dono.

lee ven

fáloche entre susurros

do ceo e do inferno

que choren que choren

que choren todos

menos os que se dedican á agricultura

mentres miro polo oco dunha parede

todo o que pensei esquecer onte

o pasado me visita agora

son un apostata

destitúo a tódolos innatos

pois eu son un arcano

e a realidade non me é acesa

é tan difícil saber

todo o común que compartimos

cos seres mais ínfimos

en cambio o lugar onde me agocho

neste outro lado da parede en ruínas

faime percibir á materia

que como ela eu me resisto inerte

alguén que garda algo

no seu interior con celo

neste proceso inverso

podo dispoñer rir vencido

descalzarme e coller flores

despois de atravesalas encrucilladas

e ofrecelas a esta angustia que sinto

acaso cal é a miña dote

senón a que despois de abrilos dedos

da miña man o que  nela queda

e permanezo inalterable

podendo transitar pola vida en común

cos microbios.

dous tempos.

estou preso

dentro dun motor

de dous tempos

atado aos contrapesos

dun cegoñal

para dar só unha volta

esperando impaciente

que o bulón

exerza a presión

e que despois da combustión

perfectamente

os gases queimados

non se mesturen

que o aire gasolina e aceite

grazas ao deflector

pola lumbrera de escape

saian diáfanos

como a gasolina

os meus pensamentos

teñen que atravesar

unha malla tupida

para deixar alí

tódalas impurezas

si me deixa a agulla

de punta cónica

poderei entrar e saír

por favor pido

que o stárter

estrangule o paso do aire

no momento do arranque

e o motor quede ao ralentí

para acto seguido

despois desta marcha lenta

acelerar lixeiramente

e accionar do arranque

o seu dispositivo

que veña voando unha bolboreta

e coas súas ás

provoque a entrada de aire

aumentando a succión

deste gas enriquecido

un fundamento moi parecido

é polo prato magnético

o seu acendido

toparaste como eu me topo

agora enriba dun voante

nun extremo do cegoñal

sobre un imán

que sinala o sur e o norte

a miña mirada bobina

descubre sobre un núcleo

de ferro doce

dous arrolamentos

un primario e outro secundario

que ao xiralo voante

arrastra ao cegoñal

cortando o núcleo

as liñas de forza

que no imán

van dun a outro polo

pero sabes unha cousa

xa pode haber motores

que se a buxía non fai chispa

sexa de sangue quente ou fría

e aínda que os meus pensamentos

atravesen esa malla tupida

seguirei preso

nun motor de dous tempos

o resto dos meus días.

babia.

en babia hai esperanza
crerse inocente e moderno
non nos preguntamos por nada
preferimos pensar
que todo é un conto
non perturba o egoísmo
nin desgraza nin anguria
e u odio é unha marabilla
neste inconexo mundo
aquí todo ao revés medra
non pode ser doutra maneira
en tamaño paraíso
onde as linguas son de baba
e as entrañas
o manxar preferido
onde a flor da pataca
medra exuberante
para adornar o histórico
materialismo
e tódolos días esperamos
a néboa no peirao
para que nos devolva a fala
aquí hai esperanza
asegúrocho
mendigalo animo é o ben
máis prezado
tanto que ás veces
morres sen descubrilo.

icona.

horizonte invisíbel
actual e único
sen nome
se non é na contemplación
horizonte perfecto
in nomeado
naufragar para pensar
impasíbel
unidade particular
disolta
en formas intimas
paixón
só unha paixón
movéndose dentro
dun ser mesmo
para mudar
un enderezo: o tempo
“cousa” cravada
nas costas da esperanza
“cousa” cravada
un enderezo: o tempo
para mudar
dun ser mesmo
movéndose dentro
só unha paixón
paixón
en formas intimas
disolta
unidade particular
impasíbel
naufragar para pensar
in nomeado
horizonte perfecto
se non é na contemplación
sen nome
actual e único
horizonte invisíbel.

pitagórico.

falas moi bien
es coma un dicionario
onde pon:
tempo é a incerta vitoria
por sufrir
sabes das alteracións
da repugnancia
máis falas moi bien
na casa temos
moito alcohol
non sabemos que facer
entre tanto desdén
omiso tamén ven no dicionario
máis non di nada da sorte
ando perdido, errante
que seria de nos
se non padeceramos
esperando un momento
a que a palabra
sexa modelada polo número
nunha aritmética dos sentidos
en sete dos sete ceos
unha escada
de intervalos musicais
falas moi bien
un dicionario di
mazá, dous puntos
antes de ofrecela
xa a comeu a serpe.

asfódelo.

