leirachá en hipnos

esquecidos.

2012-01-20T06:04:00.000-08:00

semellades templos caidos onde o mar bate en baixo
poetas
deixando unha resaca de fracaso
onde nacen flores de vitoria
traducistes o que non era acceso ao ser humano
le ben como se che falara entre susurros
que choren
que choren todos menos os que se adican á agricultura
é tan dificil saber todo o común que compartimos
senón o que despois de abrilos dedos da miña man
queda nela
para transitar pola vida en común cos microbios.................

vontade.

2012-01-16T07:32:00.000-08:00

nunca usei unha palabra para fecundala
pois tiñamos o mesmo léxico
eu recorrín tódalas contrariedades
e unha cómica timidez sen fin
pousada enriba dunha cornixa
caída chea de asombro
inxustamente como unha dubida
ti tes o que é meu iso é seguro
pero quero esquecelo
para que isto dure aínda moito máis
terme así latindo insistente
enriba dos piñóns desta roda
que por natureza
nos resistimos a que nos arrole
baixo esta corrente reaccionaria
ti tes o que é teu iso é seguro
protestas un pouco e logo te resignas
cambias un sentido común
por outro sentido común
créndoo cunha mirada fiable.

ó revés.

2012-01-08T12:09:00.000-08:00

nada leva a un erro por compracerte

nada ten unha cabeza

nin unha opulenta morada

nada profana este xogo

verte ao revés de cómo te vexo

collido polos pelos

tan afinados son os berros

neste tráxico desorde

cunha extinta esperanza

nada é a vida que escapa a galope

baixo un soportal cheo de estrelas

que caen como as follas das árbores

e deixan ver as flores decapitadas

cortadas sen mais pedindo nada

como as aves que venden nas feiras.

bo soño.

2011-12-31T09:23:00.000-08:00

víase nos ollos dos outros

sen alento coa mesma anguria

coma a aparición silenciosa

dun cazador entre as ramas

observándoo.

non se movía e o seu sorriso

era unha talla de pedra

propia de alguén que se propuxo

gobernalo seu mundo

cando todo parece estar cumprido

para sempre

so concedería un favor:

a quen enriba deste balcón roto

sobrevivirá a se mesmo.

crepúsculo.

2011-12-17T16:08:00.000-08:00

estou fatigado
de repetila lección e mal
a causa da miña neglixencia
medrei así entre el e a miseria
ocultando tódalas delicias
estou fatigado de repetila lección
debera de aprender
a abotoar os botóns
sei de todo isto polos retratos
que miran con ansia de chorar
sen saber de que se trata
eu non son semellante a nada
seino a forza de escribilo
no peito dos floreiros
sen ningún esforzo so pensándoo
o céspede é cada vez
máis artificial
ti fuches ao ceo e vólveche
para ver nacer as rosas en decembro
sempre se ama a quen non se esquece
a quen alimenta unha boa mañá
despois dunha noite
chea de paxaros na cabeza
a quen enche de música tanto silencio
a quen endereza fíos para facer un pano
cheo de recordos
estou fatigado
de durante séculos facer o amor
en cada partícula de aire
para parir unha mirada nova
chea de significados novos
chorei para compartilo prezo
de tanta soidade
e beber o resplandor da luz dunha vela
para deitarme á beira da miña pel
neste crepúsculo
que non o podo compartir con nadie.

tódolos nomes seguidos.

2011-12-08T15:03:00.000-08:00

tódolos nomes seguidos
coma un pérfido soño
partín de alí e funme
con tódalas estrelas da noite
no peto
e unha soa intención
dicir tódolos nomes seguidos
en voz alta
como se non lembrara
o nome das flores
o nome das cores
das plumas das perdices
aplastadas entre as chumbeiras
para pasar desapercibidas
de sabuesos e cazadores
a miña gorxa secase de pensar
coa pel bordada nunha vela
dun barco ao norte ondeando
en tódolos nomes
e volvo a dicilo outra vez
fondamente ferido
socorro !
un galo canta no inferno
o sol mutila de luz
as sombras dos asasinos
de segundos de minutos de días
de semanas de meses de anos
seguidos.

novembro.

2011-11-27T02:44:00.000-08:00

escribo unha frase baixo do teu horóscopo
tódolos bosques son sagrados
e dende alí enriba as luces
debuxan , casas , salóns, presas,
penas , alegrías , odio , amor, noite
unha arquitectura deformada
vista de enriba da palma da túa man
que non se parece a ningunha outra
é tan distinta
como distinta é a miña sorte
quixera ás veces refuxiarme nun manicomio
pasear por un xardín abandonado
ser pácente debaixo dunha fonte que te molla
os pés
e hai tanto frío polas estradas que pasamos
volver pronunciar palabras que preñan
palabras que dan a luz palabras
chámome novembro
son unha verdadeira tormenta
ninguén pode ignoralo
entendo tódalas extravagancias dos deuses
pero si non logro a felicidade anunciada
descalzo enriba dun campo de gules,
alfaias, torsos modelados en mármore
ademáns pirandelianos alegóricos
vou e embriágome da beleza
e declamo cuasi teatral: te-la-ra-ña.
xeométricos fragmentos maquinaria
un punto de referencia debuxado
nun mosaico renacentista
meu gran pracer sensual son os ollos
e por onde verdadeiramente entra todo
ei de permanecer tirado e quieto
para perder tódalas batallas antes gañadas
para volver a gañalas despois deste desterro
nun estudio
un barco navega na folla dun delinéante
que volve lembrar
un piano toca xordo os soños que se van cumprir.

cincuenta.

2011-11-12T17:08:00.000-08:00

máis de cincuenta balazos
non lograron arruinalo peiteado
de Bonnie nin espantalo seu perfume
nin calar o saxo de Clyde
nin romper o mapa de Louisiana
Bonnie soñaba con ser cantante e poeta
deixala delincuencia
e na construción ver traballar a Clyde
pero as súas sortes estaban botadas
e escritas nun poema
que entregou Bonnie a súa nai
como fogar tiñan o seu coche
e algún roubo para ir tirando
e pola pascua entre tiros a familia ían ver
Clyde tiña o dedo floxo
non necesitaba que a cousa se puxera fea
para o gatillo premer
el só quería vingarse dos polis
que lle fixeran na cadea tanto mal
Bonnie escribía versos
de cando Clyde era limpo, reto e honesto
dos bancos en quebra
da pobreza e dos campos de algodón
do desemprego e a depresión
dun feixe de mentiras sen sentido
que os culpaban aos dous
se non fora que o xoves negro
pasou voando como calquera cousa
nas chabolas onde vivían en Dallas
esta historia aínda se conta agora
como nunha odisea fóronse
el conducindo descalzo
e ela comendo un sandwich
que un chivato os delatou
e que setenta e sete anos despois
máis de cincuenta balazos
non arruinaron o peiteado de Bonnie
nin deron calado o saxo de Clyde
dende aquela se canta en Louisiana:
“Así como as flores son adozadas
polo sol e a xeada
Este vello mundo e máis brillante
polas vidas de xente coma vos”

un día.

2011-11-05T15:39:00.001-07:00

miña nai e eu debuxabamos

torres de castelos inclinadas

nas nosas mans frías

e alongabamos os brazos

que parecían non ter fin

para coller o sol que se escapaba

nas mañás de engano

de outono

para enfocalos seus ollos

cheos de segredos

deixando caer as silabas

dos seus labres na alfombra

cando facía que non sabia

continuar

eu insistente lle pedía

que me dixera algo

e ela me dicía

se eu puidera atrapalo

cho diría

mama abría tódolos caixóns

do seu corpo

para enchelos de estrelas de paso

e sempre se esquecía de cerralos

hai algo de nubes ai dentro

e unha choiva maina

eu lle daba papeis escritos

que ela non lía

por que tódalas palabras que necesitaba

non estaban alí

e eu non era capaz de topalas

mentres ela me dicía

como unha estrela fugaz

que cae antes de pedir un desexo

eu cho diría.

emboscada.

2011-10-25T05:53:00.000-07:00

cae pétrea a aurora entre a herba

consagrando un corpo espido

esta mañá non é de ninguén

á miña beira durme unha ancora

eu cos ollos debuxo nubes no ceo

e o olor das flores cando suspiro

mándame ao sol que ilumine as mámoas

cheas de ollos negros e sombras lentas

e desvele o tacto dos meus dedos

rompendo a xeada do teu corpo

nesta morada de follas secas

cal tesouro roubado do prefacio dun libro

conta nun ábaco de landras

cantas veces as mans ó corazón petan

con forza

e declina na auga a sangue

que vai chegando ao río

tinguindo ás escamas dos peixes de atardeceres

adeus adeus

de presas e afogos de paisaxes indecisos

e no medio deles

reflexa como a luz nun espello

este goce ebrio que converte á miseria

nunha novicia branca e bela

embriagante como o máis doce viño

que so se pode beber mentres soñas.

simulacro.

2011-10-04T06:25:00.000-07:00

os corazóns non latexan
nas entre teas dos manequíns
as urbes son construcións
de días perdidos
de culturas asoadas
todo o que te espanta
é soportábel
non se fan discursos
mirando ás mans
só mirándoas
lemos para evitar lembrar
todo o que nos avergonza
estranxeiros das entrañas
da nosa nai
intoxicados de anguria
habitamos nunha casa
onde somos incapaces
de recoñecer os obxectos
postos nos andeis
a memoria é tan parecida
como as imaxes ás letras.

sede.

