correctos.

(resistencia pasiva).

non hai un estado perfecto
todo esta por gañar e nada por perder
os xulgados estarán cheos de inocentes
presos da súa propia anguria
trocada a ansia de vivir
pola resignación de padecer tódalas inxustizas
os laicos iran ás sancristías a pedir esmola
e dentro de cada un flotara un peixe morto
nos guetos medraran as almas
que agora están cegas
despois de aceptar a privatización do sol
quen quera actuar que o faga
e deixe morrer o que se condenou así
esta beleza esta consagrada aos que xa non resisten
e aos que a vida se ri diante da súa cara
contra os que se tomaron ao pé da letra
e nos obrigaron a ser correctos
o imposíbel só tarda un pouco máis en vir.

vai hora.

non esquezas nunca de pedir un desexo
xa sei que fai falla valor
despois de darlle a sangue ás hienas
se eu fose un home poñería
en orde as cousas nun principio
a choiva ao fin rega ás flores
a terra movese
pero eu esquecín pedir un desexo
non se acaba esta tarde
e tódalas letras que caen sobre min
de quen se vai deste mundo
perdino todo todo
ao parecer antes de contalo
como en siberia fai frío e sentimos
deixalos ósos alí enriba das pedras
quen se queda na outra beira
a marxe desta periferia
e non é capaz de dar un paso
nin adiante ou atrás
nin fuxir de tanta superstición
que se axeonlle diante dun niño de formigas
e ore ore longamente
pois a resignación teceu unha calzada
de estrelas para que outras e outros pasen
mentres eu perdín para sempre un desexo.

primavera.

hai musica nela e peixes nadando
enriba das follas perennes
o salitre pousado na pel
para levalo á boca e
ir chuchando aos poucos
tecer catro letras coas pólas das árbores
que saen no medio do salón
ou irse ao ceo un instante
e deixar este mundo
de efectos dramáticos
e despois de volta amosando as chaves
preguntarte a cal deles queres ir
os ceos son azuis
e as princesas azuis todo o ano
ninguén debe dubidar ao respecto
que as alfombras voan
e que os paxaros poden vivir
nalgúns vestidos bordados
ou que o tellado da casa é un verso
“o meu único desexo”
é que baixo el medre mentres dormes
un xardín fantástico tódalas noites.

méntula.

hai un lugar perdido para ós homes
que é o desexo absoluto e un tempo de misterio
hai unha gran erección que dura eternamente
e rexe o ciclo dos anos dos nacementos
dos coitos pero é secreto
agora como de nenos situámonos detrás dunha porta
escoitando o que non podemos ver
como non se pode vela morte sen morrer
a méntula espida e en repouso convértete nun escravo
do que non es capaz de alcanzar o seu rostro
esperando a vez para entrar
polo guiceiro estreito á inmensidade doutro corpo
que nos leva vantaxe e do que non podemos distinguir
entre o secreto e o éxtase.

quizais.

estiven a punto de partir
e o mar entoxábaseme un papel de prata
e no medio del un buraco inmenso
que me producía unha gran impaciencia
un mantel manchado sobre unha mesa
unha mancha de viño tinto nun traxe branco
fíxeche todo o que tiñas que facer
eu fracasei
os gromos queimados polo inverno
cheos de fe
mortos da vida cos ama
non será todo isto o que me salve
ti traendo flores
nos teus brazos
conquistando todo o que te traizoa
sondando o mundo cos seus pétalos
decidindo polo corazón
tan verdadeiro como o ceo
nos soños
renunciar a todo o que quero.

fortes.

non é posible que todo isto sexa o amañecer

e que todo o que sufrimos sexa de balde

que pasen por riba das nosas ilusións

cargados de desprezo insultando a nosa orixe

reducíndonos a ser a enésima posibilidade

a seguir buscando a gravidade

empregar a aspereza dos ollos despois de ter soñado tanto

dende tan lonxe

non teño unha mesa de laboratorio

para construír máis fe nin máis esperanza

ler a nota da compra da miña avoa

foi o único descubrimento literario da miña vida

esta necia resignación que enxorda á realidade

este óbolo de patadas á paciencia

por que estou desexoso de amar a soidade

este cheiro demasiado doce ao esterco  

neste promontorio viril para poboar o mundo

onde non hai consolo e todo é inhumano

e so medran as desercións e todo queda intacto

levantando acta sobre a mesa da cea.

يجيبني

بعض ليلة التحايل على هذه الفجوة

أمل في حلة سوداء

تزيين هيئة المحنط من الملح

ليس لدي هذه الليلة لمشاهدة جسمك
وحتى الآن أنا كل العار
السماء ويأتي للعيش وسادة
وغامضة بشكل يائس عن منزلك
سفينة تسير على غير هدى وتقع في سقف منزلك
وأتصور لا يزال البحر وسحابة
الفقراء الذين يضطرون الى ترك للخير
غير قادر على الخروج من هذا السجن والركبتين
في انتظار غروب الشمس في الصمت عن النظام الدقيق
الزهور بلدي الزرقاء الجيدة هي الأشواك
المسحوبة على اللباس الخاص بك