ora por todos
para que o silencio poda discernir
os erros que cometemos
para que nos chame
no bico do noso ouvido
por outro nome
para identificarnos por alguén
que non está aquí
e que rompe as túas entrañas
a alma que sae da terra
e que nos sorprende
esta derradeira noite
todo o que miras morreu
todo o que non ves
morrera tamén
só es libre
cando amañece un novo día
cando volves a atoparte
cando te intúes sen verte
cando o que mastigas
sabe a todo aquelo que quixeches.
se o aire xélido non debuxara
nas nosas caras un xesto obsceno
non sería de mañá
tan cedo
para enmudecer as gañas
de morderlle ao día que comeza
co canto da perdiz
batendo as ás no seu territorio
mentres permanece en si
tan cedo
amortallando os nosos pensamentos
desencantando ós negros espíritos
e ás súas débedas contraídas
unha paisaxe que nunca murcha
espectros perfectos
ao outro lado do teu
un fío condutor que nos une
dende o principio ao noso guía.
baixan da basílica de camiño ao rio
movendo cos puños as campás
arrastrando pola costa os ósos
como quen atravesa outro mundo
e ao seu paso
saúda dende a torre isabel de castro
muller de pardo de cela
encarcerada nos seus soños
que collendo dous versos do seu peto
ponse a chorar
andando cara abaixo van salmodiando
alá en mondoñedo
poemas superficiais feitos de pedras
levándolle flores a naide
como antes de cas palabras
fosen de carne
facéndolle unha parada
antes de que caia a casa de cunqueiro
cosendo con fío as follas que van pousando
por onde van facendo camiño
declinando eu polo de agora
ir tras esta longa sombra mortal.
nalgún lugar da terra
neste momento
alguén diseca pétalos
para non aborrecer
e unha sombra
vaise de presa
baixando a escaleira
cos días contados
pola arritmia das horas
tratando de explicarse
nalgún lugar da terra
neste momento
nacen flores salgadas
e alguén enfía en cada buraco
unha castaña de barro
que colga no seu pescozo
golpeándoo rítmico
apurando a sístole
para acariñalo universo.
un froito ofrecese aos vivos
e preguntáselles se teñen medo
queres que isto dure sempre?
empurrado por nubes
e falsas promesas
de que vai chover
sabes cas noites non son túas
nin os rios que mecen cinsas
van fermentar a desidia
deixando caer as súas sementes
intactas na nada
nunha terra escura
para pensar detidamente
nalgún dos seus flancos
para a floración
para tentar ser inmortal.
.jpg)
déixame volver lercho
deitados ata que cambie o tempo
espertan en silencio
dormen en silencio
dálles igual
os paxaros libres ou presos
os aquiescentes me fan chorar
entran polos meus poros
nas horas disipadas
vou consolándome a min mesmo
ata o esgotamento
e aínda soporto os putos pronomes
posuídos polos seus corpos alleos
para poder gastar o diñeiro
que mal me dan
e saír correndo
para salvarme falando do amor
teño unha tristura pasmosa
de non darlles o que se merecen
unha folla de rafia
e mentres frego a louza
e espero que cambie o tempo
déixame levitar para
cando estean en celo
da miña sangue non beban as hienas
cando traduzan todo isto.
xa
non necesitan árbores
as
árbores están ausentes
nun
submundo cheo de monstros
o
día é unha pílula de naftalina
e
cheiro a sopa de sobre
nunha
mesa de razóns autóctonas
onde
se pegan as mans
semellan foran noivos para deitarse
as
nubes de esterco
parecen
anacos de cartón fluctuantes
enriba
dos contenedores de reciclaxe
para
algúns non hai cousa peor
que
estar aburridos
seus
ollos son briznas de herba queimada
con
un sol abafante
e
unha motobomba que non chega
unha
rapaza rifando ao seu avó
por
cargar de lume as mans do vento
e
pensar que as árbores están ausentes.