2011-09-21T04:15:00.000-07:00

a secura de arrombar a vida

de entreabrirse de abrazos
de soster a ilusión nos beizos
do que non podes ver
dende a ventá a quen se perde
entre as nubes
as flores que nacen na auga
as bolboretas que se deixan
morrer nas noites de outono
sentir dó embriagado
ata perdela noción
do misterio dun bico
quen serei quen quero ser
amando cousas sen nome
de sede embriagado.

átomos.

2011-09-01T07:51:00.000-07:00

marcharemos a unha terra lonxana
onde non ai olvido nin presa
por saciarse
onde as cicatrices que procura
o recordo vanse como os paxaros
nun dia de tormenta
estenderemos espellos
que proxecten sombras
e os arqueólogos buscaran atisbos
de literatura nos nosos sexos
alí os voyeurs non miran
por que o que ven non perdura
é cego
marcharemos a outro extremo
do mundo
onde hai un universo infinito
e brotan incansables átomos
nel nin existen distancias
entre os corpos
nin o drama entre amantes
marcharemos a ese pasado perdido
a idade feliz á utopía
ao futuro por crear
ao amor como única ambición
nunha cópula ata o limite
a salvo do inferno.

ábreo.

2011-08-22T13:40:00.000-07:00

despois de abandonar os nosos símbolos
como nunha noite romana
abrazámonos para beber sedentos
a gran marea que avanzaba dunha lúa amarela
que miraba e alumeaba os nosos cobreados labres
facendo xurdir da escuridade os nosos corpos
os nosos brazos coma esbozos dun pintor
que se quecen nas mans e se dilatan sobre o papel.
é o pincel o que imaxina o debuxo
logo o debuxo imaxina á forma
e a forma á natureza.
a nos pintábanos a lúa
deitados arredor da tumba de Sir Moore.
e ao cerralos ollos os pais das imaxes
os soños acosaban os nosos espíritos.
O Amor.
non hai maior calma e tempestade ao tempo.
seguro que non o sabedes
pero sodes insensatos ao non darvos conta
de que o soño vos devolve todo o que perdichedes
non hai homes na terra
e moi poucas esculturas belas
polas que asubíe ao pasar o vento
e ceos empedrados que aínda non veu naide
e un marabilloso olor a follas húmidas e a herba
o futuro é imposíbel sen dor
o derradeiro soño é negro
roma son tódalas noites sen loba que venerar.

noiturnio do adolescente morto.

2011-08-17T15:17:00.000-07:00

Imos silandeiros orela do vado
pra ver ô adolescente afogado.

Imos silandeiros veiriña do ar,
antes que ise río o leve pro mar.

Súa i-alma choraba, ferida e pequena
embaixo os arumes de pinos e d&derbas.

Agoa despenada baixaba da lúa
cobrindo de lirios a montana núa.

O vento deixaba camelias de soma
na lumieira murcha da súa triste boca.

¡Vinde mozos loiros do monte e do prado
pra ver o adoescente afogado!

¡Vinde xente escura do cume e do val
antes que ise río o leve pro mar!

O leve pro mar de curtiñas brancas
onde van e vên vellos bois de ágoa.

¡Ay, cómo cantaban os albres do Sil
sobre a verde lúa, coma un tamboril!

¡Mozos, imos, vinde, aixiña, chegar
porque xa ise río mó leva pra o mar!

Federico García Lorca.

(5 de xunio de 1898 – 19 de agosto de 1936) .

socorro.

2011-08-11T11:38:00.000-07:00

infectado o ceo azul de cinza

debaixo das follas treme no seu leito
e vomita a vida
as flores cortadas non sangran
a desventura baixa a tragos pola gorxa
enmudecendo as pregarias

a foresta arde nas noites de verao
por unha man canalla

as polas das árbores imploran ao ceo
mentres nos as mollamos con saliva
inocentes bestas morren
ou marchan cara o exilio
as vellas saen das súas casas
e iluminadas polo resplandor do lume
din unha misa polos bichiños
que corren á pista a morrer
diante dos seu marmulos

a foresta arde nas noites de verao
por unha man sen esperanza

nun sobre colledor ritual
anegando a terra de ríos de sangue
que non se ven

é o espertar a morte

falsamente chorada por todos
bagoas que caben no peteiro dunha galiña.

plutón.

2011-08-03T11:34:00.000-07:00

padecer impasíbel

que non se esgota
que so espera
á consumación final
e declara mentres
a súa aspiración eterna
se desdí da súa condición
enaxenarse
da pura escravitude
plutón inconscente
misterioso e escuro
unha vez ao ano
rapta a proserpina
e pasa con ela no inframundo
seis meses
mentres que a natureza
durme e se murcha
esperando á primavera
recibe e xulga
ás sombras tristes
escoltado por un can
de tres cabezas
construíndo entre cipreses
e narcisos
o tempo anterior á desnaturalización
ao comercio divino e humano
o camiño do caos e a orde
non é o amor
senón o obxecto do amor
non é a rosa
senón as súas espiñas.

a mar.

2011-07-26T15:09:00.000-07:00

hai algo estraño e entrañable

a furia que remexe as entrañas
a escuma que xoga
nas cristas apagadas
das ondas na praia
a mar
inocente xogo de afrodita
imposíbel de entender
para os humanos
se non se consideran
antes saberse perdidos
de regreso á infancia
para aniquilar esta decadencia
e dicir: no principio era o horizonte.

laurus.

2011-07-13T13:06:00.000-07:00

as princesas nas torres

adecentan as súas cofias
con cansos pasos
e límpidas nubes
atravesando as súas venas

corpos enormes
mastiles ergueitos
evocando unha melodía
non escrita
nos seus solemnes regazos

sementa de talco o meu pescozo
antes de que mo corte este soño

eu matei as miradas indiferentes

dille ás palabras que sen tremer

veñan á miña boca
e este suspiro que quede preso
nos toxos do acantilado
na auga que bate alí abaixo
onde danzan as follas
tiradas de loureiro
consagrando esta mañá

que loucura
este emotivo olor que me envolve!

canta un galo enriba dun compás

ás dunas levounas o nordés

onde a miña alma se eleva

eu matei á beleza

co fin de fecundar o teu corpo
nun encaixe tecido de seme

ven e espértame deste soño

antes co sol ilumine
ao meu amado país.

marte.

2011-07-06T13:20:00.000-07:00

(clica na imaxe)

oh non ceder!

ver unha vitoria que non existe

agora que non sabes volver á derrota

tanto descrédito

e bagoas ilustradas

diluídas nun gin tonic

a un paso do cheiro a mexo

quen te dixo que somos inferiores

a beleza vaise cedo deitase e durme

aliviada nun goce sen ansia

sen contradicións

nas errogas do seu rostro

esa é a vitoria

dunha guerra perdida

so obedecer aos bos sentimentos

as cousas sublimes

ser sublime ata o fondo

por que choramos sos

por que amamos á inxenuidade

por que inspirámolo temor

quen te dixo que somos inferiores

é certo sen risa somos inferiores

en marte no planeta vermello

o ano dura seiscentos oitenta e sete días terrestres.

neo.

2011-07-04T14:11:00.000-07:00

semente que nace con outro nome

vencida

para xerminar noutra terra

baixo outra sombra baixo outra ética

inexorable

fiándollo todo a un exame de conciencia

neo- semente neo- vivir neo-teoria

para librarse do tempo da orixe e da historia

menos do ceo

¿quén fala co ceo?

unha corda na herba semella unha serpe

unha nube no ceo semella un dragón

neo- devir

sen discurso sen xestos sen mirada asimilan os heroes de hoxe o seu trunfo

semente liofilizada transxénica

despois dela extínguese a descendencia

con neo- indecencia.

96 chanzos.

2011-06-25T00:05:00.000-07:00

lembra nunha cidade te perdes

e preguntas por que o chan das rúas

non é de cores

os omnímodos rin falan

e déixanse sacar fotos polos vidros

dos escaparates

eu penso que isto non debe ser eterno

e tamén na demencia

e os días que pasei mudo

sobre un ring

noventa e seis chanzos ata a súa casa

levando o loito nos labres

e o corpo suado dun boxeador

acorda as nubes baixando

pola claraboia

como unha goma de borrar as escadas

eu durmiríame

cheirando a aceite de améndoas

é todo teu meu corpo

de desordenada beleza

eu afoguei cos meus dedos un arpa

e como a quen vai cortala cabeza un verdugo

púxena enriba dunha mesa

e contei ata cen

escoitei redobrar tambores

e o corazón eran pétalos dunha flor

que cerraban e abrían

a cada golpe no pelexo de coiro

que daban as baquetas

erguidas rebentaban as béveras

onde eu quería vivir espido

dentro cheo do seu látex

sen esperanza sen espera

nunha cidade te perdes para ser atrapado

e logo vomitado por ela

para ser mais puro

coma a decisión dos escorpións .

dono.

2011-06-12T13:53:00.000-07:00

lee ven

como si che falara entre susurros

do ceo e do inferno

que choren que choren

que choren todos

menos os que se dedican á agricultura

mentres miro polo oco dunha parede

todo o que pensei esquecer onte

o pasado me visita agora

como un apostata

destitúo a tódolos innatos

pois eu son un arcano

e a realidade non me é acesa

é tan difícil saber

todo o común que compartimos

cos seres mais ínfimos

en cambio o lugar onde me agocho

neste outro lado da parede en ruínas

faime percibir á materia

que como ela eu me resisto inerte

alguén que garda algo

no seu interior con celo

neste proceso inverso

podo dispoñer rir vencido

descalzarme e coller flores

despois de atravesalas encrucilladas

e ofrecelas a esta angustia que sinto

acaso cal é a miña dote

senón a que despois de abrilos dedos

da miña man o que nela queda

e permanezo inalterable

podendo transitar pola vida en común

cos microbios.

dous tempos.

