lamento.

como na trama dun conto

acariñei con forza

un artificio

para que non sirva de nada

toda esta sinceridade

para apropiarte das miñas palabras

e darlle o teu significado

por que non son coma as túas

para botarme os teus porcos

contra a miña denude

se non fora tan grande

o que nos une

pensaría  que non somos semellantes

e aínda así tería que vivir

entras dentro de min

para deixala porta aberta

ti dormes ben

por que o teu reloxo

non ten agullas

pero que poder ten a vontade

se rompes o bastón que a sostén

intento escribirte

aínda que non teña nada que dicir

todos necesitamos algunha vez

unha nova vida

unha nova oportunidade

aínda que para outros

non sirva de nada

non deixo de ser eu

non te asustes

como a verdade dos contos

que na infancia te lía

quizás chamei ao inefable

polo seu nome

e xa síntome a gusto con el

e espero un correo

que nunca chega

é licito ter medo

cando o que é non é o que era

debe de ser todo máis sinxelo

para topar a clave

pero non pensamos

solo facemos que pensamos

e estamos outra vez

dentro do espello

vendo como rebousa a copa

sen enterarnos

como corremos ao encontro

e tropezamos

pero esquecemos esas cousas

pois nos interrogan

todo vai máis lento cos recordos

e eu non sei escribir

son tantos os detalles que faltan

e a realidade é tan lenta

e aínda es ti

quen despreza a miña sinceridade

quen apaga a luz

para non querer saber

como se pode deixar ás persoas

coma se foran xarróns

suxeitos  inventados

que nin dentro dun libro

están a salvo

por que só poden salvarse na inconsciencia.

elías.

as aparencias modificables

son pedras tiradas nos camiños

das casas baleiras

dos que se foron provisionalmente

sen chegar a ser

elías mira os enderezos mudos

e na súa man posase un saltón

polo que pasa un tren

sen apeadeiro

agás un suspiro para conmoverse

e palpitar de xubilo

para que as cousas tomen nome

e mudar o seu pensamento

qué é o que se lle permite esperar

sabe que ninguén pode pintar

o azul tan puro dos seus ollos

xa non ten medo

a non ter nada

nun mundo determinado

cheo de incertezas

sen oportunidades

elías ante o seu destino

de kantiana repetición

suspira con violencia para conmoverse.

aínda.

matar a historia

esta fatalidade

para resucitala memoria

contada por ti

aleitando a dor a escuras

o enigma home-muller

por descifrar

as vidas que choran

a nosa consanguinidade

unha dura supervivencia

aínda lonxe

da fraternidade dos sexos

por obra e desgraza

da frixidez do pasado

un alimento que produce fame

que soterra o amor

e sementa a traxedia

que sega o futuro

e constrúe un templo en ruínas

un soño rematado

matar a indiferenza

para que caía o protagonista

para que exista a decencia

para vivir nun universo común

para habitalos mesmos intereses

os mesmos espazos

vivir ou morrer ese pasado

para vivilo futuro en igualdade

e precipitar a morte desta decadencia

por que ti non es

o que o home quere que sexas.

inválidos.

cando raie o día

podedes seguir mandándome

un inútil recado

ou un ramallo de nonmesquezas

tecer unhas pesadas trenzas

para levar na cabeza

para meditala distancia

que entre vós e eu queda

para non quitarme

de enriba este peso

para seguir malvivindo

estes derradeiros días

cando raie o día

que me fai estar ausente

de tódalas delicias

quen nos recoñecera mañá

se non é a alma da poesía

co seu cálido éter

cando caian os canastros

voltara a vir á nosa memoria

a semente que garda algo de nós

e fartos de ser submisos

conforme ao falso amor

que profesades

nas paredes onde as vosas sombras

acougades

para que as alimente o aire

fartarémonos dunha gran mentira   

a falta de esperanza

para seguir mantendo

as nosas lacerías.

hebdomeros.

