en que estas a pensar.

os martelos golpean o silencio

afogando o choro da inocencia

a ignorancia fabrica asasinos delirantes

espertos decapitadores

tranquilos bebedores de té

quentándose nas terrazas

coa brasa dos libros de historia queimados

miserables e inoportunos

pero os pobres menten

e foxen como ladróns

pensan ca miseria aliviara á primavera

alimentan o entusiasmo

con fráxiles quimeras

e o corazón non se engana

non se pode enganar

perdese en lánxanos recordos

nun xardín esvaecido

onde os deuses non nos oian

o milagre da planta é a flor

o dialogo, a explicación da existencia

sen medo ao ouvido

e contar as esperanzas cos dedos

para dicir que se equivoca

a alma que dubida

por iso lemos en voz alta

nas tranquilas terrazas

para fríos bebedores de té

cheos dunha miseria inoportuna

non conseguiredes matarnos

aínda que nos asasinedes

un millón dun millón de veces.

aninovo.

o sol esperta a superflua humanidade

un maior pretexto

para cambiar a roupa

e encomezar un aninovo

coas maletas na consigna

para recollelas noutra data

non hai papeis nas rúas para apañar

nin bancos no parque

onde se deiten a pensar os viandantes

nin chaves no fondo do mar

quen vai a mercar fai que lle deron a volta

e mete a man no peto

só a man

detense un instante

para acariciarse tenramente a perna

e saber que aínda esta vivo

é preciso abreviar para vivir

homes e mulleres cigalas

comparten mesa

con homes e mulleres nécoras

seres adictos  de favores por corresponder

e cheos de conviccións nunha noite mística

na que so os que non saben nada da vida

poden esperalo todo

unha gran familia con algún segredo

por coñecer

quen modelara a árbore

cando volvamos a vernos nos mentiremos

e faremos que nos creemos

nunha noite de aninovo.

un país.

érguete  e contémplate

tes moitas terras por traballar

e un gran colar de ríos lles dan de beber

mentres nós morremos de sede

as rás nadan nas túas augas

non se aprecia a fortuna

por máis que se vote de menos

crin que nos amabas

pero so amas a túa equivoca beleza

detívenme nun camiño

a sacarte as sandalias e lavar os teus pés

cheos de po e fango

e ti agasállasteme cunha labazada

co teu cabelo sobre a miña cara

todo o que dis doe

e o teu amor polos teus súbditos

é unha infidelidade

votaches aos nosos fillos á súa sorte

noutras terras lonxe e alleas

por venderte aos ignorantes

aínda mudo e cego

segues ordenando as nosas vidas

e convidando aos teus banquetes

a tódolos indignos

érguete e contémplate

sen buscar unha escusa

así desagradecido e humillante

despois de deixarnos

cando aínda sentiamos amor por ti

e te buscabamos no noso leito

para topalo baleiro e frío

obrigados a ter que fuxir

como ladróns no noso propio pais

perseguidos polos nosos pensamentos

amantes apaisanados

rehuindo de nós mesmos

ante seres administrativos e invisibles

un dos dous debería morrer

para que vivira algo

para que a túa terra

dera de comer a tanta pobreza

que obrigas a esconder

mentres outros e outras

comen do teu banquete e as túas risas

o perpetuo triunfo da miseria

a abundancia para os porcos

do teu Pais.

savoy.

na de eduardo un mediodía de gaivotas

sobrevoa as nosas cabezas

a vida de moitos esta marcada

pola equivocación

para perdela razón de ser

a vida de moitos esta aínda por demostrar

mentres esperan

séntense desconsolados

crendo que xa non ai nada

constrúen razóns baseadas en sentimentos

e verdades únicas

dispostos a defendelas aínda errados

ata cunha mañá nos sentamos

na terraza dun bar

ese que te pide esmola

ao torcela mesma rúa

ten o seu bmw aparcado

mete o canciño no maleteiro

e colga o crucifixo que leva no pescozo

no espello retrovisor

se equivocaron

nos equivocaron

para perdela razón de ser

unha pancartiña de cartón non é suficiente

para imaxinala dor doutro

para comparecernos e aliviarnos

non sei

que estraña víscera é o corazón?

