enriqueta.

escriben as pólas das árbores

sobre o vacio

esgrafiando

puntas prateadas

o ceo

mirábao enriqueta

a ribona de miranda

despois do tempo á forza

no monte e o asombro

a quen lle importa

a prisión

se dentro de si

hai un oco

por onde entra a beleza

“a idea”

e pasmase nun espello

para defendela

inda sendo repudiada

non mudan os tempos

que fan cativos os propósitos

so os humildes

soben e baixan

polas escaleiras do temor

e  pechan os ollos

para sentirse vivos

se estrañan ao mirarse 

e parecen tan pequenos

ata que abren un libro

e constrúen un abismo

cos afasta da ignorancia

enriqueta mestra

pouco deixáronche facer

pola terra chá

co teu carriño arrastras

esgrafían as pólas das árbores

o teu mundo de soños

puntas prateadas

no ceo

da serra do miradoiro.

táctil.

perdín o libro de instrucións

para vivir en novembro

e pola miña pel

transcorre un formigueiro

nada se compara

cos teus húmidos abrazos

que aconchega as pontes

e do amor a rútina

co tacto disimula

nin problema filosófico

que valga a pena

nos teus senos déixame caer

que alegría

na luz distraída

desta desexada tortura

das horas que me viven

espidas aquí dentro

onde o vento leva

todos os pétalos non satisfeitos

palabras repetidas

ca sensualidade impiden

nesta nocturna travesía

que para existir convertemos

nunha gran loucura

saciarnos da auga dos nosos corpos

que despois de desmedida

se evapora.

memento mori.

non sabería dicir moi ben

se sempre partimos antes de

ou é un simulacro

se nos pés levamos

as areas infinitas

do deserto pubiano do paridoiro

sempre partimos antes de

unha recta con moita visibilidade

unha cea magnifica

unha comida case copiosa

todo o abstracto

a sombra dun poema

un día que pasa a destempo

sempre partimos antes de

irremediablemente nos volvemos vellos

e as nádegas enfréanse

todo para atoparnos con ela

e o seu mortal cortexo

de paseo polas corredoiras

para sacudir a nosa banalidade

sempre partimos antes de

para despois de moito tempo

volver a cortar as herbas

cavar a terra para plantar semente

para esperar que creza

unha despedida ata mañá

sempre partimos antes de

lembrar que temos que morrer.

pandemonio.

nunha man sóbranme os dedos

para enumerar os momentos felices

para encherme de melancolía

podo en cambio ver con nitidez

todas as costuras do improbable

na miña condición mortal

da miña realidade tamén durmindo

debaixo das miñas pálpebras rem

esta o humano

máis alá do efémero

para defenderse sen saber por que

de si mesmo

compadecerse dos olvidos

mentres soño para seguir soñando

amablemente a humidade

transita polo meu corpo

como unha nube inmóbil

unha necesidade económica

unha estrutura atómica

unha ponte que sempre esta antes da casa

pola que pasa un río de pandemonio

que a ninguén lle importa

e xa está

non tes por que entendelo.

escuros.

ausentes

sacoden o seu receo

e con indiferenza

pousan sobre nós

a súa acedume aborrecible

sen ningunha emenda

nos seus corazóns

nos agasallan con póstumas flores

vulnerando a nosa intimidade

soprando cara nós a súa treboada

sen saber

meténdose a patadas

nas nosas vidas

escuros

grazas á nosa resignación

brilan os seus ollos

cando nos nosos

ven tanta tristura

un desacougo lles acompaña

o resto dos seus días

non escoitan a alborada

e parécelles ca terra esta moi lonxe

escuros

para tratar de prender con alfinetes

o merlo que levamos dentro

esta lexitimidade que tan ben queima

máis a de vir o día

no que tomemos a palabra

ós que tanto nos repudian

e formaremos

a comunidade de desprezados ilustrados

grazas a todas as súas indiferenzas

licuaremos toda a súa acedume

nun zume de laranxa

e beberémolos dun trago.

no teu aniversario.

volveran as pedras a sentarse soas

buscando a sombra do atardecer

para escoitar xuntas como fala a herba

dependendo unhas de outras

para trazar un sendeiro

que guíe un verdadeiro amañecer

volveran prisioneiras de sabedoría

a querer viaxar cando se ergue o vento

volveran ter medo de durmirse unha noite

entre o cheiro dos sabugueiros

entre o marmulo da auga dos prados

que van levando entre ausencias

para dar de xantar ao gando

as pedras falan sen que ninguén as escoite

sen que ninguén as emancipe

non sendo os longos camiños

tan semellantes a nós

dentro dos afastados paraxes

das nosas empedradas conciencias

ausentes de vida

como os grilos que da calor

se refuxian debaixo delas

repiten unha e outra vez

o cri-cri-cri-cri-cri

que lle ditan e lles convén inertes

volveran as pedras a sentarse soas

nembargante esa relación non che vai perturbar

é mellor pensar que hai santas

que ninguén chama ao día seguinte

despois de consumilos cirios

e murcharse as flores

me pregunto se hai algo máis importante

que celebrar o teu aniversario.

antíteses.

cando todo é

coma se nada

remata todo tan cedo

como para pensar nunha soa solución

a túa certeza medra

non sei que hai que facer aquí

vin para que me zurciran o corazón

reflexionei moito sobre isto

apostando pola recta

para non retroceder

na contradición que hai en elo

a culpa é miña

pero tampouco me unifica

nin refuxiándome nas letras maiúsculas

e a serenidade é a do lume

cas aparencias acenden

aínda non basta!

si non é un ser que é

mais cunha causa

se non vas á memoria

quen es?

cando todo é coma se nada.