2011-06-04T13:40:00.000-07:00

estou preso

dentro dun motor

de dous tempos

atado aos contrapesos

dun cegoñal

para dar só unha volta

esperando impaciente

que o bulón

exerza a presión

e que despois da combustión

perfectamente

os gases queimados

non se mesturen

que o aire gasolina e aceite

grazas ao deflector

pola lumbrera de escape

saian diáfanos

como a gasolina

os meus pensamentos

teñen que atravesar

unha malla tupida

para deixar alí

tódalas impurezas

si me deixa a agulla

de punta cónica

poderei entrar e saír

por favor pido

que o stárter

estrangule o paso do aire

no momento do arranque

e o motor quede ao ralentí

para acto seguido

despois desta marcha lenta

acelerar lixeiramente

e accionar do arranque

o seu dispositivo

que veña voando unha bolboreta

e coas súas ás

provoque a entrada de aire

aumentando a succión

deste gas enriquecido

un fundamento moi parecido

é polo prato magnético

o seu acendido

toparaste como eu me topo

agora enriba dun voante

nun extremo do cegoñal

sobre un imán

que sinala o sur e o norte

a miña mirada bobina

descubre sobre un núcleo

de ferro doce

dous arrolamentos

un primario e outro secundario

que ao xiralo voante

arrastra ao cegoñal

cortando o núcleo

as liñas de forza

que no imán

van dun a outro polo

pero sabes unha cousa

xa pode haber motores

que se a buxía non fai chispa

sexa de sangue quente ou fría

e aínda que os meus pensamentos

atravesen esa malla tupida

seguirei preso

nun motor de dous tempos

o resto dos meus días.

babia.

2011-05-14T06:21:00.000-07:00

en babia hai esperanza
crerse inocente e moderno
non nos preguntamos por nada
preferimos pensar
que todo é un conto
non perturba o egoísmo
nin desgraza nin anguria
e u odio é unha marabilla
neste inconexo mundo
aquí todo ao revés medra
non pode ser doutra maneira
en tamaño paraíso
onde as linguas son de baba
e as entrañas
o manxar preferido
onde a flor da pataca
medra exuberante
para adornar o histórico
materialismo
e tódolos días esperamos
a néboa no peirao
para que nos devolva a fala
aquí hai esperanza
asegúrocho
mendigalo animo é o ben
máis prezado
tanto que ás veces
morres sen descubrilo.

icona.

2011-05-06T06:44:00.000-07:00

horizonte invisíbel
actual e único
sen nome
se non é na contemplación
horizonte perfecto
in nomeado
naufragar para pensar
impasíbel
unidade particular
disolta
en formas intimas
paixón
só unha paixón
movéndose dentro
dun ser mesmo
para mudar
un enderezo: o tempo
“cousa” cravada
nas costas da esperanza
“cousa” cravada
un enderezo: o tempo
para mudar
dun ser mesmo
movéndose dentro
só unha paixón
paixón
en formas intimas
disolta
unidade particular
impasíbel
naufragar para pensar
in nomeado
horizonte perfecto
se non é na contemplación
sen nome
actual e único
horizonte invisíbel.

pitagórico.

2011-04-25T12:12:00.000-07:00

falas moi bien
es coma un dicionario
onde pon:
tempo é a incerta vitoria
por sufrir
sabes das alteracións
da repugnancia
máis falas moi bien
na casa temos
moito alcohol
non sabemos que facer
entre tanto desdén
omiso tamén ven no dicionario
máis non di nada da sorte
ando perdido, errante
como corresponde a un poeta
que seria de nos
se non padeceramos
esperando un momento
a que a palabra
sexa modelada polo número
nunha aritmética dos sentidos
en sete dos sete ceos
unha escada
de intervalos musicais
falas moi bien
como un dicionario que di
mazá, dous puntos
antes de ofrecela
xa a comeu a serpe.

asfódelo.

2011-04-22T08:20:00.000-07:00

Asfódelo, Gamón, Vara de S. Xosé. (Asphodelo albus). Liliácea.

(Dioscórides. Tradución do texto grego).

Asfódelo. [Outros ‘pequena cañaheja’ (narthēkion); os romanos albucium.] É unha planta coñecida pola maioría, cunha folla parecida a do porro grande; o seu pé é liso, coa flor no seu extremo, que se chama anthérikos [3]; as súas raíces son alongadas, redondas, semellantes as bellotas, de sabor acre, e con propiedades caloríferas.
Bebidas provocan a micción e a menstruación; a raíz bebida en viño na cantidade de 1 dracma (4´3gr) cura dores de costado, toses, espasmos e roturas. Facilita o vómito si se come na cantidade de un dado; se administra utilmente na cantidade de 3 dracmas aos mordidos por serpes. Se aplican as follas, a raíz e as flores, en cataplasma con viño, sobre as mordeduras; cocida a raíz con hez de viño, en chagas sucias e invasivas, inflamacións de mamas e testículos, furúnculos, diviesos; con fariña de cebada, para inflamacións recentes. Si se engade ao xugo da súa raíz unha decocción de mosto añexo, mirra e azafrán, forma un ungüento medicamentoso para os ollos. Só ou con incenso, mel, viño e mirra, en fomento tibia, convén a ouvidos que supuran; o seu xugo introducido so na orella contraria alivia os dores de dentes. Si se fai un emplasto das cinzas da súa raíz queimada crece o pelo das calvas. O aceite que se fai ferver ao fogo nas raíces ocas é beneficioso para os sabañons ulcerados e queimaduras; axuda aos que teñen dor de ouvídos introducíndoa na orella; a raíz limpa a lepra branca aplicada nun ungüento si antes se frotou ao sol cun pano de liño. O froito e as flores, bebidos en viño, son antídoto excelente de escolopendras escorpións. Tamén é prexudicial para o ventre.
[En outro lugar. Florece no tempo da colleita do cereal. É necesario cortar O asfódelo branco despois do equinoccio de primavera en vistas a que creza o froito. Din que a súa raíz bebida fai perder o apetito sexual. Cratevas o herbolario di o mesmo que
fol. 076rfol. 076v a súa raíz bebida con viño, 1 dracma é tratamento dos dores de gota.].
Emprego:
A raíz ten gran cantidade de almidón e utilizábase na antigüidade para fabricar pan. Os pés utilízanse para facer cestos, pero os usos máis actuais céntranse nas súas propiedades medicinais de uso externo (problemas da pel, eccemas e hemorroides). Tamén sirve para alonxar os mosquitos.
Desbotase o seu emprego culinario sen antes cocela por conter o alcaloide asfodelina que provoca o aumento do pulso cardíaco. VV.AA.

esquecidos.

2011-04-21T12:19:00.001-07:00

Adelaida Vallejo Leira. Emilia Estevez Vilaverde. María Pilar. G. de Fresco. Clotilde Paz. Consolo Domínguez Rodríguez. Herminia Fariña. María Otilia Docampo Pego. Anxeles Penas. Helena Villar Xaneiro. Matilde Lloria. Pilar Cibreiro. Áurea Lorenzo Abeijón. Aurora Vidal Martinez ………………………………………………………
Farruco Sesto Novás. Ernesto Guerra da Cal. Guillan Hermo. Avelino Gomez Ledo. Luís Amado Carballo. Manuel Luís Acuña. Roberto Blanco Torres. Lorenzo Varela. Rodolfo López Veiga. Manuel Pereira Valcarcel. Xosé María Díaz Castro……………………………………………………….
e tantas e tantos poetas máis.

Tampouco quedan asfódelos
nas tumbas dos heroes gregos
nin se dan nas despedidas
os seus ramos
esquecidos
semellades templos caídos
onde a mar bate en baixo
deixando unha resaca
de fracaso
e a vexetación se resiste
a morrer entre as pedras
dela nacen flores de vitoria
no voso templo sagrado
palabras que son pasto
do que foi inexorable
poetas
traducichedes o que non era
acceso ao ser humano
desinteresados
visionarios xeniais
vivides aínda que non o queiran
na vida de outros
dende as vosas ruínas perfectas
esquecidos
contemplándovos.

torpeza.

2011-04-15T06:50:00.000-07:00

non te vaias sen antes afogarte

destas estrañas flores de húmidos pétalos

despois de bebelo meu sexo

entre as nosas ruínas

neste bosque de hedra

deixa cas miñas coxas impasíbeis

pazan na herba humillada

e salga este manancial entre as miñas pernas

para regar as flores que nacen

entre o esterco

deixa que agoche a miña desvergoña

como un funesto infante

que abre os seus brazos rotos

para ser levado pola tormenta

aínda durmido

entre as pernas da súa amante

despois de dicirlle: que ela é o que máis lle interesa

non hai soño nin pereza

que deteña o medrar das flores

como chulos dunha noite

sostendo nas súas mans

unha navalla de afiado fío

fanse sitio entre esta fatiga

eu espero de ti todo o que ti de min esperas

algo noso irrexeitable volvera á terra .

erecto.

2011-04-02T13:51:00.000-07:00

no patio penduran no tendal

ás de paxaros a secar

e o sol descende avergoñado

cara ó solpor

para pousar nas túas palpetras

e escurecerse

eu coñezo a sensación

de acariñar os corpos lóbregos

ofrecidos nun complot

sen ningún auxilio

amo esta profesión

dar para empobrecerme

ensaiar unha e outra vez

as sombras nas paredes

fulminadas

caendo de xeonllos ante min

xogo a verme no pescozo

das aforcadas chaquetas

que penden nas perchas do armario

quen é?

o meu verdugo durme enfronte

no caixón dos calcetíns

despois de esfollala primavera

sen ningún reproche

cando me visto ven onda min

deixándome co pasado

roubándome o presente

apoiase nas miñas espidas cadeiras

para encomeza lo rito

un só movemento

acende os nosos cheiros

para xuntos mollarnos

enfilando ata o corazón

amor abre as pernas

camiña polo bordo

ata a vertixe lamendome

desfacéndome no teu cuspe

amor mata tódolos espectros

debuxa con sal nas miñas nalgas

o teu nome

para contarnos antes de matar

as anatomias

tódalas palabras que calamos.

libya!.

