xanciño.

viño ben amado

non digas nada

nesta ensoñada noite

o noso facho

é esta fogueira

onde se queima

todo o que non nos deixa gozar

mundo non te quites nada!

déixate desmaiar

ata que amañeza

os peixes de salvia e menta

dentro do cacho

para lavala nosa invisibilidade

esvaecida como un soño

ata que esperte

non digas nada!

a onde marchaches co lume

e as linguas vermellas

a onde fuches despois de falar!

levas escritas as palabras

no teu peito

e o aire pechado sobre el

canto máis foxes

máis me topas ao teu lado

para facerse máis longos

os días e as noites

ata que volvas outra vez

xanciño!

se somos nós quen se queiman

na fogueira

para volver a arder!

sen esta xenerosidade

non seriamos ricos

viño amado!

non digas nada esta noite

sen presa

para saciarte neste vaso

e bebelo solsticio

que a túa xerra esta a encher.

átono.

novos tempos se aveciñan

para contemplar a beleza

nunha ferocidade tráxica

conxugar o plural

mentres se reparten as alcaldías

para sucumbir ao mediocre

fora da santidade do pobo

emborrachado de promesas

para nomear como xustiza

á mala sorte

a amizade que te traizoa

o home ante o seu denudo

unha sabedoría fracasada

un mundo espantoso que nos libera

é bo fixarse na respiración

na súa cadencia

o fluír dun río interior

que nós impulsamos augas abaixo

ata chegar ao mar

onde deixamos flotar as ideas

mesturadas co plactón

nada parece posíbel sen compartir

non é posíbel a compaixón

sen dor

nin posíbel o amor

sen unha vítima da súa propia nada

do seu propio fastío

o negocio político

non contempla o destino

senón a servidume

unha xustiza ambigua

e unha ferida sen cura

o mal contra do ben

algo tan escuro coma a sorte

todo o que nos rodea

o acordo coa sorte

que so depende da sorte

nada definitivo e sempre en xogo

ninguén se ergue

contra a mala sorte

contra avaricia que non a fai posíbel

que rapta a sorte

e nos impide sacarlle o seu vestido.

nun suspiro.

agora cos días son máis longos

as follas da figueira medran

para logo chorar leite

nos nosos labres                                                  

as abellas convéncense

da próxima produción de figos

para crear ouro destilado

en antollo de mel

mirando dende aquí para oriente

vestido de púrpura

onde dormen oblicuos

os raios de sol

e as escamas de sal desfanse

na auga

nun océano arquexante

alí non tan lonxe

dormen corpos que soñan coa sede

e espertan cos labres cartón pedra

que se afastan da boca

e póñense a voar

aproveitando a friaxe da noite

para buscar unha nube

que lles dea de mamar

un pouco de choiva un anaco

abaixo a calor palpita

e os pequenos grans de area

fúndense entre si

para facer unha alfombra de brillos

azuis máis azuis cas ondas

que lamen nela

tan metálica como os élitros dos insectos

que cantan pola beira

calmada a súa sede os labres

volven á boca e bícanse

para conter a humidade nun suspiro.

á razón.

supoño que por fortuna

detestas aos mediocres

aos que non buscan a dita

e aborrecen as vixilias

aos que detestan a dor

e aman cegos o gozo

non cambies por nada

ningunha das vidas vividas

nin te encerres no teu corpo

senón para erguer a túa admiración

a carne que se disfraza

non a persegue o tempo

queda no recordo da felicidade

na memoria das causas antigas

que non poñen fin ao silencio

nin basean a vida nunha hipótese

quen garante a razón

da semellanza do home a da árbore

según os seus froitos

que choren!

o amargor da felicidade prometida

mentres esta a caer o sol

queda tanto inverno

para obsesionarse cunha caricia

e sen embargo beleza

o teu corpo me turba

o teu leito misterioso conmóveme

nada do que nos podía pertencer

nos pertence

nesta noite de entroido

na cas nosas miradas se perden

e as almas escapan como algo soñado

na ca razón pensa insensato ao sublime

lede con forza en alto

o misticismo artificial

néganos a sede da verdadeira natureza.

en que estas a pensar.

os martelos golpean o silencio

afogando o choro da inocencia

a ignorancia fabrica asasinos delirantes

espertos decapitadores

tranquilos bebedores de té

quentándose nas terrazas

coa brasa dos libros de historia queimados

miserables e inoportunos

pero os pobres menten

e foxen como ladróns

pensan ca miseria aliviara á primavera

alimentan o entusiasmo

con fráxiles quimeras

e o corazón non se engana

non se pode enganar

perdese en lánxanos recordos

nun xardín esvaecido

onde os deuses non nos oian

o milagre da planta é a flor

o dialogo, a explicación da existencia

sen medo ao ouvido

e contar as esperanzas cos dedos

para dicir que se equivoca

a alma que dubida

por iso lemos en voz alta

nas tranquilas terrazas

para fríos bebedores de té

cheos dunha miseria inoportuna

non conseguiredes matarnos

aínda que nos asasinedes

un millón dun millón de veces.

aninovo.

o sol esperta a superflua humanidade

un maior pretexto

para cambiar a roupa

e encomezar un aninovo

coas maletas na consigna

para recollelas noutra data

non hai papeis nas rúas para apañar

nin bancos no parque

onde se deiten a pensar os viandantes

nin chaves no fondo do mar

quen vai a mercar fai que lle deron a volta

e mete a man no peto

só a man

detense un instante

para acariciarse tenramente a perna

e saber que aínda esta vivo

é preciso abreviar para vivir

homes e mulleres cigalas

comparten mesa

con homes e mulleres nécoras

seres adictos  de favores por corresponder

e cheos de conviccións nunha noite mística

na que so os que non saben nada da vida

poden esperalo todo

unha gran familia con algún segredo

por coñecer

quen modelara a árbore

cando volvamos a vernos nos mentiremos

e faremos que nos creemos

nunha noite de aninovo.

un país.

érguete  e contémplate

tes moitas terras por traballar

e un gran colar de ríos lles dan de beber

mentres nós morremos de sede

as rás nadan nas túas augas

non se aprecia a fortuna

por máis que se vote de menos

crin que nos amabas

pero so amas a túa equivoca beleza

detívenme nun camiño

a sacarte as sandalias e lavar os teus pés

cheos de po e fango

e ti agasállasteme cunha labazada

co teu cabelo sobre a miña cara

todo o que dis doe

e o teu amor polos teus súbditos

é unha infidelidade

votaches aos nosos fillos á súa sorte

noutras terras lonxe e alleas

por venderte aos ignorantes

aínda mudo e cego

segues ordenando as nosas vidas

e convidando aos teus banquetes

a tódolos indignos

érguete e contémplate

sen buscar unha escusa

así desagradecido e humillante

despois de deixarnos

cando aínda sentiamos amor por ti

e te buscabamos no noso leito

para topalo baleiro e frío

obrigados a ter que fuxir

como ladróns no noso propio pais

perseguidos polos nosos pensamentos

amantes apaisanados

rehuindo de nós mesmos

ante seres administrativos e invisibles

un dos dous debería morrer

para que vivira algo

para que a túa terra

dera de comer a tanta pobreza

que obrigas a esconder

mentres outros e outras

comen do teu banquete e as túas risas

o perpetuo triunfo da miseria

a abundancia para os porcos

do teu Pais.