntanse as túas mans facendo
historia,
as miñas inclinan nas túas costas os abrazos
desde a infancia.
Agora nós,
corpo que añoraba cando morriamos,
de cada vez.
Xela Arias.
repiten sempre o mesmo
ata convertela indecencia
nunha verdade
tentan educarnos
para caer sen honra
as súas palabras
dan a un andel
onde aínda teñen
unha colección de corazóns
xeados
desfilan a todas horas
nas súas pantallas
para repetir o mesmo
que fora deles todo esta mal
fora deles non hai salvación
e para os demais
todos os paraísos son perdidos
dende os seus medios
son o altofalante
para as xeracións vindeiras
vulnerándoos
son unha escaleira cara abaixo
ao alxube
onde se castiga aos diferentes
con longas ameazas
de seres que claudicaron
agora que as verdades
convértense en mentiras
para ser degustadas exquisitas
as almas feridas
polos seus aprendices .
para pensar vivir
pecha os ollos
deixa que un avión de xoguete
leve o teu desalento
por todo aquelo que nin tan sequera
chegaras saber
apúrate
por que sen pagar a pena
un día calquera
morres por unha preocupación
que tampouco é túa
a vida é un fallo
a falta de apaixonamento político
todo o que contan os xornais
fainos máis anónimos
se tes pensado vivir
non esperes nada
nin a ter sequera cen anos
para tratar de entender
que vives por que te desacouga
saber que o tempo
ven a ti cando te vas
unha estraña condición
(entre ti e o teu dobre)
que elixes libremente
que é vivir
ser tocado/a por unha á
sen que te decates
como dicilo
o aire a luz o vento
sen que te des conta
do seu silencio connatural
sen que repares
por que
as follas das árbores
volven por marzal
e se non fora
pola súa sospeitosa melancolía
todo morrería
no ápice da túa salvación.
se algo ocorrese
nun repugnante sobresalto
as escaleiras de pedra
ca fariña de millo
vai encintando
os chanzos ermos
gastados dos pazos
ou o que hai sempre
mais abaixo
entre a auga e a area
e non vemos
entre o fértil plancto
e imaxinando a mar
como non é agora
non fai falta que penses
tanto
xa esta todo pensado
xira cara a ti
ai si
onde non hai arraigo
nin ningún vestixio
nin presentimento sequera
a vida xa non é como era
agás
un
delirante
encontro
malgastado
se algo acontecera
para poder contalo
un paseo perdido
todas estas palabras
sen sentido
o cheiro das túas mans
a desencanto.