2011-03-12T09:40:00.000-08:00

Que a causa dun mal soño!
Non chegue un bote que me leve
Deste encoro
E tódalas preposicións desaparezan
Que me tope de incógnito
Vendo como dunha chimenea
En vez de fume saen bagoas
Ríos, mares, peixes
En procesión
empezada unha guerra.

Guerra.

Extrema unción
Surtidores que expenden sangue
Dedos dos pés etiquetados
Nos escaparates globais
Un gran puzle de entrañas
Sementa á terra.

Que a causa dun mal soño!
Unha arbore medre ao revés
Que os criminais te convertan
En vasalo dos seus crimes
E un gafe toque os teus ollos
E chos cerre
Para verte a ti mesmo
De fronte e sen atributos
Que roube de silencio os teus brazos
Despois de agarrarte con eles
A un ferro ardente.

Que a causa dun mal soño!
Morra sen saber que a sombra
Que se desliza polo lodo
E ven cara a min pálida e mórbida
E o belo feitizo desta morte
Que se aproxima espida
A acariciarme
Nun silencio cómplice
Facendo sitio entre as algas
Murchas, indolentes, mudas
Que embalsaman o meu corpo
Un xardín que só se pode ver
En segredo
En este escenario acougado
De ondas durmidas
Sen ningunha canción
Que veña a auxiliarme

Auxiliádeme

Nin cofre que porte o antídoto
Contra esta astucia
que queima á herba
Ás fervenzas
E a podréceme nun espanto.

Noite!.

Que á causa dun mal soño
Non chegue o bote
Para levarme deste encoro
De biles
Para poder berrar
Terra, terra, terra.

certeza.

2011-02-17T06:42:00.000-08:00

os carros levan patelas
cheas de ollos
que a fame empurra
as costas
nos xardíns medran
orellas
que escoitan á adolescencia
facer un inciso
para deixar lazos pretos
nos talos das flores
desafiar aos que non falan
nin berran nin choran
a sangue bombea nas mans
que apértanse forte
e rompen tódolos medos
tódalas incertezas
as caricias amainan
a tempestade
en cada saluco de aire
nace unha vida nova
con significados novos
para desmontar
tanta superficialidade
nesta tempestade esperta a sede
dunha terra que non sacia a naide
abrázame abrázame
e mata esta incerteza perpetua
abrázame abrázame
e fai que perdure esta conspiración
facerte rico
para cuspirlle aos ricos
á súa cara dende a mesma altura
búscaos escóndense detrás de ti
e tira con eles a un pozo sen fin!
desbarata esta inquina
as larvas que descompoñen
as nosas inquedanzas
e convértennos en mendigos
da nosa memoria
abrázame abrázame e procura esta idea.

insomnio.

2011-02-02T07:22:00.000-08:00

cando esperto de súpeto
miro preto unha pel de veludo
que se pousa en min
coa súa lingua lambéndome
espesa e mal ulinte
tento escapar ir cara a ventá
descorrer o pano e vela la luz
pero cos seus dentes suxéitame
e non me deixa moverme
tenme alí debaixo dela quedo
as miñas bagoas corren polas súas mans
é a escuridade
de outras escuridades de antano
cada vez máis pesada mais intelixente
sabe en cada momento o que penso
remexe todo o que teño no miolo
entra e sae de min esnaquizándoo todo
viólame, dáme un lapote
cando lle rogo que se marche
prométolle cantarlle unha canción de cuna
para durmila cúspeme nos labres
quere negra e moribunda esmagarme
mordendo e roubándome a alma para ela
para vivir en min ata esgotarme
non ven o soño mentres conto
para que deste pesadelo me libere
as súas mans de xeo apalpan a miña pel
que nunha mortalla convertese
deixa de latir o meu corazón
e caio onde non hai espazo,
nin tempo, nin leito, nin habitación
nin porta nin ventá nin ceo
nin día nin noite
pousase un faisán na ventá e pon un ovo
e ela histérica rise
e eu lle imploro cantarlle unha canción
de cuna para que durma e me deixe
e ela bate en min maltrátame cúspeme
nunha alta torre senta un espectro
e nun ultimo esforzo deste desvelo
escapo e corro cara a porta
e ao outro lado no hall enloitado
topo degoladas tódalas bicicletas
que contei esta noite.

para.

2011-01-25T06:56:00.000-08:00

as follas das árbores
caen coma suspiros
sobre unha intersección
da mirada dun neno
unha fabula escríbese
dentro dunha noz
en vez de continuala sucesión
dise esperanza
que é un disfrace
que nos poñemos
cada vez que queremos
que volva a memoria
ou ser o que estas sendo
entre as miñas mans
pernocta a mimeses
unha colección de minerais
gravita na miña cabeza
todo parecese
e este misterio nin ao final
se desvela
tráeme flores e cancións
en vez de falsas promesas
quero gatear polo ceo
xa non espero nada da terra
outras festas han de vir
a este desolado hospicio.

covardes.

2011-01-17T07:58:00.000-08:00

1.

coma obedientes prisioneiros
plantades flores
nos campos ermos
para que as pisen
os que vos alimentan
e abastecen
en vez de ser vos
os vosos propios amos
elexichedes ter moitos
para xamais liberarvos.

non escoitades nin ouvides
só os vosos propios enganos
cada vez que calades
morre con vos a dignidade
cada vez que consentides
sodes de toda inxustiza
os seus cómplices.

non mirades á cara
covardes
pois así nada vos compromete.

dades noxo
deambulando como fantasmas
polas rúas de cangas
estades por todas partes
nin soportades o mal
nin de acadar sodes capaces
o ben que decides soñar.

2.

ei de tirarlle pedras á lúa
para espantar todo este sufrir
mentres as nubes levan
tódolos meus anhelos
a golpes no peito.

escoito voces que veñen de lonxe
cabalgando no vento
son os vosos vendedores
que con eles traen o veleno
que toda ilusión de ser
a podrece.

tan pronto a lúa
me devolva tódalas pedras
que lle tirei
enterrarei baixo elas
toda esperanza
de que tan só unha das vosas flores
medre.

matachedesme tódalas noites
asasinos
o voso traxe de gala
e a morte.

así o mundo.

2011-01-11T01:57:00.000-08:00

neste século de prohibicións mantido
deixade que me lamente
de que me serviu vir a el
se no mellor teño que irme.

deixalo todo posto e en orde
os bens todos repartidos
e eu encámbeo co posto
é dicir: co meu pelexo e os meus ósos.

non seria por elo mellor
tirar tódolos males ao inferno
pois que eu saiba
ninguén ven a esta terra
para padecer neste cono.

de sabelo tamén
que as vidas anteriores
pasan factura e imposto
houbera de poder elixir
quedar naquel eterno reino
deixándome durmir.

crédeme se a pesar disto
vos digo que só son feliz
cando non te gardas comigo
e como un caracol te entrego
o meu zume no teu limbo.

así o mundo se presenta
fora de todo acolloe
no que por lei estamos sumidos
un fermoso paraíso
onde tódalas árbores e flores
despréndense das sementes
en círculos para fertilizar outras terras
e a auga das fontes
nos mortais apaga o olvido.

onde todo se pode facer
na mais pensalo
onde non hai ningún color neste lenzo
que poda pintar a soidade e a dor
neste parnaso.

deleite.

2010-12-31T00:38:00.000-08:00

me deprime neste mundo
pensar que o peor
de tódolos martirios
seria non ter pracer nin dalo
ou maior goce
que cabalgar na túa grupa
e correrme.

me deprime neste mundo
que despois se abrande e mingúe
a pesar do desexo que se ofrece
e tamén na mais que ter un nabo.

pero de tódolos deleites
o mais inmenso
e sermos dous cabalgando
ao unísono
o teu coño e o meu nabo.

desta maneira teño en mente
para saír desta tristura
comer o teu figo se me deixas
e saborealo lentamente.

descubrir que o único
que non me deprime e me libera
e cando meto entre bicos
alma miña
o meu nabo teso na túa vulva
e berro de felicidade e consolo
corréndome por ti todo enteiro.

job.

2010-12-25T11:03:00.000-08:00

sei declarar acaso o que persigo?
ser un home
sen renunciar a ser home
a pesar de tanto desengano
queda o soño, o delirio
ser comesto polo silencio
non sei pedir iso fano os animais
eu so mendigo o que teño
non pido nada a ninguén
concedo todo favor
cubro a miña desnudez
co esplendor
esta desdita de non ter “ser”
coma ao revés das criaturas
e podo pensar encámbeo
en vislumbrar a conciencia
demasiado humano
para saber que non é unha pregunta
senón unha resposta
sei declaralo que persigo
por que non é o pensamento
é a acción,
a naturalidade da esixencia
do lugar exacto
que non esta no demos
nin nas cláusulas, nin nos teoremas
esta na cesación
de xerar o gratuíto o inhumano,
para aceptarse ser mendigos
con tódolos erros do home no peto.

tánatos.

