foi o tempo
con tanto coidado e desmaio
que aínda o seus ósos conservan
as pegadas do drama acontecido
o berro gravado dos seres feridos
foi o tempo perplexo
escoitando as voces que ninguén escoitou
quen avisou afónico onde estaban
levade eses farrapos de xastre para un museo
e eses fíos que quedan dos sudarios
deixade que os leven os paxaros
para construíren a liberdade
fora dos ollos humanos no seu niño
e aquí enriba deste gólgota
sobre este lugar sagrado
sexa o tempo quen de construír a vitoria
deste gran fracaso.
Ningún comentario:
Publicar un comentario