novembro cheira a fume
e castañas cocidas
para levalas no pescozo
cheira a néboa
a zonchos batendo no peito
acompasando os pasos
camiño do cemiterio
entre muros de pedra
e alfabetos repetitivos
apoiados sobre eternos silencios
as nosas almas perdidas
idas entre as nubes
alá enriba tamén plantaremos
castiñeiros
para facer un colar máis grande
que o cíngulo dun frade
e volver a andar o mesmo camiño
novembro comeza nun
samaín perdido fai dous mil anos
coas ánimas rendendo contas
arredor das ascuas da lareira
apañando o que lle deixaches no prato
novembro cheira a zonchos
e a día de defuntos.