2010-12-20T13:07:00.001-08:00

rápido é o teu traballo
cando resistir é todo
para reducir a unha milésima
este tormento.
na túa man a tea acendida
afasta a néboa para vela noite
e sortear cal dos dous
ides a levarme
ninguén morre voluntariamente
se non é nun mesmo
delicado Tánatos
quen pode falar de vitoria
cando resistir é todo
non llo digas a naide
ai algo máis que a unión profana
quen pode pasar por alto
esta chantaxe
como podería ausentarme
considerarme superfluo
esta vergonza a medias,
este medo
non hai ningunha razón
para aceptalo a escuras
o que aparece desaparece
e a fame que devora non sacia
para cometerme a min esta traizón
non teño ningunha certeza
volver ao punto de partida
no meu corpo
onde a sangue imparábel bombea
para ser cazado in fraganti
outra vez condenado e preso
por non pagar esta cuota
as bolboretas tíranse ás chamas
despois de perdido ó método
rápido é o teu traballo,Tánatos
afasta a noite
e déixame velas Moiras
voar polos prados
onde esta perfidia se perde.

cada un.

2010-11-27T01:22:00.001-08:00

canto para non sentir o tempo
como propio
neste abismo de silencio.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

cando a palabra e aínda vacia
non hai revelación neste pacto
todo acontece así
irrompendo a alegría
que anega outros mundos
sentindo ao outro sen normas.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

máis esta arquitectura
esta rareza
de vivir debaixo da luz
e deixarlle o camiño aos que veñen
para que todo aconteza.

o que se sinte desvirtuase
polos sentimentos.

esa alegría que constrúe ó mundo,
que move os corpos aletargados
nun estríbillo constante.

antón, antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao o seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

onde senón esta ó núcleo a célula
senón no ritmo
na alegría de cumprir un fin
para unha causa perfecta.

esa alegría que move os corpos
aletargados dos coleópteros
achantados baixo a epiderme das arbores
húmidas da invernía.

nun segredo que só a se mesmos desvelan,
galerías perpendiculares
para enxendrar unha nova vida
debaixo dunha carapa
esta a abraiante beleza
onde a estupidez humana non chega.

antón antón, antón pirulero
cada un, cada un, cada un
que atenda ao seu xogo
e o que non o atenda
pagará, pagará unha prenda.

círculo aberto.

2010-11-26T04:12:00.001-08:00

así.

2010-11-18T05:48:00.001-08:00

en directo.

2010-11-13T17:35:00.001-08:00

no UF!

2010-11-12T07:05:00.000-08:00

non te espero.

2010-11-01T04:18:00.000-07:00

eu non te espero.

se fora acaso un pouco de fame
aceptaríao coma un deber
máis esta marabunta
que vai en procesión
deixando intactas tódalas cousas
preservando a fertilidade do mundo
para que todo sega a ser
tan fermoso como inútil
tan conmovedor como
estes gramos de tinta
que a ninguén consolan
e que son as mesmas palabras
que empregan os demagogos
os comerciantes, os publicistas,
a igrexa, os banqueiros,
os que aman, os que odian,
as mesmas que empregan
os sádicos para aniquilar
ás súas vítimas

esta puta que quere
converterse en virxe
en cinco letras
nesta folla de celulosa e cloro

ja,ja,ja, se cando digo:
o futuro aforcase nunha figueira
vencida a pola polas brevas
anegando o léxico de seme
deixaramos de coleccionar pobrezas
entre tanta seriedade
tanta política, tanta poética

a auga de lavala roupa
tamén se bebe

espertei moi cedo
para ir matalo papa
e cometer un papacidio
ditoso o que escoita
pois poñerase lucidamente
a beira da cizaña
do campo de trigo evanxélico
onde xogan douscentos nenos xordos
a cravar no corpo dun cura efebolico
todas estas letras berrando

mentres o futuro aforcase nunha figueira
vencida a pola polas brevas
anegando de seme a terra
para fertilizar pobrezas
e voan o papamovil, o papa
o clero e os políticos
como serafíns
polo campo de estrelas.

pasado mañá.

2010-10-28T06:47:00.000-07:00

"A miña linguaxe é a puta universal á quen teño que converter nunha virxe". Karl Kraus.

na inopia.

2010-10-14T07:16:00.000-07:00

Este vídeo que aquí presento nun formato Nero Show Time só pretende falar deso mesmo da inopia e dicir desa pobreza que a algúns nos ten tan sumidos e tamén tan asumidos.
Isto non é un préstamo, non é un pretexto é unha resposta a tanta inopia. Grazas.

culpa.

2010-09-20T05:18:00.000-07:00

son un simple condenado
unha arbore torta sen enderezo
unha boca cerrada
pola que non entran as moscas
e toda a culpa
como razón para sobrevivir
fixen algunha promesa
pero querendo ser licito
encadeoume o esquecemento
e déixeme da felicidade
de tratar aos demais como iguais
non me laio
condenado pola culpa
do que xa non doe
e saíu da miña memoria
compro e vendo o esforzo
algo tan antigo
como coller e agarrar
como o ollo e a man do ser humano
estou condenado á mala conciencia
ao pracer da persecución
que volve todo instinto cara dentro
e contra un mesmo
ti que me ofreciches unha flor sanguenta
para amainala sede da miña loucura
e pousaches nos meus labres
esta desfigurada beleza
agora canto maior é a miña débeda
tanto máis e o poder dos deuses
é tan grande a miña inocencia
que so pola dor volvo á memoria
e deixo intimidarme por ela.

ala vai.

2010-09-15T09:11:00.000-07:00

pasado mañá presentamos libro en vigo.

anónimo dixo....

2010-09-14T07:38:00.001-07:00

Nada novo, que afogo!
na nada novo, sen alento,
nada sen tormentos,
nada meu, nada, non facemos nada,
sen nada que facer nada que dicir
sen nada máis que criticar
e nada mal e nada ben
e nada que o torrente flúe
e nada, eu morrín, xa non son
e nada, desaparecín, do redor
e nada, que tal?
e nada, non estarei
e nada, meu rei
e nada, sen nada, para nada por nada digo eu que debo felicitarte polo teu tesón, xa non temos nada.

Asdo.: Efemérides Todo
12 de septiembre de 2010 10:14
(aparecido neste blog o día e data enriba sinalados).

eu.

2010-09-09T00:43:00.000-07:00

eu.

agora chego antes ao traballo

cobro menos

estou hipotecado

síntome temeroso

adaptado ás adversidades

descontento

espoliado por outros

alleos

paciente

coa conciencia amortizada

pola frustración

inútil

encho botes valeiros

de REALIDADE

e mordo o corazón

para non atragantarme.

fornelos pranto

2010-08-20T15:46:00.000-07:00

falarei en nome deles
dos que quedaron mudos
para sempre
os que non van volver
eu os chamo
imaxinando a súa dor
entre as linguas de lume
e nubes de fume
querendo vir entre nos
aínda as súas figuras
están dentro do perímetro
consolándose
lembrando un mal soño
vivir nun país desagradecido
a vida a mans cheas
como unha tea carbonizada
voando entre as muxicas
para quedaren suspendidas
para sempre sobre as lapelas
dos responsábeis deste pranto
que fale a indignación
dos que como eles
a pesares de seres apestados
coma as putas
nunca protestamos
vos que como heroes
deixachedevos quedar en fornelos
para descubrirnos
que non temos nin institucións
nin políticos
que temos en cambio
chaquetas cruzadas
sobre cadeiras e mesas bonitas
con ventas polas que ninguén
mira para ollala la lúa cando medra
que xa medran os nosos cartos
nos seus petos
fillos da gran puta!
así consolades a morte
coa vosa indiferenza
eu falarei sempre en nome deles
e aborrecerei este poder insólito
e aos que tivérono todo
e agora non teñen nada que perder
e calan
ou desdita!
cando volvan os caracois
sobre o monte queimado
volverei a maldicir a vosa desidia

no súper.

2010-07-30T11:50:00.001-07:00

el dille a súa filla na cola do súper
se non seria mellor inventarse
ela contéstalle que vai aprender árabe
non vai ser que un emir
nos ofreza a oportunidade
de voar nunha alfombra
ou abrazar outra fe
a nazón esta en crise
estamos ocupados pola nostalxia
e polos veráns inxustos
os parados parecen noitaregas
pousados na beira rúa
el dille a súa filla
por que non quedou coa súa nai
tendida sobre a almofada
chea de ás de moscas na casa
inventándose
e van pasando as cousas
enriba da cinta
o que cobra é un socrates impasíbel
metendo na bolsa
un paquete de galletas platónicas
un pan aristotélico
unha nova gama de produtos
cosméticos- filosóficos
estamos na cola do súper
servos e indixentes
dioxenes pide esmola na porta
e el dille á súa filla
se non seria mellor inventarse
pero estamos demasiado ocupados
pola nostalxia
e parece a punto de vir o pasado
quen arrisca pouco gaña pouco
a cambio medran as institucións
e as paredes que nos tapan os ollos
parece que fuximos de nos mesmos
cara un paraíso inútil
calándonos tódalas verdades que non dicimos
por exemplo: morran para sempre
as minúsculas esperanzas.

acontece.

2010-07-22T15:41:00.000-07:00

este vintecatro de Xullo na véspera da nazón
na honra de Prisciliano en Compostela
na galería Sargadelos alí na Rúa Nova
camiño da Quíntana,
camiño de tanto do que somos
e xamais esqueceremos, presentamos
a nosa primeira achega
no noso libro intitulado: “penúltimo acto”
o mesmo que da nome ao noso colectivo
as miñas compañeiras Cruz Martinez , Rosanegra
máis eu ás seis e media da tardiña.
quedades convidad@s.

ren.

