o exacto non dura moito
é mais ben curto
todo o nomeable
namorarse
unha vela queimándose
nunha tarde de inverno
o exacto non serve de nada
sobre todo cando se mestura
cunha palabra que tes na boca
quizais por que
medimos o noso mundo
co dedo do pintor
demasiados metros no corazón
así
exacto
canto máis te afastas
máis medible é o imposíbel.
a ver se te acordas
mancouse contra do marco da ventá
e deixouse ir sobre o arco da vella
chea de recordos remotos,
fonduras, morriñas,
unha meiga boa levábana
sobre un camiño
de baldosas amarelas
que ían en espiral
polos ciclos da morte e a vida
da alma ata a súa divindade
á cidade esmeralda
Dorotea Gale se preguntaba
que se despois de chamar á porta
aquel ancián ao que lle ladraba Toto
despois de escoitar as súas peticións,
se decidiu cumprilas,
dándolle a cada un o que quería:
a ela volver a apertar aos seus tíos
ao home folla de lata
ter un corazón no seu peito
que o fixera sentir
ao león ter o valor que se lle supón
a Toto un óso grande para roer
e o espantallo ter intelixencia
e non unha cabeza chea de palla
Dorotea Gale espertouse en Kansas
e se preguntaba anoándose
os seus zapatos de prata
si soñou todo aquelo
ata que ao ir a buscar a Toto
topouno mordendo un óso
e sen saír do seu asombro,
uns chiscos de palla
caeron da súa cabeza
e no ceo voaba un globo
ela quizás tamén pensaba
que todo o que sempre quixo
estaba no seu xardín .
palabras para evitar
verbos para protexer
rúas sen bordes
onde transitan bolsas baleiras
e por unha turbia razón
alguén senta naufragado
no banco dunha alameda
entre algas e buguinas
xuntándose a marea do mar
e a das súas venas
acougando os cabalos anónimos
das ondas que rompen
intactas no peito
por onde navega un barco
cargado de anacos de pan
por inocentes planetas.
ora por todos
para que o silencio poda discernir
os erros que cometemos
para que nos chame
no bico do noso ouvido
por outro nome
para identificarnos por alguén
que non está aquí
e que rompe as túas entrañas
a alma que sae da terra
e que nos sorprende
esta derradeira noite
todo o que miras morreu
todo o que non ves
morrera tamén
só es libre
cando amañece un novo día
cando volves a atoparte
cando te intúes sen verte
cando o que mastigas
sabe a todo aquelo que quixeches.
se o aire xélido non debuxara
nas nosas caras un xesto obsceno
non sería de mañá
tan cedo
para enmudecer as gañas
de morderlle ao día que comeza
co canto da perdiz
batendo as ás no seu territorio
mentres permanece en si
tan cedo
amortallando os nosos pensamentos
desencantando ós negros espíritos
e ás súas débedas contraídas
unha paisaxe que nunca murcha
espectros perfectos
ao outro lado do teu
un fío condutor que nos une
dende o principio ao noso guía.
baixan da basílica de camiño ao rio
movendo cos puños as campás
arrastrando pola costa os ósos
como quen atravesa outro mundo
e ao seu paso
saúda dende a torre isabel de castro
muller de pardo de cela
encarcerada nos seus soños
que collendo dous versos do seu peto
ponse a chorar
andando cara abaixo van salmodiando
alá en mondoñedo
poemas superficiais feitos de pedras
levándolle flores a naide
como antes de cas palabras
fosen de carne
facéndolle unha parada
antes de que caia a casa de cunqueiro
cosendo con fío as follas que van pousando
por onde van facendo camiño
declinando eu polo de agora
ir tras esta longa sombra mortal.
nalgún lugar da terra
neste momento
alguén diseca pétalos
para non aborrecer
e unha sombra
vaise de presa
baixando a escaleira
cos días contados
pola arritmia das horas
tratando de explicarse
nalgún lugar da terra
neste momento
nacen flores salgadas
e alguén enfía en cada buraco
unha castaña de barro
que colga no seu pescozo
golpeándoo rítmico
apurando a sístole
para acariñalo universo.
