laurus.

as princesas nas torres

adecentan as súas cofias
con cansos pasos
e límpidas nubes
atravesando as súas venas

corpos enormes
mastiles ergueitos
evocando unha melodía
non escrita
nos seus solemnes regazos

sementa de talco o meu pescozo
antes de que mo corte este soño

eu matei as miradas indiferentes

dille ás palabras que sen tremer

veñan á miña boca
e este suspiro que quede preso
nos toxos do acantilado
na auga que bate alí abaixo
onde danzan as follas
tiradas de loureiro
consagrando esta mañá

que loucura
este emotivo olor que me envolve!

canta un galo enriba dun compás

ás dunas levounas o nordés

onde a miña alma se eleva

eu matei á beleza

co fin de fecundar o teu corpo
nun encaixe tecido de seme

ven e espértame deste soño

antes co sol ilumine
ao meu amado país.

marte.

(clica na imaxe)

oh non ceder!

ver unha vitoria que non existe

agora que non sabes volver á derrota

tanto descrédito

e bagoas ilustradas

diluídas nun gin tonic

a un paso do cheiro a mexo

quen te dixo que somos inferiores

a beleza vaise cedo deitase e durme

aliviada nun goce sen ansia

sen contradicións

nas errogas do seu rostro

esa é a vitoria

dunha guerra perdida

so obedecer aos bos sentimentos

as cousas sublimes

ser sublime ata o fondo

por que choramos sos

por que amamos á inxenuidade

por que inspirámolo temor

quen te dixo que somos inferiores

é certo sen risa somos inferiores

en marte  no planeta vermello

o ano dura seiscentos oitenta e sete días terrestres.

neo.

semente que nace con outro nome

vencida

para xerminar noutra terra

baixo outra sombra baixo outra ética

inexorable

fiándollo todo a un exame de conciencia

neo- semente neo- vivir neo-teoria

para librarse do tempo da orixe e da historia

menos do ceo

¿quén fala co ceo?

unha corda na herba semella unha serpe

unha nube no ceo semella un dragón

neo- devir

sen discurso sen xestos sen mirada asimilan os heroes de hoxe o seu trunfo

semente liofilizada transxénica

despois dela extínguese a descendencia

con neo- indecencia.

dono.

lee ven

fáloche entre susurros

do ceo e do inferno

que choren que choren

que choren todos

menos os que se dedican á agricultura

mentres miro polo oco dunha parede

todo o que pensei esquecer onte

o pasado me visita agora

son un apostata

destitúo a tódolos innatos

pois eu son un arcano

e a realidade non me é acesa

é tan difícil saber

todo o común que compartimos

cos seres mais ínfimos

en cambio o lugar onde me agocho

neste outro lado da parede en ruínas

faime percibir á materia

que como ela eu me resisto inerte

alguén que garda algo

no seu interior con celo

neste proceso inverso

podo dispoñer rir vencido

descalzarme e coller flores

despois de atravesalas encrucilladas

e ofrecelas a esta angustia que sinto

acaso cal é a miña dote

senón a que despois de abrilos dedos

da miña man o que  nela queda

e permanezo inalterable

podendo transitar pola vida en común

cos microbios.

dous tempos.

estou preso

dentro dun motor

de dous tempos

atado aos contrapesos

dun cegoñal

para dar só unha volta

esperando impaciente

que o bulón

exerza a presión

e que despois da combustión

perfectamente

os gases queimados

non se mesturen

que o aire gasolina e aceite

grazas ao deflector

pola lumbrera de escape

saian diáfanos

como a gasolina

os meus pensamentos

teñen que atravesar

unha malla tupida

para deixar alí

tódalas impurezas

si me deixa a agulla

de punta cónica

poderei entrar e saír

por favor pido

que o stárter

estrangule o paso do aire

no momento do arranque

e o motor quede ao ralentí

para acto seguido

despois desta marcha lenta

acelerar lixeiramente

e accionar do arranque

o seu dispositivo

que veña voando unha bolboreta

e coas súas ás

provoque a entrada de aire

aumentando a succión

deste gas enriquecido

un fundamento moi parecido

é polo prato magnético

o seu acendido

toparaste como eu me topo

agora enriba dun voante

nun extremo do cegoñal

sobre un imán

que sinala o sur e o norte

a miña mirada bobina

descubre sobre un núcleo

de ferro doce

dous arrolamentos

un primario e outro secundario

que ao xiralo voante

arrastra ao cegoñal

cortando o núcleo

as liñas de forza

que no imán

van dun a outro polo

pero sabes unha cousa

xa pode haber motores

que se a buxía non fai chispa

sexa de sangue quente ou fría

e aínda que os meus pensamentos

atravesen esa malla tupida

seguirei preso

nun motor de dous tempos

o resto dos meus días.

babia.

en babia hai esperanza
crerse inocente e moderno
non nos preguntamos por nada
preferimos pensar
que todo é un conto
non perturba o egoísmo
nin desgraza nin anguria
e u odio é unha marabilla
neste inconexo mundo
aquí todo ao revés medra
non pode ser doutra maneira
en tamaño paraíso
onde as linguas son de baba
e as entrañas
o manxar preferido
onde a flor da pataca
medra exuberante
para adornar o histórico
materialismo
e tódolos días esperamos
a néboa no peirao
para que nos devolva a fala
aquí hai esperanza
asegúrocho
mendigalo animo é o ben
máis prezado
tanto que ás veces
morres sen descubrilo.

icona.

horizonte invisíbel
actual e único
sen nome
se non é na contemplación
horizonte perfecto
in nomeado
naufragar para pensar
impasíbel
unidade particular
disolta
en formas intimas
paixón
só unha paixón
movéndose dentro
dun ser mesmo
para mudar
un enderezo: o tempo
“cousa” cravada
nas costas da esperanza
“cousa” cravada
un enderezo: o tempo
para mudar
dun ser mesmo
movéndose dentro
só unha paixón
paixón
en formas intimas
disolta
unidade particular
impasíbel
naufragar para pensar
in nomeado
horizonte perfecto
se non é na contemplación
sen nome
actual e único
horizonte invisíbel.