2010-07-12T07:51:00.000-07:00

a vida ten lugar noutro sitio
fora dos nosos limites
so podemos percibila
cando nos afundimos
a vida é un segredo
é a respiración invidente
sentir a alguén dentro
sen poder afastalo
do espazo vital para un mesmo
a vida so se manifesta
nos sentidos
como pequenas larvas
que nun descoido eclosionan
nunha fráxil folla
en soidade e na diáspora
ao outro lado do mesmo río
a vida nada é nun
se non é no que acontece
unha grande inxustiza
unha realidade inequívoca
a mirada dos mártires dende as cunetas
a cento corenta por hora
nunha estrada de néboa
vivir na hora dun reloxo dun anxo
noutro sitio afundidos
alén dos nosos limites
vendo pasar o tempo suxeitos
soterrando a liberdade dun
nunha caixa baixo terra
esta traxedia é a vida
un gran equivoco
vivir en outro para en segredo
vivir nun mesmo.

eu digo.

2010-07-01T11:19:00.001-07:00

eu digo se o home é unha casa
vaise abaixo co tempo
e as paredes cáense
polos pensamentos prohibidos
polas citas non tidas cun mesmo
se a casa é un home
os seus piares apenas poden
aguantar tanta desidia xunta
enriba dun plano equivocado
feita sobre materiais caducos
e na horta que arrodea
enchida de despropósitos
despois de abonar con sal á terra
nacen froitos cargados de veleno
para logo sen remedio
como un manxar ter que comelos
e nun xardín cheo de bagoas e berros
dan á vida flores en branco e negro
o aire non axuda a respirar
pasa pola ventá
como un afiado coitelo
se o home é unha casa
non hai xesto de contento
nin alegría que levar á boca
o amañecer volvese afónico
e caído este probe teito
non se mira dende abaixo o ceo
mirase provocador o inferno
se a casa é un home
os raios da lus detéñense
antes de chegar á porta, ala ao lonxe.

vira.

2010-06-18T11:37:00.001-07:00

un novo mundo porfiaba
no que a liberdade non fora
unha desculpa para non vivila
mil veces feita
unha cómoda derrota
índose polo funil abaixo
debuxado nun caderno
dun colexio de monxas
onde as tradicións son perennes
e o ollo de Deus un sol triangular
que quenta as mans dos que rezan
e tece unha coroa de dagas perfectas
que se cravan solemnes
dende un ceo de papel caendo
enriba dun efebo
que navega coas súas mans
polo seu corpo ata o naufraxio
nunha barca chea de adeuses
para regalarllos á Morte
que ansiosa por recibilos
cos seus dedos adorna a súa fronte
e esboza na palma da súa man
un ancora e unha rede chea de sortes
il escravo do seu destino
ponse nos seus brazos para que o durma
mentres o vai enloitando
a súa alma obedece
reflexada no argazo que leva a auga
baixo ela un torbellino
vaise a vida toda na corrente
non se ergue mais que o tacto
planeando nesta illa deserta
no medio das súas pernas
habitadas por prateados peixes.

parvo.

2010-06-11T07:58:00.001-07:00

detrás dun home hai un obxecto
antigo e sen amorear roto e sen valor
é unha saia de muller onde guarecerse
ata que des amaine o tempo
un dia de cumpríanos sen cumprir
un ano novo que segue sendo vello
detrás dun home ai a pose dun home
salvándose polos pelos dos cascallos
e finxindo un sobresalto
para dicirlle a todo o mundo:
non é nada home
agora que veña un rinoceronte
e crave o seu corno no meu peito
que morre el que eu non morro
detrás dun home hai unha lección mal aprendida
un ser distraído que vaise co primeiro cascabel
pois un home pensa que só os homes coma el
van ao ceo aínda que lle estrañe
pero de momento esa viaxe quédalle lonxe
detrás dun home hai unha sombra de espera
moi longa que lle chama dimensión
por que a diferenza co resto un home é un home
para non parecerse a ninguén
para cazar e ser cazado
para darse a razón sen escoitarse
ofrecer tódalas iniquidades que provoca
e xustificar ao sistema que o alimenta
pola permanencia hexemónico do seu estatus
homes co bandullo cheo aínda sendo esmirrados
co sobaco cheirando a cebola, sen cabeza
rápidos e expertos en voar enriba dunha mosca
para logo ir chorar onde non os vexan
como un gran xerarca que descoñece o termo afecto
para amar tódalas noites
un torso de mármore soberbio.

fado.

2010-06-02T14:56:00.000-07:00

Aquel dia baixei ao peirao a buscala
Ela estaba de camiño
Cando chegou onde min
Miroume e dinme conta de que eu
era unha barca á deriva
Tropezando no espigón que eran os seus pes
Un anaco de pan reseso
Dentro da miña gabardina
É o único que me queda, dixo
E eu respondín:
Que é iso comparado con todo o salitre
Despois mirei ao ceo
E caeu unha gaivota fría e muda
Ela era o acantilado.

Sobre a ponte iamos en cortexo
Un chofer famento
Un carro co canto agudo
O meu pai nunha caixa morto
E eu mirando a dous namorados
Que ao noso paso dábanse un beizo
As ondas do mar lambendo nas rochas
A terra a man aberta caendo na caixa
Os cipreses deixándose levar as miñas costas.

Ao meu pai encurvouno o estaleiro,
As sentinas, as caldeiras e tanto soldar
Pero a súa verdadeira loita
Cando o veu todo perdido
Foi contra os corvos do milleiral
Unha noite que estaba eu a ler
Nun libro do roupeiro de probes
Veu onde min coma un raio
E berroume:
Déixate de lerias e vaites fora
A espantalo diaño!
Despois deume unha vara
Da que penduraba unha lata.
Movendo aquel instrumento
Tívome entre o millo ate o amecer.
Meu pai xa daquela non tiña remedio.

Dende aquí pódense ouvir
As ondas do mar lambendo
Os piares da ponte
A terra a puñados
Desgarrándose enriba da caixa
E os cipreses caendo nas miñas costas.
Meu pai ia ao estaleiro
A quentar as chapas de aceiro co seu alento
E a hora do bocadillo
Darlle un trago á botella
Cravando á súa mirada no ollo de boi
Que daba as grúas paradas
Como obreiros colgados
Sobre o dique de abrigo.
Ela deixounos
Dixo que viña agora
Que saia un intre a por pan.
Moito chorou de tanto que chorou
Dicían que ao meu pai
Encolleralle a faciana
Dende aquela quedou só como un can
Só trazando co seu dedo no espazo
viaxes imaxinarias nun mapa xeográfico.
Esperando o un polo outro
E os dous por ela
Eu chegaba despois de xogala ruína que nos quedaba as cartas
Escorado da travesía
Como escupido das entrañas dunha balea
Arroxado contra a porta como un coitelo
E mentres íame descravando
Viña el por min
Logo abríame i eu entraba
Calaba eu e esperaba o seu discurso con ansia
Pero sen darllo a entender
El achegábase a min como quen ten reparo
Cada dia que pasa: dicíame á o ouvido
Teño máis frío
Ti quéresme verdade
E arrastrando as silabas deixábaas caer enriba de min
Para dicirme sinalando no mapa
Fai un anaco estiven....................................
Logo como un desmaio
Tendíase e quedaba durmido naquel colchón
Que era unha “u” famenta
Sobre unhas táboas de castaño vencidas
Fora ao lonxe podíase ver dende o mainel
Os brelos das luces das casas chiscándome os ollos
Os ladridos dos cans retumbar
No ventre da noite
Famentos coma min do dia que estaba por vir
O porto dende alí parecía un coitelo prateado
Que atravesaba a ria.
Aquel dia baixei ao peirao a buscala
Cando cheguei onde ela
Estaba a carón da mortalla
sacando nunha folla envolta un anaco de pan
Para poñerllo na súa man Inerte, mórbida e fría.

Pola ponte pasaba o cortexo
O meu pai morto
O dia enloitado chovendo
En mala hora finando os pasos
Camiño do cemiterio.
As ondas da mar lambendo os piares da ponte
Os cipreses sobre nos caendo.

a cor do alivio.

2010-05-25T01:59:00.000-07:00

xamais
sabias que algo de min morría en ti
para non espertar xamais
déixame as túas mans para lavarme
fálame para aforrar as palabras
e pensa que dincho todo
o meu silencio tamén
tan sinxelo e dicir si
como deitarse indefenso
e convidarme a saír de min mesmo
antes de intercambiar a carne
por unha promesa que adquirín
dubidaches algunha vez que eu
só quería confesarche
que a dor ten a cor do alivio
unha promesa imposíbel de cumprir.

medea.

2010-05-19T13:01:00.001-07:00

quixera non saber escribir
levar enriba a pel dun animal
e abalanzarme
sobre das partes podentes
das cousas
para logo en paz
entregarme ao meu liberto
arroxar de min a miña impudicia
cazar para preceder á relixión
posuír a virtude
para dominar esta ira
e cego como un salvaxe amar
como cando non vemos o que facemos
nin o tardío arrepentimento
para levalo tanto tempo ás costas
para adorar un sarcasmo
onde esta Médea!
dime que é máis que unha pintura
un fresco na parede que se vai esvaecendo
para debaixo da súa túnica vernos
cando nenos xogando ás chucas
mentres ela rega a semente
que en min floración invencible medra
que aínda non podéndose ver
ninguén pode detela
e vai arrastrando todo consigo
tomando pulo nesta feliz loucura
que inflama as vísceras todas
e a compaña humana aborrece
para a que non hai peirao nin abrigo
onde a dor e o amor incansábeis bailan
sobre un chan de pensamentos
pechados en cada recadro das lousas
que á tempestade anteceden
un ourive de amas de cría
que nos meus ollos se asoman
para precipitarse
ao destino de tódalas cousas.

maio.