na terraza do savoy

a esperanza é unha moeda de vinte céntimos

que vai sorteándose entre as mesas

o recordo da felicidade

para pedir sen medo

do que xa non volvera a ser

un caro bmw e un canciño de pedigree

xa non nos deixamos levar polas ideas

maldito pensamento! imaxinala dor allea

na terraza do savoy

nun  gran salón na rúa

eduardo desliza as frases a sorbos curtos

para deixar repousala súa mirada

un tempo atrás

con coidado despois de feitas

as illas son crebacabezas de recordos

que se ensamblan na mesa

sobre o aire que pasa morno

entre o cheiro lonxano da herba

do fento seco e salgado

do carballo que se aperta con forza á terra

e berra alto non me cortes aínda

déixame que creza

déixame namorarme do imposíbel

chegar ao ceo antes de que esvaeza

na terraza do savoy

os nenos xogan alleos

ao sosego dunha fe que atormenta.

a muller de Lot.

a ti que noutro tempo

chamábaste con outro nome

unha queixa inútil

déixache tódalas esperanzas

resinácheste

sen aceptalo que propoñían os homes

todo é moito mellor

máis belo

que aceptala miseria

retroceder á nada

a ti que tanto lamento

levoute a mirar cara atrás

ata converterte nunha estatua de sal

inmóbil ás caricias

e a tódalas  invitacións á felicidade

para ocultalo teu medo

que te adormece aquí abaixo

onde todo se impón sen probas

que seria de todo isto

antes de sentir que te vas

sen sentir temor nin dor

mentres o ceo avanza en Sodoma

chove lume e xofre

e as súas terras son sementadas de sal

pero o día é para outros

para os que non encheron a súa vida

esta mañá parecese a unha gaiola valeira

na espera de corazóns lóxicos

con cantos aínda por inventar

para descansar dunha acelerada fuxida

e bailar unha danza de pesares

coas ás estendidas

para ti que chamábaste con outro nome

fago nubes coas migas de pan

para non volver a dixerir o que outros dixeriron.

cans.

parecemos cans errando no atardecer

xa non chegamos cansos á casa

despois de traballar

os corpos son despensas baleiras

diques deshabitados

as portas xa non se abren á felicidade

co corazón ausente

esperamos a que suba o rabaño

monte arriba

cans errando no atardecer

miramos dende alí a aldea

anegada nun mar de recordos

a herba onde languidecen

tódolos tesouros dos campos

un corpo de muller estendido e ausente

que vive no pretérito

e fora ela mesma quen se contempla

a nós tampouco!

a nós tampouco nos deixan os desexos

prodúcennos sede

e enchemos tódalas copas

ata que nos botan da casa bébedos

para durmir no olvido

para sentarnos tan preto de nós

os cans

gardamos ás presas mortas debaixo do solo

para próximas fames

e coroamos as nosas cabezas de fatiga

para non sentirnos nunca saciados

para esperar

para esperar que suba outra vez o rabaño

monte arriba

e mirar outra vez o atardecer

os cans

todos escoitamos  o desacougo das nosas almas

chemineas que fumegan nomadas e imperfectas

onde esvaécese o canto das cousas soñadas

onde todo durme

e un cortexo de ausencias 

espera que se faga de día

cans errando despois deste longo atardecer.

aritmética.

a  fe pensa que crer é fácil

e non ama senón que adora

aniquila a vontade

constrúe imaxes de cera

que se desfan en ardentes corpos

bébedos de suor

e números inútiles

que berran cando falan

en nome da autoridade

problemas que se pechan con portas

sen tempo nin reloxos

os días detéñense

nunha visión individual

non se coñecen as árbores

polos seus froitos

por que os números son absolutos

e os persegue o silenzo

onde os corpos pesan

os  números son recordos

evocadores do pasado

a pesares deles mesmos

e tamén de queixas violentas

de datas de débedas

de pagos e cobros

de festas e tristezas

os números  non saben chorar

nin senten magoa

pola caída da tarde

asasinan ao azar coas súas razóns inútiles.