frío corazón.

cando poderemos coñecernos
sen darnos conta de elo
nesta vida de mudos recordos
e ansiedades idas
cando poderemos coñecernos
nas sucesivas vidas
a alma esquece á morte e vaise
a súa esencia enche os xardíns
da noite
ata manifestarse de novo
o recordo da mirada me atormenta
ao deixarme vela no regato
que baixa a modo pola veiga
este amañecer frío e interminable
nunha fráxil  aparición
que esfumase en bastas tebras
pasmado
serei eu quen pasa polo camiño
o unha imaxe do que fun
noutra existencia antes desta
son eu o que mira
ou é outra mirada idéntica
cando podamos coñecernos
entre silenciosas sombras
sen medo a que se esvaezan
guiados nesta viaxe
de mudos recordos e ansiedades idas
fálame fálame para que eu saber
para que a alma saiba.

final do camiño.

repudiala  razón das falacias
a vontade vive dentro da loita
que emoción ten máis dereito que outra
neste tedio que é escribir
ata que chegue o soño
e cando é así cando acontece
tópate espido liberado das ideas
borracho de remexer na alma tanta espera
con xorda muda e desesperada calma
de tódalas cousas que veñen de fora
deixando so apuntes físicos que se foron
diluídos nos anímicos pensamentos
para  crear novas emocións
o desexo de baixalo telón e cambiar de escena
un tempo sen tempo para vivir
a soidade bailando na lingua dunha vela
aspirar o amargor de tanta dozura
de todo o que non logramos coñecer
e produce un culto descrido
final do camiño para voltar a túa habitación
e sucar o planisferio nun teito escunchado
 esta esgotadora fatiga
doce amargor do que non logramos coñecer
perseguir e vagabundear neste final do camiño
para non desfacer este ensoño
da necesidade maldita de escribir.

 

 

ideal.

cando de neno enterrei a frase
sen embargo
esforzábame por falar mais alto co vento
pero o vento non falaba
queixábase
e devolvíame  un sopro xeado
os días eran longos
para adiviñar as verdades ocultas
das cousas
e os homes facían alfabetos coas pedras
as bolboretas de filigrana e prata
voaban  a redor da luz da estancia
e as súas miradas humanas se acendían
mentres eu acariñaba os seus abdomes
unha noite en vela
era terminar unha paxina escrita
nun soño para non volver acordala
mellor é chorar por que se foron
tódolos seres amados
que sufrir o que detestas de algo que non conclúe
sen embargo.

universo.

esquecín o que tiña que dicir
para cando me poña enfermo
ti non  farías  o mesmo?
os praceres fáciles flotan no universo
nun ceo de migas de pan
polo que paseamos nunha calesa
tirada por cabalos de marino marini
ata a hora da cea
para despois xogar coas estrelas
non teño nada particular que dicir
máis que desexaría
poñer en orde ao descoñecido
que corta a herba do meu xardín
polo que van dous nenos
da man  dándose un bico de futuro
e aínda conservan, certa inquietude
si maduran en min os teus proxectos
e a man da imbecilidade non os podrece
dille el ao ouvido dela
xa é tarde
abaixo da herba
canta o desexo de matar ao xardineiro.

feroces.

oin  moito falar de vos
tanto como pensar que vos coñezo
unha irónica mirada
para deixarme desconcertado
gañachedes  un round
e senteime como se me deran  unha labazada
pero esta noite non teño outra saída
prefiro non coñecervos
non armar escándalo
por respecto ás habitacións do lado
por desprezo  ao  voso egoísmo
unha devoción absurda
quen traballa quen tece por beneficio da humanidade
non sodes vos
máis ca filosofía  máis ca arte
a ciencia a literatura
pero non sabemos apreciar isto
aliviades  as miserias
para que non aia xustiza para ninguén
por que non ai bases sólidas
nos equivocamos de camiño
oin falar moito de vos
alégrome de non coñecervos
débiles raquíticos inválidos
feroces ferventes da relixión católica.

 

(in) certeza.

nada remata todo continua
a dor é antes co gozo
cando non postra de todo
así é que nada escapa ao seu destino
neste desvelo
todo o que seduce sen desmaio
amo a inquietude infinita
embriágame como un viño perfecto
mentres lembro días pasados
alí no desexo de algo esta a vida
e a felicidade esta tan preto
que nunca, nunca a alcanzaremos
buscala dita unha e outra vez
sen entendela
soñar é esquecer que se esta só
venero o silencio sobre o meu pensamento
de todo o que crin que era meu
en fin no fin
quero mirar todo aquilo
que antes me mirou a min.

fai falla.

pecharse no corpo soamente
alongar esta dor
deixar de contemplar á soidade
e aínda así a vida fora non é tan violenta
facer da alma unha hospede
de varias vidas
a inmensidade da tenrura
nunha caricia inmaterial nun soño lixeiro
multiplicalas emocións
e aínda así a vida fora non é tan violenta
ala arriba palidecen as estrelas
o tempo te persegue aquí abaixo
deixei de durmir
despois de ter cumpridas as tarefas
e de escoitalos himnos nocturnos
deixei de ser dono de min
para abrila porta a unha hipótese
a verdade  é múltiple
pero a imaxinación é  máis poderosa
e aínda así aí fora a vida non é tan violenta.