ten moitos motivos
para imaxinar a beleza
nas estreitas e agochadas
arestas da súa pel
posadas as mans
dúas pedras
de fai mil anos apracibles
a verdade
onde ninguén a viu
un paxaro volve cantar
fai quiñentos vinte cinco mil seiscentos minutos
das súas vidas
posado no noiro da súa orella.
Ningún comentario:
Publicar un comentario