alicia

estou aburrida
nada do que me arrodea
esperta o meu interese
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
¡que sensación máis rara!
a raia que cruza o trapo
non é o río miño
é unha eiruga azul
que asegura toparse
entre o yang e o ying
coma no conto de alicia
eu tamén quero
un gato chesshire
para que sexa
o meu conselleiro
e mestre
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
deixádeme caer
no interior da terra
para coa miña chave
abrir tódalas
portas que nos pechan
estou aburrida
tanta indolencia
non esperta
o meu interese
prefiro escoitala eiruga
que xogar toda a vida
a minguar ou crecer
embutida neste traxe absurdo
repugnante e hipócrita
como se estivera
a esperar un veredicto
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
nin cerrando os ollos
volvo ao pais das marabillas
aquí tamén temos
coellos cor branco
con ollos rosas
peregrinos que desfilan
con coroas de flores murchas
na cabeza
e un grande excedente
de chisteras
e a política linguistica
¡que sensación máis rara!
a deseña un falso sapo concho
bilinguista harmónico
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
que aínda habemos
de saír como no século XVIII
na estrofa do coello branco
no european magazine.

apetito

ata aquí
ninguén chegou
penso
cando te toco
e ábresme o apetito
que lévame
por un pasillo
onde ao final
nunha habitación
de mármore
sorrí unha cariátide
ao choro
dun coro de nenos
cando trato
de explicarche
a palabra intriga
acelerase
dentro de min
o fluxo sanguíneo
mentres espero
unha razón biolóxica
tratando de adiviñar
se estamos
no mesmo hemisferio
se é de noite,
noite
e de día,
día
no mapa
do teu cerebro,
ata aquí
ninguén chegou
penso
cando non toco
o teu rictos jonico
na procura
dun principio único.

lorenzo

sei que así é case
imposíbel pensar neso
dentro desta torre
de bronce
dende onde non miro
a terra
se non fora
un estado espiritual
do organismo
o mesmo vento
que me axuda a voar
afogaríame
nos seus brazos etéreos
sei que non é suficiente
para desculparme
e prefiro renunciar
a todo consolo
neste interrogatorio
ao que me someto
e que por vontade
vou facéndome preguntas
como se foxen as ultimas
como se mañá
non fora a espertar
e o que acontece
no meu cerebro
vai mudando
como as follas
caducas das arbores
sei que así
é case imposíbel
pensar en elo
a véspera do meu
matrimonio
co sentimento divino
bañarme nas gotas
de ouro
que caen da metamorfose
de zeus
sei que non abonda
para desculparme
que queira razoar
para conquerir estados
verdadeiramente sentimentais
para despois ser arroxado
ao mar dentro dun cofre.

cortizo

nun cortizo
cheo de cera
e sen poder moverme,
así é como me sinto
cheo de aguillóns
ferinte
e sangrante
sen poder facer nada máis
que aspirar a dor
e mastigala
moi lentamente
as mentiras
para no afogarme.
nun cortizo
cilíndrico escuro
e de sobreira
co corpo inclinado
para non danarme,
abrasado pola calor dentro,
so liberado
polo batelas ás sufocante
dos tánganos
detrás da raíña
para fecundala
mentres as obreiras
aliméntanse
de pan de abella
despois de recorrer
tres quilómetros
en busca de propóleos e
colocalos nos hexágonos.
nun cortizo
hermeticamente pechado
cos labres cosidos
e os ollos vendados,
para non ouvir nin ver
nesta cidade sagrada,
construción absoluta
para non dicir
ningunha palabra
que poda ser
mal interpretada,
para non dicir
nada que poda ferirte
ou equivocarte,
desexando
que a miña alma
se vaia a Jemis
mentres espero
dentro desta cela
habitáculo matriarcal
preso outra vez a nacer,
cando veña
quen sexa capaz
de abrila e liberarme
e eu de tanto esperar
non sexa vencido.
Mañá non,
¡agora!, prométechemo.

abofé

enriba dos refugallos
as formigas
prepáranse para o inverno
movendo o pedúnculo
chamáchedesme
e case desmaio
ao sabelo
constrúo oracións na superficie
chamachedes por min
e eu non estou
deixei dito
que fun a implorar
gramaticalmente
o perfil que teño
é ao desuso
non rima
con ningunha letra
ao uso
pero tampouco son
un .............
agora estou a aprender
o vocabulario
da a á be
“abacelei a túa aba
nun xesto abacial
despois quedei
abaciado
xogando cun ábaco
en forma de be
como o abalo da lúa
abicando os ollos
dos acantopterixios”
chamando por ti
tan real
como o que facemos
cando non nos vemos
para poder durmir
outra noite
esquecendo a regra
de tres
chamáchesme
e case desmaio
ao sabelo
como as formigas
ao final do verán
a raíña e o macho
póñense ás
para partir en vo nupcial
ao regresar
a raíña arranca as ás
e o macho morre
a mesma noite
da súa voda
para poder durmir
esquecendo a regra de tres.

salomé. por que?

a miña cabeza e a mesma
ca do Bautista
cada ano paséana
os pagáns
entre berros e fogueiras
esquecen que
degoláronma
por criticalo poder
por enfrontarme
a Herodes Antipas
por non consentir
que as cousas
se dividan
en propias e alleas
pois son comúns
que é preciso
non conformarse
e é necesario dicilo
ben alto
que perdémolos fillos
e facenda
e que ninguén nos prestou
tal riqueza
por que é nosa
nin a compramos
nin estivo nunca en venda
e si é necesario
clamemos no inmenso
deserto
e queixémonos da beneficencia
ergueita sobre a ventá
nun vaso de auga
onde a clara dun ovo
debuxa
cando será a próxima vez
que como a el
ela lle baile
e lle pida a Herodes
a nosa cabeza
sobre unha bandexa
mentres outro ano
despois do fume
das fogueiras
na amañecida
de San Xoán
no día do seu natal
arrecendo os corpos
ás herbas do cacho
volva asaltarnos
outra vez a mesma pregunta:
¿matamos só aquelo que amamos
para vivir, esquecer e morrer?.

labor

chamase traballo
unha forma nova
de rezarlle a outro deus
a superestructura de sempre
na infraestructura
de sempre
nada doutro mundo
neste inmundo
de recambio
sangue nova
para unha explotación
rápida
sangue nova
para alimentalo
novo deus
desapiadado
dentro da pel
do deus de sempre
que garda nunha caixa
forte e blindada
por mil cadeados
a definición
a solidariedade
o compañeirismo
e a ideoloxía
un deus de agora
dentro da pel
do deus de antes
cando quere cambialas ideas
cambia a economía
relaciona aos seres
como números
négalles a posibilidade
de coñecemento
despóxaos da afectividade
chamase traballo
pero é o deus
de sempre
que garda
baixo mil cadeados
a conciencia de ser
a conciencia de crase.
obrigándonos como escravos
en contra da nosa vontade
blindado polos
santos ministros
da súa relixión
na que néganos
toda posibilidade de felicidade
toda posibilidade de salvación
toda posibilidade de razón
para vivila nosa vida
non fai falta rezarlle.