Asfódelo, Gamón, Vara de S. Xosé. (Asphodelo albus). Liliácea.

(Dioscórides. Tradución do texto grego).

Asfódelo. [Outros ‘pequena cañaheja’ (narthēkion); os romanos albucium.] É unha planta coñecida pola maioría, cunha folla parecida a do porro grande; o seu pé é liso, coa flor no seu extremo, que se chama anthérikos [3]; as súas raíces son alongadas, redondas, semellantes as bellotas, de sabor acre, e con propiedades caloríferas.
Bebidas provocan a micción e a menstruación; a raíz bebida en viño na cantidade de 1 dracma (4´3gr) cura dores de costado, toses, espasmos e roturas. Facilita o vómito si se come na cantidade de un dado; se administra utilmente na cantidade de 3 dracmas aos mordidos por serpes. Se aplican as follas, a raíz e as flores, en cataplasma con viño, sobre as mordeduras; cocida a raíz con hez de viño, en chagas sucias e invasivas, inflamacións de mamas e testículos, furúnculos, diviesos; con fariña de cebada, para inflamacións recentes. Si se engade ao xugo da súa raíz unha decocción de mosto añexo, mirra e azafrán, forma un ungüento medicamentoso para os ollos. Só ou con incenso, mel, viño e mirra, en fomento tibia, convén a ouvidos que supuran; o seu xugo introducido so na orella contraria alivia os dores de dentes. Si se fai un emplasto das cinzas da súa raíz queimada crece o pelo das calvas. O aceite que se fai ferver ao fogo nas raíces ocas é beneficioso para os sabañons ulcerados e queimaduras; axuda aos que teñen dor de ouvídos introducíndoa na orella; a raíz limpa a lepra branca aplicada nun ungüento si antes se frotou ao sol cun pano de liño. O froito e as flores, bebidos en viño, son antídoto excelente de escolopendras escorpións. Tamén é prexudicial para o ventre.
[En outro lugar. Florece no tempo da colleita do cereal. É necesario cortar O asfódelo branco despois do equinoccio de primavera en vistas a que creza o froito. Din que a súa raíz bebida fai perder o apetito sexual. Cratevas o herbolario di o mesmo que
fol. 076rfol. 076v a súa raíz bebida con viño, 1 dracma é tratamento dos dores de gota.].
Emprego:
A raíz ten gran cantidade de almidón e utilizábase na antigüidade para fabricar pan. Os pés utilízanse para facer cestos, pero os usos máis actuais céntranse nas súas propiedades medicinais de uso externo (problemas da pel, eccemas e hemorroides). Tamén sirve para alonxar os mosquitos.
Desbotase o seu emprego culinario sen antes cocela por conter o alcaloide asfodelina que provoca o aumento do pulso cardíaco. VV.AA.

esquecidos.

Adelaida Vallejo Leira. Emilia Estevez Vilaverde. María Pilar. G. de Fresco. Clotilde Paz. Consolo Domínguez Rodríguez. Herminia Fariña. María Otilia Docampo Pego. Anxeles Penas. Helena Villar Xaneiro. Matilde Lloria. Pilar Cibreiro. Áurea Lorenzo Abeijón. Aurora Vidal Martinez ………………………………………………………
Farruco Sesto Novás. Ernesto Guerra da Cal. Guillan Hermo. Avelino Gomez Ledo. Luís Amado Carballo. Manuel Luís Acuña. Roberto Blanco Torres. Lorenzo Varela. Rodolfo López Veiga. Manuel Pereira Valcarcel. Xosé María Díaz Castro……………………………………………………….
e tantas e tantos poetas máis.

Tampouco quedan asfódelos
nas tumbas dos heroes gregos
nin se dan nas despedidas
os seus ramos
esquecidos
semellades templos caídos
onde a mar bate en baixo
deixando unha resaca
de fracaso
e a vexetación se resiste
a morrer entre as pedras
dela nacen flores de vitoria
no voso templo sagrado
palabras que son pasto
do que foi inexorable
poetas
traducichedes o que non era
acceso ao ser humano
desinteresados
visionarios xeniais
vivides aínda que non o queiran
na vida de outros
dende as vosas ruínas perfectas
esquecidos
contemplándovos.