non o esquezas.

un día daba para moito

erguer o teu corpo

sometelo á intensa deprecación

facer ablucións

prover para xantar

cortar leña

plantar fabas na horta

ler a hannah arendt e.....

esperar transformar a caída en voo

calquera destes días

dan para mastigar o horror

desconfiar do vestido humano

dos moi humanos

que paseando a súa insolidariedade

ameazan as nosas vidas

facéndonos sentir un medo que non se esquece

para que nada sexa como onte

por se aínda non o tes claro

un día dá para quedar inmóbil

para sentirse só

diante da televisión

como o perfil dun penedo

sen latexos

esperando que todo pase

e non ser visto

para volver conseguir sobrevivir

cando antes era tan fácil

cando vivir era un inocente sen sentido.

refacer.

benditas as capas de po

que se pousan enriba das agullas

e desaceleran o tic tac

para apresurar

os presentimentos escondidos

debaixo das pedras

nada pode ser tan conmovedor

os acentos cascabeleiros

dun péndulo vacilante

para refacer un reloxo

de madeira sempiterna

mentres a terra se para un momento

para que poda existir de contado

un descoñecido  

que montado nunha roda cadrada

se desprace ao longo deste texto

por que ti o moves ao lelo

grazas a manter este desvarío.

inherente.

semento flores futuristas

polo camiño á feira

apaño linguas murchas

que despistado tirou o vento

para estercalas

semento tamén

todo o que non topa nome

consubstancial, realidade, sempre

cando algo sucede

todo cambia

será, pareza, empeño

para non matarme

paseo a man polo ventre

escribo enriba da dermes

para non matarme

polo que dirán

que sempre será mentira

semento flores futuristas

para arraigarme

ao oco que queda

entre un pétalo e outro

da impaciencia do desexo.

hipérbole.

esvaécense os ollos das pechaduras

para que non fuxa a miña memoria

un instante tan sequera

para poder avivecer

toco o lombo dun libro

por que teño confianza

nos momentos irreais

ignoro o que é inalcanzable

agás a auga que desfai

os trazos de tinta nun papel

estou tratando de conter o que se vai

improvisando un despois

eu podo escribir

por que mo esixo

mil veces mil

e volvo a intentalo outra vez

como respirar o que me mata

como alimentarme do veleno

das letras que van ordenándose

en ringleiras absurdas

na miña cabeza

e non podo matalas

por que son a miña nai

o meu pai

unha familia extinguida

o meu tormento e a miña felicidade

camiño como se foxe de volta

gardando no peto

un pouco do que me queda

os nomes das cousas

que abanéanse na punta da escrita

por un momento parecen

quedar inmóbiles

despois dun breve abrazo

un neno hipérbole

nun bambán

volvese bambear

cando se apaga a luz do día.

Estatística do blog.

Visualizacións neste momento: 5

Visualizacións da páxina de onte: 14

Visualizacións nos últimos 12 días: 93

Visualización da páxina no mes pasado: 582

Historial total de visualizacións: 47.324

Visualizacións por  países: España,Francia, 

Países Baixos,A India,Os Estados Unidos, 

Alemaña,Exipto,Indonesia,Letonia,Tailandia.

Moitísimas grazas a todas e a todos os que 

se achegan ata aquí e animan coa súa presenza 

a continuidade deste blogue facendo desta 

representación estética do cotián un espazo expresable .

Grazas por facelo voso e  por devolverme as vosas emocións.

Enrique Leirachá.

centauro.

seres Non.

pregúntome un polisema

temporal por exemplo

mido o tempo

(mide o tempo)

ou ben unha torboada

como unha rutina

unha elección sen sentido

da que nunca estará a salvo

grazas á súa familia

síntese invisíbel

intocable

para continuar matando

por amor

(por desamor)

por disdegno

desexa que suceda

para que suceda

detesto ter que escribir

(detesta ter que escribir)

por que ao imaxinalo

xa o vin antes

(xa o viu antes)

xa o escribín

(xa o escribiu)

e sei mellor que ninguén

(e sabe mellor que ninguén)

o que esta pasando

(o que lle está a pasar)

no pensamento

ese certeiro francotirador

que abate aos seres Non

e planta sobre eles

un bulbo

algo tan comprensible

como sobornalos

para que non digan seu nome

para que non den pé

a outro polisema

todo remata moi parecido.