un país.

érguete  e contémplate

tes moitas terras por traballar

e un gran colar de ríos lles dan de beber

mentres nós morremos de sede

as rás nadan nas túas augas

non se aprecia a fortuna

por máis que se vote de menos

crin que nos amabas

pero so amas a túa equivoca beleza

detívenme nun camiño

a sacarte as sandalias e lavar os teus pés

cheos de po e fango

e ti agasállasteme cunha labazada

co teu cabelo sobre a miña cara

todo o que dis doe

e o teu amor polos teus súbditos

é unha infidelidade

votaches aos nosos fillos á súa sorte

noutras terras lonxe e alleas

por venderte aos ignorantes

aínda mudo e cego

segues ordenando as nosas vidas

e convidando aos teus banquetes

a tódolos indignos

érguete e contémplate

sen buscar unha escusa

así desagradecido e humillante

despois de deixarnos

cando aínda sentiamos amor por ti

e te buscabamos no noso leito

para topalo baleiro e frío

obrigados a ter que fuxir

como ladróns no noso propio pais

perseguidos polos nosos pensamentos

amantes apaisanados

rehuindo de nós mesmos

ante seres administrativos e invisibles

un dos dous debería morrer

para que vivira algo

para que a túa terra

dera de comer a tanta pobreza

que obrigas a esconder

mentres outros e outras

comen do teu banquete e as túas risas

o perpetuo triunfo da miseria

a abundancia para os porcos

do teu Pais.

savoy.

na de eduardo un mediodía de gaivotas

sobrevoa as nosas cabezas

a vida de moitos esta marcada

pola equivocación

para perdela razón de ser

a vida de moitos esta aínda por demostrar

mentres esperan

séntense desconsolados

crendo que xa non ai nada

constrúen razóns baseadas en sentimentos

e verdades únicas

dispostos a defendelas aínda errados

ata cunha mañá nos sentamos

na terraza dun bar

ese que te pide esmola

ao torcela mesma rúa

ten o seu bmw aparcado

mete o canciño no maleteiro

e colga o crucifixo que leva no pescozo

no espello retrovisor

se equivocaron

nos equivocaron

para perdela razón de ser

unha pancartiña de cartón non é suficiente

para imaxinala dor doutro

para comparecernos e aliviarnos

non sei

que estraña víscera é o corazón?

na terraza do savoy

a esperanza é unha moeda de vinte céntimos

que vai sorteándose entre as mesas

o recordo da felicidade

para pedir sen medo

do que xa non volvera a ser

un caro bmw e un canciño de pedigree

xa non nos deixamos levar polas ideas

maldito pensamento! imaxinala dor allea

na terraza do savoy

nun  gran salón na rúa

eduardo desliza as frases a sorbos curtos

para deixar repousala súa mirada

un tempo atrás

con coidado despois de feitas

as illas son crebacabezas de recordos

que se ensamblan na mesa

sobre o aire que pasa morno

entre o cheiro lonxano da herba

do fento seco e salgado

do carballo que se aperta con forza á terra

e berra alto non me cortes aínda

déixame que creza

déixame namorarme do imposíbel

chegar ao ceo antes de que esvaeza

na terraza do savoy

os nenos xogan alleos

ao sosego dunha fe que atormenta.

a muller de Lot.

a ti que noutro tempo

chamábaste con outro nome

unha queixa inútil

déixache tódalas esperanzas

resinácheste

sen aceptalo que propoñían os homes

todo é moito mellor

máis belo

que aceptala miseria

retroceder á nada

a ti que tanto lamento

levoute a mirar cara atrás

ata converterte nunha estatua de sal

inmóbil ás caricias

e a tódalas  invitacións á felicidade

para ocultalo teu medo

que te adormece aquí abaixo

onde todo se impón sen probas

que seria de todo isto

antes de sentir que te vas

sen sentir temor nin dor

mentres o ceo avanza en Sodoma

chove lume e xofre

e as súas terras son sementadas de sal

pero o día é para outros

para os que non encheron a súa vida

esta mañá parecese a unha gaiola valeira

na espera de corazóns lóxicos

con cantos aínda por inventar

para descansar dunha acelerada fuxida

e bailar unha danza de pesares

coas ás estendidas

para ti que chamábaste con outro nome

fago nubes coas migas de pan

para non volver a dixerir o que outros dixeriron.