entre os piñeiros mártires

nunha plataforma

o rei lear sorprendía aos paxaros

perdendo a súa humildade

ante a mirada insólita

dun matrimonio etrusco

pero á forza de permanecer sobre ela

de bruzos petrificouse

a hebdomeros inquietábanlle

as cabezas dos paxaros

o mal polo mal

xogar ao fútbol cun zapato vello

para perder a nostalxia

para ser como os demais

e non podía ser certo

svetonia! esvetonia!

fíxose a luz na súa mente

fuxir si fuxir fuxir a onde fora

fuxir como fora pero fuxir

agora cas sombras dos reloxos

marcaban a media noite

correr como os cans

dos homes mudos

entre as ringleiras de traficantes

sifilíticos ou blenorráxicos

entrenados no difícil xogo

de dobrar o ángulo das súas miradas

para deixalas sobre as paredes

disecadas de escorzo

cando as velas negras dos piratas

aparecían

e da única arma que se falaba

era do cañon

por que ninguén tiña un na súa casa

historia mentres sentábase nunha nube

e mercurio voando miraba cara abaixo

axitando o seu caduceo

ante o aburrimento dunha vida ordenada

de balcóns cheos de pedantes

de seres que non morren de gozo

ou aos que lles invade a seguridade

de recibir na hostia ao Deus no que cren

aquela noite hebdomeros

volveu á súa casa

para durmir o soño dos xustos

pero deuse volta no seu leito

e ela faloulle da inmortalidade

xamais pensaches na morte

da miña morte?

hebdomeros deixou de pensar

ante a brisa de aquela voz

foi lentamente cedendo

deixándose de todo

para recobrar outra vez forzas

para recibir un so golpe certeiro

para pechar o derradeiro elo

co separaba da gloria.

nicanor adeus.

alá con Rimbaud e Budelaire

coas almas da clase media

nun ceo por magoa capitalista

con anxos nerudianos

so cambiando os decorados

para ser o mesmo momo

servíndovos en pratos finos

os delicados friames dos poetas

para non perturbar

os vosos amortallados corpos

xa non hai que lembrar as tradicións

como ti dicías

son tíckets e boletos de feira

xa pouco o nada importa

non é que non se poda dicir

é que non se di nada

en falso vivimos é certo

neste modelo absurdo

aquí abaixo

neste mundiño cheo de mascaróns

que nin denuncia nin esperanza deixan

nin cren nin din nada

por mais que escribir tentan

senón os seus cínicos artificios

coas súas solemnes fachendas

deixádeme rir!

mascullan entre eles

as súas boubas poéticas

para pasar a posteridade breve

sen conduta

sen cambiar modos de ver o mundo

salvadores de todo prexuízo

sen cambiar unha soa letra

non se pon nada que non se deba

pois non entra nos seus dous minutos de grandeza

esta ben así!

non hai salvación nin se quere

para o resto dos mortais

mentres alá arriba vós degustades

as virtudes da morte e os friames

permitídeme

que aínda que non teño velas

para este enterro

rir como un antipoeta

acaso vivir no caos

entre tanta fame e miseria

é crer que non xira a terra?.

brúa.

brúas por non saber esperar

dormes

por non saborear a felicidade

por que che parece irreal

mátaste antes que desexar

o deserto

Deus espera co denuncies

e por medo á dor

sementas unha veiga

de almas ausentes

os homes fortes non teñen coidado

de manterse

os demais deciden

para crear cidades

onde non deberían de existir

as que ninguén ven a soñar

para  que ti sigas renunciando

cada ano a unha vida máis digna

non para curar aos cegos

se acaso para co teu quentador funcione

non para alimentar a catro mil

senón para escoller o tipo de leite

non para resucitar a Lázaro

e á desgraza chámaslle casualidade

aos pés da cama para sentir a emoción

de ser o ladrón da túa vida

acosado por ti mesmo

máis  para dubidar un momento

brúa

co medo produce mais proezas ca valentías

por exemplo

Deus espera co denuncies

deixa de  atormentarte pola incertidume

brúa por que canto máis o fagas

máis aumentara a sede do teu bruído

por que Deus sigue calado

esperando co denuncies.