méntula.

hai un lugar perdido para ós homes
que é o desexo absoluto e un tempo de misterio
hai unha gran erección que dura eternamente
e rexe o ciclo dos anos dos nacementos
dos coitos pero é secreto
agora como de nenos situámonos detrás dunha porta
escoitando o que non podemos ver
como non se pode vela morte sen morrer
a méntula espida e en repouso convértete nun escravo
do que non es capaz de alcanzar o seu rostro
esperando a vez para entrar
polo guiceiro estreito á inmensidade doutro corpo
que nos leva vantaxe e do que non podemos distinguir
entre o secreto e o éxtase.

quizais.

estiven a punto de partir
e o mar entoxábaseme un papel de prata
e no medio del un buraco inmenso
que me producía unha gran impaciencia
un mantel manchado sobre unha mesa
unha mancha de viño tinto nun traxe branco
fíxeche todo o que tiñas que facer
eu fracasei
os gromos queimados polo inverno
cheos de fe
mortos da vida cos ama
non será todo isto o que me salve
ti traendo flores
nos teus brazos
conquistando todo o que te traizoa
sondando o mundo cos seus pétalos
decidindo polo corazón
tan verdadeiro como o ceo
nos soños
renunciar a todo o que quero.

fortes.

non é posible que todo isto sexa o amañecer

e que todo o que sufrimos sexa de balde

que pasen por riba das nosas ilusións

cargados de desprezo insultando a nosa orixe

reducíndonos a ser a enésima posibilidade

a seguir buscando a gravidade

empregar a aspereza dos ollos despois de ter soñado tanto

dende tan lonxe

non teño unha mesa de laboratorio

para construír máis fe nin máis esperanza

ler a nota da compra da miña avoa

foi o único descubrimento literario da miña vida

esta necia resignación que enxorda á realidade

este óbolo de patadas á paciencia

por que estou desexoso de amar a soidade

este cheiro demasiado doce ao esterco  

neste promontorio viril para poboar o mundo

onde non hai consolo e todo é inhumano

e so medran as desercións e todo queda intacto

levantando acta sobre a mesa da cea.

يجيبني

بعض ليلة التحايل على هذه الفجوة

أمل في حلة سوداء

تزيين هيئة المحنط من الملح

ليس لدي هذه الليلة لمشاهدة جسمك
وحتى الآن أنا كل العار
السماء ويأتي للعيش وسادة
وغامضة بشكل يائس عن منزلك
سفينة تسير على غير هدى وتقع في سقف منزلك
وأتصور لا يزال البحر وسحابة
الفقراء الذين يضطرون الى ترك للخير
غير قادر على الخروج من هذا السجن والركبتين
في انتظار غروب الشمس في الصمت عن النظام الدقيق
الزهور بلدي الزرقاء الجيدة هي الأشواك
المسحوبة على اللباس الخاص بك

cerámica. III.

ocultas aos ollos que non ven
como quen non sabe que lle depara
unha sorpresa
non pertencen a outro lugar
máis co delas despois de desleixar
tódalas palabras coas que se podían explicar.

cerámica.II.

nacer entre a calor elevada e a asfixia da auga

a madeira a herba o ceo....................................

cerámica. I.

andar por lugares onde ninguén andou antes
como flores abertas e imposíbeis
que te morden os ollos ao velas
eclipsado despois de tanta impacencia
un encaixe de miradas dende outro plano.