perforatum.

Na emboscada a luz pinta de ouro o flanco
rabuñando  o camiño antes de durmir na sombra
ala onde se esconde na vexetación
onde fan noite os paxaros
entre paredes  das casas caídas
que semellan antigas fortalezas
o río bicando as terras por onde pasa
facendo un canto solemne
para chegar antes que nós ao mar
e nadar enriba de escamas de grandes peixes
flotando no ceo enormes madeixas de nácara
os días de espera e impaciencia
perforando as follas para ser bebidos
nunha infusión de hipérico
entre a gran fatiga do pensamento.

qué?.

 

 

une goutte encore.

durmo  diante dunha ventá negra
o teu regalo último
e esperto diante da mesma ventá
non menosprezo o valor
do teu exercito
nin adoezo a túa condena cara min
pero…………… non hai quen interceda
ningunha parte da túa mente
podería entendelo?
a culpa tena a crise!
todo seria moito mais sinxelo
a miña saúde empeorou notablemente
meu espírito foise de vacacións
e deixoume o seu número de móbil
enriba da mesiña de noite
esta fora de cobertura non contesta
non chama tampouco
tan acompañados parece que estamos
como deben de ser os derradeiros
días por vivir cando se sabe que
cando se sufre é cando todo volve a un.

papaventos. (para tí).

a esperanza vacila nela
para voar cara novos firmamentos
onde non hai espera
e suficientes forzas para falar
o mundo material remata no fío que a sostén
alimentadas de palabras
por riba da realidade tomando tódalas cousas
tódalas cousas da nosa paciencia
voando superiores as cabeleiras
tirando o seu alento dos nosos dedos
nosa civilización nosa cultura continua no pasado
e nos xogamos como papaventos
sobre un libro
no que nada se pode escribir
cantas veces pensei en converter
os farrapos sen ideais sen sorrisos sen beleza
en fíos que o vento desfaga
e suspendidos e caídos
podan servirlles aos paxaros para os seus niños
so as ideas permanecen
merecen ser salvadas de tódolos soños póstumos
un rinoceronte na praia leva nunha man
un papaventos e na outra a unha nena
os pasos dos dous pola area
van erguendo pedras preciosas
son o reflexo do firmamento que non vemos
dos brelos de tódalas estrelas
que desafian como os papaventos
aos seus ollos dende ala enriba do ceo.

 

 

 

 

mágoa.

agora que estamos máis sos
podemos ditarnos os soños
nun deserto de “todo o que puidemos facer”
un espellismo no que saciala sede
despois de abandonar o obxecto do desexo
é importante topar un método
eu non estou aquí senón é por ela
por esta anguria que faime morrer
para volver a confiar outra  vez
e canto máis a afasto
máis preto de min se topa
non me vou deste lugar senón é  por ela
todo o que podía facer
o escribín no teito nesta noite en branco
desprezando todo o que os demais admiran.

 

sete.

nunca unha nube bastou
para interpoñerse entre nós
para dicir o mellor de min
a onde ir
antes de esgotar a sétima vida
unha lágrima só
enchería todo o océano
non puiden acadar a felicidade
despois de tentalo na sesta vida
despois de pedir con rabia
na quinta a reforma do home
estou disposto a crer sen embargo
sen compadecerme
noutro pais noutro tempo
non sabemos quen somos
na cuarta vida vivía descortizado
protexendo o mellor e o peor
da miña felinidade
e as condicións impostas pola
natureza sen renunciar a nada
despois de ler os diarios as notas
e os dóciles poemas da miña terceira vida
non desexaba saír daquel tormento
todo o que para outros era intolerable
para min en cambio era unha virtude
creo que non deixei de seguir a resistir
da miña segunda vida
a loucura da imprudencia
na primeira unha folla en branco
antollábase  a auga cristalina dun río
e unha nube non bastou
para interpoñerse entre nós.

 

 

 

seductio.

 

estou acostumado a mastigar letras
a esperanza ten as ás rotas
e non voa
os seráns de folgos
facendo un esforzo por ceibarse
a beleza non se merca
o imperfecto do home
é tentar sometelo corazón ao cerebro
buscar probas
unha tentación á que non hai que expoñerse
senón ao suor que produce o cansazo
amar a natureza crer nela
frecuentar tódalas noites un desexo
para non esquecelo pracer
pero a sedución
só a sedución tenme afastado
en fin sen dicir nada
deixando os sentidos no delirio
sen aspirar a ningunha  inclinación
so a rompelo corazón
para ir coméndoo aos poucos.