qué?.

 

 

une goutte encore.

durmo  diante dunha ventá negra
o teu regalo último
e esperto diante da mesma ventá
non menosprezo o valor
do teu exercito
nin adoezo a túa condena cara min
pero…………… non hai quen interceda
ningunha parte da túa mente
podería entendelo?
a culpa tena a crise!
todo seria moito mais sinxelo
a miña saúde empeorou notablemente
meu espírito foise de vacacións
e deixoume o seu número de móbil
enriba da mesiña de noite
esta fora de cobertura non contesta
non chama tampouco
tan acompañados parece que estamos
como deben de ser os derradeiros
días por vivir cando se sabe que
cando se sufre é cando todo volve a un.

papaventos. (para tí).

a esperanza vacila nela
para voar cara novos firmamentos
onde non hai espera
e suficientes forzas para falar
o mundo material remata no fío que a sostén
alimentadas de palabras
por riba da realidade tomando tódalas cousas
tódalas cousas da nosa paciencia
voando superiores as cabeleiras
tirando o seu alento dos nosos dedos
nosa civilización nosa cultura continua no pasado
e nos xogamos como papaventos
sobre un libro
no que nada se pode escribir
cantas veces pensei en converter
os farrapos sen ideais sen sorrisos sen beleza
en fíos que o vento desfaga
e suspendidos e caídos
podan servirlles aos paxaros para os seus niños
so as ideas permanecen
merecen ser salvadas de tódolos soños póstumos
un rinoceronte na praia leva nunha man
un papaventos e na outra a unha nena
os pasos dos dous pola area
van erguendo pedras preciosas
son o reflexo do firmamento que non vemos
dos brelos de tódalas estrelas
que desafian como os papaventos
aos seus ollos dende ala enriba do ceo.

 

 

 

 

mágoa.

agora que estamos máis sos
podemos ditarnos os soños
nun deserto de “todo o que puidemos facer”
un espellismo no que saciala sede
despois de abandonar o obxecto do desexo
é importante topar un método
eu non estou aquí senón é por ela
por esta anguria que faime morrer
para volver a confiar outra  vez
e canto máis a afasto
máis preto de min se topa
non me vou deste lugar senón é  por ela
todo o que podía facer
o escribín no teito nesta noite en branco
desprezando todo o que os demais admiran.

 

sete.

nunca unha nube bastou
para interpoñerse entre nós
para dicir o mellor de min
a onde ir
antes de esgotar a sétima vida
unha lágrima só
enchería todo o océano
non puiden acadar a felicidade
despois de tentalo na sesta vida
despois de pedir con rabia
na quinta a reforma do home
estou disposto a crer sen embargo
sen compadecerme
noutro pais noutro tempo
non sabemos quen somos
na cuarta vida vivía descortizado
protexendo o mellor e o peor
da miña felinidade
e as condicións impostas pola
natureza sen renunciar a nada
despois de ler os diarios as notas
e os dóciles poemas da miña terceira vida
non desexaba saír daquel tormento
todo o que para outros era intolerable
para min en cambio era unha virtude
creo que non deixei de seguir a resistir
da miña segunda vida
a loucura da imprudencia
na primeira unha folla en branco
antollábase  a auga cristalina dun río
e unha nube non bastou
para interpoñerse entre nós.

 

 

 

seductio.

 

estou acostumado a mastigar letras
a esperanza ten as ás rotas
e non voa
os seráns de folgos
facendo un esforzo por ceibarse
a beleza non se merca
o imperfecto do home
é tentar sometelo corazón ao cerebro
buscar probas
unha tentación á que non hai que expoñerse
senón ao suor que produce o cansazo
amar a natureza crer nela
frecuentar tódalas noites un desexo
para non esquecelo pracer
pero a sedución
só a sedución tenme afastado
en fin sen dicir nada
deixando os sentidos no delirio
sen aspirar a ningunha  inclinación
so a rompelo corazón
para ir coméndoo aos poucos.

 

 

 

supón.

 

sufro como se o estado matara aos nosos fillos

cunha frecha que leva na súa punta

tatuada unha suposición

para axitalo corazón tódalas noites

eran o mellor que tiñamos neste mundo

pertencían aos dous

froito dun amor que se antollaba invencíbel

os camiños abríanse so con enfocalos ollos

a luz do día pousábase enriba das nosas mans

para falar do futuro

por que o futuro pintabámolo

de cores claros e luminosos

tampouco nos deron outra posibilidade

agora cando máis insistimos

en volver a pintalo lenzo

máis estraños nos sentimos o un para o outro

observando impávidos como

vaise derrubando o pasado o presente o futuro

non é posíbel o consolo nin piedade algunha

para quen rouba os soños

como fixeron con nós

condénaos antes de xulgalos

condena a ausencia de caridade

a preocupación so por un mesmo

a propia comodidade

a posibilidade de salvación

é o egoismo a expresión de todolos rostros?

non hai tantos deuses para redimilos todos

sen embargo abonda dicir

que estou ferido e dóeme o peito

de soster todas estas noites cravada nel

unha frecha despiadada

unha suposición

como se o estado matara aos nosos fillos.