cans.

parecemos cans errando no atardecer

xa non chegamos cansos á casa

despois de traballar

os corpos son despensas baleiras

diques deshabitados

as portas xa non se abren á felicidade

co corazón ausente

esperamos a que suba o rabaño

monte arriba

cans errando no atardecer

miramos dende alí a aldea

anegada nun mar de recordos

a herba onde languidecen

tódolos tesouros dos campos

un corpo de muller estendido e ausente

que vive no pretérito

e fora ela mesma quen se contempla

a nós tampouco!

a nós tampouco nos deixan os desexos

prodúcennos sede

e enchemos tódalas copas

ata que nos botan da casa bébedos

para durmir no olvido

para sentarnos tan preto de nós

os cans

gardamos ás presas mortas debaixo do solo

para próximas fames

e coroamos as nosas cabezas de fatiga

para non sentirnos nunca saciados

para esperar

para esperar que suba outra vez o rabaño

monte arriba

e mirar outra vez o atardecer

os cans

todos escoitamos  o desacougo das nosas almas

chemineas que fumegan nomadas e imperfectas

onde esvaécese o canto das cousas soñadas

onde todo durme

e un cortexo de ausencias 

espera que se faga de día

cans errando despois deste longo atardecer.

aritmética.

a  fe pensa que crer é fácil

e non ama senón que adora

aniquila a vontade

constrúe imaxes de cera

que se desfan en ardentes corpos

bébedos de suor

e números inútiles

que berran cando falan

en nome da autoridade

problemas que se pechan con portas

sen tempo nin reloxos

os días detéñense

nunha visión individual

non se coñecen as árbores

polos seus froitos

por que os números son absolutos

e os persegue o silenzo

onde os corpos pesan

os  números son recordos

evocadores do pasado

a pesares deles mesmos

e tamén de queixas violentas

de datas de débedas

de pagos e cobros

de festas e tristezas

os números  non saben chorar

nin senten magoa

pola caída da tarde

asasinan ao azar coas súas razóns inútiles.

a violenta razón do orgullo.

na hora do solpor

a porta da casa se abriu

para deixar entrar aos nenos

que viñan da escola

e logo pechábase

para que non entrara co aire

o meigallo

e poder erguerse antes do amañecer

cando o galo cantaba

despois de mirar dende a xanela

a faciana da aldea

citábame coa xeada

ao outro lado da casa

instruínme en literaturas mortas

e busquei coma un indixente

tódalas amizades que non topei

en troques

so conservo un ancora tatuada

unha noite no meu brazo

despois de regalar o meu barco

e saír ebrio na procura do sol

que quecía a pel

que asomaba dende os buracos

da miña vella blusa

a violenta razón do orgullo.

resiste.

todo o que non fixemos

todo o que non imos facer

todo o que aprazamos

todo o que imos aprazar

todo o que quixemos

todo o  que imos querer

todo o que nos preocupamos

todo o que nos imos preocupar

todo o que nos alongamos

todo o que nos imos alongar

todo o que non contemplamos

todo o que non imos contemplar

todo o medo que sufrimos

todo o medo que imos sufrir

todo o que esperamos

todo o que imos esperar

todo o que non calmou a nosa sede

todo o que non a vai calmar

todo o espazo que ocupamos

neste preciso momento

non volvera a presentarse xamais

o porvir nunca será a repetición do pasado

todo efecto será a causa despois

e un trillón de medos

que darán de comer á covardía

un Estado feliz sen progreso

todo comeza onde o temor remata

nas palabras

que teñen máis lóxica ca vida

unha ouruga que convertese en bolboreta

tódolos milagres constantes que ignoramos

todo o que nos observa

todo o que nos non observamos

todo o que fixemos

para que de nada nos sirva.