2010-05-09T11:58:00.001-07:00

entre a fame e as rosas
non hai un soño igual a outro
nin pracer sen ser saciado
nin temor que me invada
neste lupanar cheo de fetiches
no clandestino silencio da noite
onde parece máis fácil toparse
con un deus que con un home
ou morrer nunha frontal mirada
do reflexo da auga dun regato
para quedar a voz suspendida
polo resto dos séculos nun eco
que visite o monte cada noite
cando o lobo empeza a ver a luz
e que se salve
quen o escoite sen envexa e oblicuo
e se non é así
se converta nunha rocha de granito
nunha cabeza afastada do corpo
nun anaco de abecedario
para quedar para sempre
observando mudo o río
esperando a que outro se contaxie
e co reflexo da auga ocupe o seu sitio
e o seu corpo transfórmese nun penedo
a cabeza afastada do pensamento
un silabario calado
esperando saír da imaxe o seu reflexo
nesta noite de maio
para a veneración das vestales.

arrolo.

2010-04-29T08:07:00.000-07:00

cando cheguei xa empezara á misa
o arume do incenso enchía o adro
e as voces do coro esparcianse en ápices
polo campo
ala abaixo os postes da central eléctrica
parecían xigantes atemorizando á aldea
no medio do millo plantado
so algún paxaro deixábase caer de bruzos
nos ferros que parecían longos brazos
para deterse un momento
e gañar un pouco da airexa que do río
subía ata o muro cuberto de musgo e lagartos
eu non estaba só comigo viña un can xogando
que enredábase nas miñas pernas
e de min de cando en vez ia tirando
logo recostábase na herba
e subía a súa cabeza oteando ao lonxe
querendo aproveitalo fráxil salouco
que nos viña a visitar de cando en cando
pensaba para min que ia ser unha magoa
que a nosa amizade durara un funeral cantado
estaba decidido a adoptalo
daríalle cariño, comida e un fogar
o sol mentres caia sobre nos
como si estiveramos abaixo no purgatorio
alugamos unha sombra a beira da igrexa
baixo unha oliva centenaria
canciño cando miraba para min so lle faltaba falarme
con un xesto de desculpa e de pena
amosábame de preto a mesma cara
¡descanse en paz! que a do finado
ao erguela vista ao ceo
un pouco antes de que sairán da misa
do can non quedou rastro
despois da igrexa saíu a miña ama
cuberta de loito e sorteando as mans que a saudaban
como se levara presa por asomarse ao muro
para dende alí imaxinar a quen á estivo a esperar
e non puido ver
as veces todo sae como ninguén quixera
despídense de un e non es capaz de recoñecer
que o que se vai vaise para non volver
de volta a casa polo camiño
eu contáballe este conto para entretela
e ela moi segura me dixo:
o próximo funeral saio antes da igrexa e voume con el
nese momento no ceo pasou unha nube
a modo dun can e fíxose unha sombra
e empezou a chover
voando a altura dos postes
os brazos de ferro parecían acovardarse.

non tanto.

2010-04-21T07:23:00.000-07:00

despois de saudar aos merlos
collín e nun recanto do universo
senteime sen presa
por se facía falta tirarme a voar
encolléndome para tomar impulso
estou tan seguro de soportalo
e dende aquí mirase tan claro todo
estou tan lonxe da tempestade
que a outra parte deste esforzo
parece que mudou
quen non seria capaz de velo dende aquí
e iso que sempre estivo para nos
agora que tanto iamos cambiar
agora que dos silencios ían medrar ramas
de arbores deshabitadas e noites antigas
nesta estación onde vivimos
e eu aquí sentado sen presa
baixo este probe teito de estrelas
desocupado de min, estacionado
esperando unha aparición
algo tan estraño como un verso
que me provoque unha reverencia
na seguranza de que esta por vir
no debuxo do son das pegadas dos galgos
cor mel e cereixa
nas leiras negras de labor
onde se erguen os retratos dun home só
que sabe que non lle basta con ter recordos
que o único que o impacienta
é chegar a un misterio máis profundo
a única virtude que me queda por usar
para recoñecelo pasado.
Ssssh en silencio.

réptil.

2010-04-14T07:03:00.000-07:00

suspirabamos de pena por ocultarnos
e os minutos que pasaban
pasaban artificiais
se non fóxemos ameazados
polo medrar dos talos e o sorriso das flores
no seu contaxio
non lograriamos que esquecidos
os nosos brazos se ergueran
se abrazaran e fundidos foran un só
un so bico, unha soa bagoa, un só latexo
nin abririámola maleta e guindariamos fora
a indolencia que levabamos dentro
e detidos no centro da estrada
onde os cans nos xaneiros
xóganse a vida
no ir e vir de cortexalas cadelas
as mans como ácimos
reptararían polos nosos corpos
como nas parras
e estariamos arranxando non sei qué
en troques suspirabamos de pena
cando se mira así un esta dentro doutro
aínda que se saiba ben pouco de todo isto
ou que alguén tivo que facelo antes
nun xardín futurista movíanse como monecos
traballadores vidos de fora
dentro do intestino dun inmenso rúmiante
que despois de dixerilos
miraba para nos con burla e berraba:
os probes do mundo ¡presentes!
os que non chegan a mediados de mes
¡presentes tamén!
e nos suspirabamos de pena
pedindo un desexo a longo prazo
para volver a miralo chan
e desterrar dos ollos tanta vergonza
de estar nesta ringleira á forza
escoitando tódolos sons do dia, todos
ata quedar xordos
os obreiros non falan como literatos
nin como poetas
non cambian os significados dos significados
non tapan os ollos
volven submisos ao inferno outra vez
esquecéronse da república.

ata

2010-04-06T10:56:00.001-07:00

sen pedras non hai arcos
dun tempo ata aquí deixeime ser
mudei de entretemento non vin caso igual
pasei debaixo dunha ponte
e con coidado asinei despois
nunha das súas doelas
ai un tempo no que non estou
para estar mais a miúdo
e despedirme de min
coma se non me fora a volver ver en moito tempo
eu non me coñezo
nin tampouco querería facelo
pois de seguro que asustaríame
poñeríame nervioso
e caería nunha desesperanza
que ninguén ata o de agora coñeceu
e sostendo cos brazos á cimbra
baixo a súa luz
voume acendendo por dentro
afastando a escuridade
dos meus medos
esta alcatrea
escoitando a túa dita
e sinto ledos os meus osos rotos
polo peso que levo enriba
vas ter que facer algo
eu son firme e estrito
unha columna toscana
neste piso baixo
para soster esta ponte
ata que ti mires para ela
e ocupes o meu sitio
debaixo da clave mirando para á xamba
deixando que corra o aire
que corra a auga para que non enturbe
e se podan ver tódalas pedras que forman
este arco.

soño

2010-03-30T14:38:00.000-07:00

soño: acto de representarse na fantasía,
sucesos ou especies. Cousa fantástica
e sen fundamento, ilusións……………...
onde nos levan os soños?
pode que onde non poderiamos vivir
espertos, por que espertos non
consideramos nin procesamos
os problemas da vida esperta.
Por certo os soños son latifundios?.
¡menos mal!.

segredo

2010-03-24T16:06:00.000-07:00

unha noite é un fracaso
na procura do mal que esta por vir
escandalizada a estancia
por o ir e vir das bestas
unha noite é un dia enteiro a escuras
espido ante un mesmo
unha coitelada de perfil
no peito
un soño no que das ramas das arbores
saen versos da súa medula
envoltos en papeis de cores
nun bosque cheo de pasadizos secretos
un banquete para os mortos
unha gloria de baleiro
un anxo ataviado con cananas
e tocando unha trompeta
sombras que bailan enigmas
entre os dedos
das mans cargadas de literatura
azoutándome eu dos meus propios golpes
un animal en loito tendido na herba
fendidos os ollos por un fío de luz
unha canción que non se pode
cantar por medo
que non ten musica nin letra
que cada vez que se entoa
erguese a brétema e a leva
un labirinto acariñando
unha esperanza que non existe
andando indecisos
animando e matando o murmurio
que vai abrindo a pel
para meterse o mar dentro dela
enriba dunha ponte
empuxan tres homes un carro
tirado por vacas pintadas de cal branco
para logo deixalas caer
sobre a miña cabeza
non hai quen sexa capaz de cerralos ollos
e a boca para expresar tanto espanto
o dia esperta dentro dun tarro
onde medra un xasmín
e no seu vidro vese o meu corpo espido
e dende el apuntando a miña verga
desexando ser vencida entre os doces pliegues
da pel húmida da amasia
o seme dunha vela que se resiste a morrer
unha noite é un soño
que non ten musica nin letra
que cada vez que se entoa
erguese a brétema e o leva.

delirium

2010-03-20T05:46:00.000-07:00

ao trunfo da nada delirante .

videopoema presentado no C.G.A.C, en Compostela

con motivo do filocafé sobre o dandismo.

