Chorabamos e os deuses calan
confiabamos e fomos traizoados
amabamos e o seu froito foron cinzas
dabamos e o agasallo foi medido.
Sabemos que os ceos están baleiros,
que a amizade e o amor son nomes
que a verdade é unha escoura cinza,
as chamas queimadas do fin da vida.
Longo e en van esperabamos,
trala noite da crepitación humana,
por unha soa canción na arpa da Esperanza,
o un raio de amañecer na costa.
Sé, veñen cancións flotando, doce marabilla,
e chispas tinguidas cal frechas destellan;
pero o doce é mentira, e os pés cansos
corren tras un raio de luz-pantano.
Na hora da nosa necesidade, a canción vaise,
e o lamento da mar se enche de pena.
A serea se burla coa súa risa nun gurgullo
a cal se afoga no profundo tañer da morte.
A luz que perseguimos cos nosos torpes pés
como as metas de anos mellores,
oscila alto e baixo e desaparece,
das nosas bagoas eran as chispas tinguidas.
Deus é mentira, e a fe é mentira,
e dez veces máis é o amor;
a vida é un problema sen razón,
e nunca algo que probar.
Engade e resta e multiplica,
e divide sen propósito o fin.
Todas as respostas falsas, aínda falsamente verdade ,
esposa, esposo, amante, amigo.
Sabémolo agora, e xa non preocupa
Que importa a vida ou a morte?
Pequenos insectos, emerxemos da terra,
sufrido e ofrecido é o noso alento.
Como formigas nos arrastramos na nosa breve area,
soñando "cousas grandiosas"
Ei aquí que cruxen, cal cáscaras nun océano de ira,
no apuro das terribles ás do Tempo.
O sol sorriu dourado, e as plantas branco,
e un billón de estrelas sorreen, aínda;
Aínda, feroz cal nós, cada un xira cara a terra,
e non pode manter a súa vontade.
Construídas, vós tontos, súas cousas grandiosas,
o tempo as deixará en nada;
Medra abrigada coa canción da doce Mentira canta,
e a frecha falsa súas bagoas forxaron.
Para nós, unha tregua para os deuses, amores, e
esperanzas,
e unha pregaria de lume e fluxo;
Unha lixeira volta no baile da morte,
e un forte hurra para a tumba!.
Voltairine de Cleyre , poema escrito en 1892.
.jpg)
