dasein.

hai un tempo no cas ideas

son perseguidas

por se fosen

murmuradas polo diaño

e a xente obrigase a esquecer

para que todo pase

como a xuventude eterna

a ilusión de cumprir

co seu cometido

e recoñecer os fins

do CORAZÓN

sen que importe

a traxedia dos presaxios

sen que importe adxudicarse

todo o que atrae a luz

se non é como unha curiosidade

sen entenderse

ESCOITA

ao galo de mercurio

ESCOITA!

sen temor a que resucite

aos mortos e se organicen

e inflúan nos factores políticos

con discusións sinxelas

CACAREXANDO

sen fame

pero con principio de causalidade

para alegrarnos co seu apetito

A RAZÓN DE TODOS

agora que ninguén se fía

de ninguén

agora que ninguén

e capaz de topala razón

en si mesmo

tan lonxe da coiné

volveremos a crer nas mazás

e sentirémonos axiologos

por non ter mans

que as queran recoller

agás para os porcos

a nosa existencia

para que todo pase

como a nosa xuventude eterna

para recoñecer os nosos fins

cando canta

o galo de mercurio.

sefania.

tódolos herodes sentan hoxe

no seu trono

a ler por enésima vez a profecía

ante os seus novos escribas

e sobre as súas ventás

de inhumanas conquistas

estenden a pel dun ofidio

que cae sobre unha terra

de árbores mortas

fora do limite do caos

nesa viaxe do cosmos

no punto de partida

onde nos topamos nós

onde a roda xira

onde se sortean tódolos fraudes

na cidade da aquí abaixo

tódolos anos

ao longo de tódalas nosas vidas

volven a camiñar os reis

a sefania adrumenta

á súa heroica fatalidade

ao seu martirio

despois de topar ao Pai na voz do seu Fillo

a gran antítese

un plan perfectamente escrito

non feito para o simplismo

Él chamase a única vida

o único Sol o único Espírito

a creación horizontal

o Verbo

ao outro lado da túa porta

na cidade de ala enriba.

alcaiota.

e si………….

cun broche de falso metal

cheo de corre ve e dille

alimentas coa túa lingua

o animal miserento e insaciable

un macaco que transita

pola túa cabeza

e ménteslle dicíndolle

que non toma parte

nesta triste debacle

nunca te miraches tan bela

dentro do teu espantoso engano

pensas que eu non sei

da túa presenza

mais ese odio que inventas

non che deixa vivir

aínda que te vistas de seda

e si………….

viñeches a cambio

de non querer verme diante

ese acordo que acadaches

de non pensar 
na febre do corpo 

na vida que nos queda

pero todo ten unha razón

para estar

incluso a túa inutilidade manifesta

e si.............

tentas retrasar por máis tempo a túa hora

xogando ás agachadas

para seguir exercendo este aldraxe

non nacen flores en decembro

por máis ca ti as imaxines

nin toda esa grinalda de sapos

que adorna a túa ilustrada cabeza

e si.............

pensativa aínda podes

frotar ditosa a túa bandexa

onde serves os teus fiambres

para ofrecerllos ben mortiños

aos teus agradecidos comensais.

cristiñade.

o vagar deixouno todo

mentres o san martiño

parece aloulado

e unha alfombra

intacta que tece o outono

consola co seu perfume

a terra de cristiñade

de ortodoxas néboas

río enriba en lene alzado

ata onde empeza o mundo

sublime e ceibe

as imperfectas alegrías

que tingue o corpo

o fedor da fame

un apetito perfecto

na memoria

a terra fumegante

mirando apiadada

ao ceo húmido chuvioso

que lava a pel da cepa vella

mentres sen tempo

conversa coas súas  follas mortas

unha alfombra que tece o outono

para falar da ebriedade

antes de saciarse dela

non é alimento senón vertixe

a ebriedade da terra

e tódolos seres que transitan

debaixo do seu manto

que non é so o seu camiño

senón saciar a súa fame

tódolos días cando remata a tarde

na terra de cristiñade

as pedras dos muros antigos

apáganse

para gardar un pouco de vós

o voso verdadeiro abecedario

que agora deletrean os corvos

nas polas das árbores

mentres van pasando debaixo

as vosas almas espidas

para saudar á ausencia

nas lívidas noites

esvarando os seus pés figurados

no musgo dos estreitos camiños

escoita!

onde vai a antorcha

onde vai a antorcha

e a luz que vos guiaba.

a causa.

díxolle:

toma toda a terra nas túas mans

e el quedou calado

para logo mirar con arrepío

e nomear a súa apatía

a nostálxica mirada do político

perdida nas fachadas

das vellas pensións de transeúntes

dos arrabaldes das cidades

para amar aos homes

canto máis miserentos máis belidos

canto máis belidos máis covardes

unha canción convertida nun drama

tódolos instantes fuxidos

todo o progreso truncado

tódalas formas de producir

o fedor que apesta á falta de prosperidade

todo o que impide dicir vosoutros

todo o que fai aos homes

inimigos de si mesmos

todo o que nos fai repetilo pasado

aprazalo tempo

para converter as peores covardías

o pobre aborrecer

do novo político

a súa división coa realidade

a incomprensión perpetua

da súa pertenza á súa crase social

para poder amar aos homes.

e.

nun momento de confusión

acurruqueime para tentar

volver ao teu ventre

e triunfar sobre o meu corazón

pero a noite estaba moi avanzada

e eu esquecín darte as boas noites

non te acordas

cando estudabamos xuntos dasometria

e os números respondían aos números

como o amor responde ao amor

aínda nun terreo sen construír

pero si a alma humana

imaxina con mais facilidade a beleza

tanto como as tenues mentiras

a terra é máis grande

por que o contan os paxaros

por que voan

coa súa memoria perfecta

e alguén dende unha atalaia

confesara a súa gloria

sen un mísero vaso de auga

co que enxaugar os seus labres

enriba dun pobo illado

e proseguira con inmensa tristeza

para que non quede entre nós

ningunha mentira

e sobre as nosas mans

ningún árido deserto

que belo debe ser todo isto!

e poder preocuparte dos teus fillos

e triunfar sobre o teu corazón.

téntame.

si me axudas a crer

nos encontros evocados

esquecerei por un instante

que o porvir esta cheo de pasado

nunha folla ao azar dun libro

para saciar esta inquietante  travesía

e caer dende un pensamento

moi alto

téntame para non repetirnos

axúdame a crer

que é máis importante mirar

que o obxecto mirado

que é mellor improvisar

para salvar un embarazo

e que so pronunciaremos  

os nomes propios

por que non hai

nada mais que imaxinar

que cando me tentas

axúdasme a crer.