tánatos.

rápido é o teu traballo
cando resistir é todo
para reducir a unha milésima
este tormento.
na túa man a tea acendida
afasta a néboa para vela noite
e sortear cal dos dous
ides a levarme
ninguén morre voluntariamente
se non é nun mesmo
delicado Tánatos
quen pode falar de vitoria
cando resistir é todo
non llo digas a naide
ai algo máis que a unión profana
quen pode pasar por alto
esta chantaxe
como podería ausentarme
considerarme superfluo
esta vergonza a medias,
este medo
non hai ningunha razón
para aceptalo a escuras
o que aparece desaparece
e a fame que devora non sacia
para cometerme a min esta traizón
non teño ningunha certeza
volver ao punto de partida
no meu corpo
onde a sangue imparábel bombea
para ser cazado in fraganti
outra vez condenado e preso
por non pagar esta cuota
as bolboretas tíranse ás chamas
despois de perdido ó método
rápido é o teu traballo,Tánatos
afasta a noite
e déixame velas Moiras
voar polos prados
onde esta perfidia se perde.

cada un.

canto para non sentir o tempo
propio
neste abismo de silencio.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

cando a palabra e aínda vacia
non hai revelación neste pacto
todo acontece así
irrompendo a alegría
que anega outros mundos
sentindo ao outro sen normas.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

máis esta arquitectura
esta rareza
de vivir debaixo da luz
e deixarlle o camiño aos que veñen
para que todo aconteza.

o que se sinte desvirtuase
polos sentimentos.

esa alegría que constrúe ó mundo,
que move os corpos aletargados
nun estríbillo constante.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao o seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

onde senón esta ó núcleo a célula
senón no ritmo
na alegría de cumprir un fin
para unha causa perfecta.

esa alegría que move os corpos
aletargados dos coleópteros
achantados baixo a epiderme das arbores
húmidas da invernía.

nun segredo que só a se mesmos desvelan,
galerías perpendiculares
para enxendrar unha nova vida
debaixo dunha carapa
esta a abraiante beleza
onde a estupidez humana non chega.

antón antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

círculo aberto.

así.

en directo.

no UF!

non te espero.

eu non te espero.

se fora acaso un pouco de fame
aceptaríao coma un deber
máis esta marabunta
que vai en procesión
deixando intactas tódalas cousas
preservando a fertilidade do mundo
para que todo sega a ser
tan fermoso como inútil
tan conmovedor como
estes gramos de tinta
que a ninguén consolan
e que son as mesmas palabras
que empregan os demagogos
os comerciantes, os publicistas,
a igrexa, os banqueiros,
os que aman, os que odian,
as mesmas que empregan
os sádicos para aniquilar
ás súas vítimas

esta puta que quere
converterse en virxe
en cinco letras
nesta folla de celulosa e cloro

ja,ja,ja, se cando digo:
o futuro aforcase nunha figueira
vencida a pola polas brevas
anegando o léxico de seme
deixaramos de coleccionar pobrezas
entre tanta seriedade
tanta política, tanta poética

a auga de lavala roupa
tamén se bebe

espertei moi cedo
para ir matalo papa
e cometer un papacidio
ditoso o que escoita
pois poñerase lucidamente
a beira da cizaña
do campo de trigo evanxélico
onde xogan douscentos nenos xordos
a cravar no corpo dun cura efebolico
todas estas letras berrando

mentres o futuro aforcase nunha figueira
vencida a pola polas brevas
anegando de seme a terra
para fertilizar pobrezas
e voan o papamovil, o papa
o clero e os políticos
os serafíns
polo campo de estrelas.