a causa.

díxolle:

toma toda a terra nas túas mans

e el quedou calado

para logo mirar con arrepío

e nomear a súa apatía

a nostálxica mirada do político

perdida nas fachadas

das vellas pensións de transeúntes

dos arrabaldes das cidades

para amar aos homes

canto máis miserentos máis belidos

canto máis belidos máis covardes

unha canción convertida nun drama

tódolos instantes fuxidos

todo o progreso truncado

tódalas formas de producir

o fedor que apesta á falta de prosperidade

todo o que impide dicir vosoutros

todo o que fai aos homes

inimigos de si mesmos

todo o que nos fai repetilo pasado

aprazalo tempo

para converter as peores covardías

o pobre aborrecer

do novo político

a súa división coa realidade

a incomprensión perpetua

da súa pertenza á súa crase social

para poder amar aos homes.

e.

nun momento de confusión

acurruqueime para tentar

volver ao teu ventre

e triunfar sobre o meu corazón

pero a noite estaba moi avanzada

e eu esquecín darte as boas noites

non te acordas

cando estudabamos xuntos dasometria

e os números respondían aos números

como o amor responde ao amor

aínda nun terreo sen construír

pero si a alma humana

imaxina con mais facilidade a beleza

tanto como as tenues mentiras

a terra é máis grande

por que o contan os paxaros

por que voan

coa súa memoria perfecta

e alguén dende unha atalaia

confesara a súa gloria

sen un mísero vaso de auga

co que enxaugar os seus labres

enriba dun pobo illado

e proseguira con inmensa tristeza

para que non quede entre nós

ningunha mentira

e sobre as nosas mans

ningún árido deserto

que belo debe ser todo isto!

e poder preocuparte dos teus fillos

e triunfar sobre o teu corazón.

téntame.

si me axudas a crer

nos encontros evocados

esquecerei por un instante

que o porvir esta cheo de pasado

nunha folla ao azar dun libro

para saciar esta inquietante  travesía

e caer dende un pensamento

moi alto

téntame para non repetirnos

axúdame a crer

que é máis importante mirar

que o obxecto mirado

que é mellor improvisar

para salvar un embarazo

e que so pronunciaremos  

os nomes propios

por que non hai

nada mais que imaxinar

que cando me tentas

axúdasme a crer.

ao longo do día.

os ximnastas so fan cousas rítmicas

os peixes nadando

as moscas voando

ou coma os pésames

os chinchos ocupando

todo o espazo dos veráns

tan lexitimo como todo o contrario

ou a terra que por ser inmensamente fermosa

murchase cando se pisa

e o que parecía inmortal

esmorece á vista dos moradores

incrédulos

ao longo do día

os brigadistas

miran non sei que horizonte

para apagar lumes alleos

e pasar de heroes

mentres dura o incendio

e despois que se apaga

a ser uns miserentos

ao longo do día

non hai nada determinante

non sendo as consecuencias dos actos

para os que viran mais tarde

xa non quedara voluptuosidade

para poder tomar conciencia

nin ritmo nin canto

tan vago como o que non espera nada

todo isto  xa o debeu de ver alguén

nalgunha parte

xente comendo e bebendo posesas

nas festas inacabables

xente matándose por un anaco de area

xente matando o pouco de terra

que nos queda

non basta con aniquilar o outono

e a primavera do calendario

incluso dentro de nós

e  deixarnos enganar

por tódalas  súas ficticias certezas

ao longo do día

os brigadistas fan cousas rítmicas

desgrazadamente rítmicas

crer o que non son

facer o que ningún gremio faría

enganarse en van

poñer o egoísmo por diante

ou acomodarse á miseria

ao longo dos días

os brigadistas son

unha sorte kafkiana

os brigadistas non apagan

o verdadeiro lume cos queima.

ssst.

gárgola.

teño o fervor que aperto

contra min

e un manto de musgo

mirarte a ti

e ti me ves

noutro concepto marabilloso

nas metamorfoses

metade animais

metade pecado

tan grotesco coma benévolo

cando todo o que tes

cheira a algo

e parece que estamos ocupados

cando diminúen as voces

e enumeras todo o que es

para morder unha nube

que pasa

ou no olvido dos veciños

nunha estraña calma

nos ollos dos outros

sumidos na contemplación

eu son unha gárgola

que se impacienta

entre dragóns e demos

espidos e fríos

con ás e rabos

e grandes orellas

esperando á choiva

para botarte auga pola boca

despois dun consolo infinito

entre tantas quimeras

nun grande gurgullo gastrocéfalo

pola lingua que me esculpiron.

irmá.

eu tamén estou buscándome

entre todos os meus retratos

cando a conxuración

parece o mais adecuado

un golpe de vista

un cabalo desbocado

daquela estación dividida

que afastou as nosas mans

un medo profundo

un tremor exaltado

e teño que confesar

que busco entre os vestidos

o que me permita ser

o meu propio actor

irmá mírao ben

aínda que se apodere de min

unha intransixente angustia

todos estes anos tragando saliva

xa non hai principiantes

como si todos coñeceran o final

e non existira o inesperado

rezar para que volva a infancia

os significados queridos

para saquear a vida que nos ofrecen

adoecida de curiosidade

irmá mírao ben

quen ten recordos?

se non son enterrados

para cambiar o seu rostro

con estraña rapidez

como dentro dunha estampa

dun falso santoral

onde a sangue permanece durmida

e resulta moi difícil a simplicidade

pero irmá mírao ben

agora achegouse a primavera

todo luce como novo

as terrazas como antes

seguen alegres

a salvia florece e embriaga

e os coleópteros con sorna

volven aos seus recordos amorfos

onde non hai resignación

por que viven para comprender

que o amor de dous corpos

non é unha sinal para asaltar

a súa felicidade.