dandi

2010-03-09T11:04:00.001-08:00

que son probe e temeroso a ninguén llo vou dicir
nin que dentro deste traxe estou cheo de cascallos
que ás miñas convencións apóianse nun tabique
ferido e a piques de caer
e que éstrano mantense aínda ergueito
enfronte dun espello onde por graza
podo verme chorar
e pensar que o meu corpo é unha obra de arte
perfecta
que son probe e temeroso...........
pero quen pode dicir: ¿ que non quixen cambialo mundo?
se me inventei tódolos días do ano para non facer ren
e sentilo pracer de sorprender e non ser sorprendido
fun incapaz de amar
e pola contra me amei a min mesmo
¿quen di que non quixen cambialo mundo?
construín a miña vida espiritual
entre toda esta mesquindade
e preferín o triunfo da nada, este artificio
¡elixín señores!. ser incorrecto,
un sedutor de min mesmo
¿e si fun un inútil moral, qué?
peor que isto é ser un burgués ideolóxico
a revolución coma o traballo embrutece ao ser humano
¿para que ter obxectivos?
non o toleraría o meu porte escultórico
enderezado nunha olorosa toilette
morrendo a cada instante dentro dun traxe de marca
esta é a maior redención, este é o delirio
un olor que lévame aos amores precoces
pois a miña nai foi a primeira de tódalas mulleres.
se eu vivira nunha aldea, seria un tolo
un personaxe pintoresco proclive ás risas doutros
algo sobrenatural, como unha muller, por exemplo
e sen embargo coidei de min,
estiven logo nun estado político perfecto
non precisei ao “pater”
e cada vez que mireime co rabo do ollo no espello
vin a miña alma refrexada nel
e esa contemplación divina achegábame a Alcibiades.
¡oh grande!.
non hai mellor maneira de vivir
pararse a pensar un pouco, retirarse dentro de un
por moita presa que haxa ao derredor
e dialogar coa morte, examinala conciencia
exercitala memoria, administralos nosos bens
e gobernar os pronomes
¡me adoro, adorádeme!
no corpo todo pode ser cambiado
e eu cho ofrezo consumible e fresco
esta que é a miña derradeira posesión
¿quen dixo que eu non quixen cambialo mundo?
un mundo mudo é certo pero feito de vontade
un traballo vivo e non petrificado
por que o importante non é a vida mesma
senón o que esta enxendra. Quizais o apocalipse.

rabia

2010-02-26T12:43:00.000-08:00

Camarada:
lamento descoñecela fraternidade
mentres falas de batallas perdidas
no nome doutros
e agochalos ollos ante a mirada
culpando ao tempo de todo
coma unha maldición de por vida
dis que a explotación non é explotación
e a inxustiza é un paradoxo
cantos desempregados fan falta
para formar un exercito que dispare
contra ás palabras caladas da burguesía
e aos sindicatos
están pasando tantas cousas
que tópico é o compromiso
alguén pensa que serve para algo?
e que o que escribe versos é libre
mentres todo esta por facer ?
que os adoquis dunha mesma rúa
son iguais de noite que de día
lamento descoñecela fraternidade
non esperedes máis e matádeme
están pasando tantas cousas
pero a verdade non ten palabras
ten berros e rabia
cando os intelectuais “do eu fun”
acudan aos prostíbulos a confesarse
borrachos de fe
eu serei tan comunista coma eles
un profesional das verdades a medias
e “do agora xa non”
e formarei a par pra ir en contra
do amor e a carne
non esperedes máis e matádeme
profesionais das verdades a medias
somos iguais de ignorantes
so os diferenciades polos días sen futuro
eu escribo como un poeta
como un proscrito
enriba da terra sen producir
so doume a volta para escoitala voz que fala
dos que aínda pensan que podemos ser libres
para encerrarnos onde quereramos
non hai quen se escape
Camarada: non me entenda mal
non hai quen se escape desta idiotez perfecta
periferias colonizadas
todo en contra de todo
todos contra todos
disidentes de todo menos da patronal
sen deixar de ser un anaco do bloque soviético
alguén pensa que o compromiso serve para algo?
e que o que escribe versos e palabras é libre?
que os adoquins dunha mesma rúa
son iguais de noite que de día
cantos versos fan falta
para dicir dunha vez por todas
que nos mandamos na nosa fame
que só hai xustiza para os ricos
que a dignidade non ten prezo
¡Que rabia!.
que seguimos a pagar a quen nos rouba
e que lamento descoñecela fraternidade.

canto

2010-02-17T08:38:00.000-08:00

“mira, deusa Hathur, o faraón ven a bailar e cantar”

faraón , faraón onde vas así tan triste
co disco lunar no teu peito
cos teus ollos mercenarios
tódalas estacións pasaron por riba do teu tocado
fundiches na cunca de viño
os mesmos labres que amordazaban o silencio
antes de cazalo antílope no deserto
faraón, faraón agora cangas queda ao outro lado do nilo
cas súas augas anegadas de crocodilos
e ti despoxado do teu trono
díchelle todo o que eras a Atón
liberaches a esfinxe
para quedar só con mirra e incenso
sen gobernar o orde do universo
nin as medras do rio
nin o movemento celeste
faraón so che queda a derradeira ofrenda
para cumprir o rito
afogar tódalas túas penas
nesta cunca de viño tinto
despois de tratar de iguais aos deuses
camiño do éxodo
se podo bailo se podo imploro se podo choro
se podo vou ou veño
se podo devólvolle o tributo ao pobo
deixo que os sacerdotes me dean consello
e con un fío xeométrico coso os meus pensamentos,
átoos e logo os encerro
para non sentilo corazón
dentro da pirámide que é este corpo
para cantar e bailar:
“mira, deusa Hathur, o faraón ven a bailar e cantar”
“e as cancións chegaron a estar tristes”.
se podo canto se podo bailo
se podo choro se podo morro na beira deste rio.

razón

2010-02-10T00:38:00.000-08:00

esta enfermidade
da que non se adiviña a súa gravidade
non ten síntomas
toma a súa dor da desolación
tírate na cama cheo de medos esquecidos
cheo do medo a non ter que dicir
a dicir o que non debes por medo
enriba da colcha acendese a fatalidade
leva ás súas costas o escenario dun teatro
no que o cómico e obrigado
a punta de pistola
a interpretar de por vida esta traxedia
non, á soidade de un non se lle trata así
ai que coñecer demasiadas cousas
e máis fácil odiar que coñecer
non pode calquera berrar ao sol hiperbólico
e perseguilo ata a súa guarida
antes de que remate a veda
non, a un solitario non se lle trata así
por medrar contra da maioría
as palabras só son dardos
para envelenar á presa
os corpos chéiranse entre si
para toparse
a vida en cambio dispón doutro modo
hai que coñecer a soidade de un primeiro
e despois non ter medo
a caer ferido do propio dardo
que se emprega para abatelo
hai que ser un animal ferido
un morto iniciado
antes de recollerse para a súa guarida
os que se aman viven en perigo toda a vida
con razón ou sen ela
nunca rematara a súa veda.

alma

2010-02-02T10:03:00.001-08:00

esta tarde vou facelo
vou lamela ansia de saír de aquí
e rematar de debuxar unha illa
mentres ti les un libro
e saír da miña vida
para axudar a unha moneca
no seu embarazo
e evitar avergonzala
querendo habitar outra cidade
tódalas noites
que pasaron sobre min
como un pensamento
que non se debe pensar
esta tarde azul
mentres ti estas moi lonxe
escoitándome
con un billete equivocado no peto
vou lamela ansia de saír de min
da man dunha moneca embarazada
so ela sabe da miña impaciencia
para superar isto
non llo confesei aínda
pero esta tarde tan azul
non hai nada máis co ceo
comparado coa súa mirada benévola
como unha estrela fugaz
que non precisa que lle pidas un desexo
vou trazar unha lúa na auga
desta illa debuxada
esta tarde mentres ti escribes
e estas tan lonxe
esperando a un paxaro que te leve
no seu vo ascendente
ninguén sabe de min nin de ti
nin de ninguén que teña a súa alma
atada dentro do seu corpo.

matados

2010-01-23T07:58:00.000-08:00

(en 330.000 enquisas)

estou farto de dicircho
non sei se é que non o queres saber
o que te mata a ti
é o mesmo que me mata de ti
e podo aguantalo outro pouco
que te empeñas en traducilo
que entendes perfectamente
o mesmo idioma que falamos
cando collas á apatía
e a tires no container
cando esta entelequia
sexan as mans que traballan
para abolir as categorías
e as sobremesas non sexan diarias
cando cantes por que ai fame
para cantar
cando fales por que ai fame para falar
por que as letras coméronchas todas
non terás que volver a traducilo
mesmo que che digo
o mesmo que ti entendes
cando tires ao container
aos tempos indefinidos
para definir coa túa lingua
tódolos tempos por vir
deixaras de matarte ti
e deixaras de matarme a min
deixaremos de ter
unha lingua imaxinaria
e agora voucho contar
coma mo contou a min a miña nai
érase unha vez que se era
érase unha vez que non se era
e no que non se é
érase unha vez un cortello
no que é o que non é.

hassidim

2010-01-14T14:37:00.000-08:00

que lonxe esta a felicidade de ser felicidade
ao subila escada deste soño
e sentado pintando os labres de carmín
ate que me leve
e ir descifrando esta nebulosa.

cada vez que me deito
desexo que esperte comigo o mundo
que parece morrer cando durmo.

se non puidera danzar e cantalos salmos
se non puidera bicalo sidur
despois do shabbath
non podería dicirme a min mesmo
que existo
que dentro de min esta a “kista de- jayuta”
a chama que acende a miña vida.

a miña liberdade consiste
en rematar de subila escada
que me leva ao soño.
cando os mendigos sexan príncipes
e as mendigas raíñas
cando os mudos diserten
como fanmo os sabios
cando o home saiba amar, escoitar
e entregarse
cando espante de si a nube escura
pois a esquerda rexeita
e a dereita adxudica
para vivirmos fora da realidade
fora do soño sagrado de sermos humanos.

flegmón

2010-01-04T09:03:00.001-08:00

diante de min vai el
levando toda á causa
engrandecendo dun lado
toda a miña faciana
se lle ato unha corda (ao dente)
e déixoa caer ata o pé
parece dende enriba un globo
que leva a miña cabeza
ata un estado “celeste”
a un mar de antibióticos
estrelas de ibuprofeno e augmentine
e unha tormenta de nolotiles
rógolle axiña
que cando baixe se desinche
e deixe quedar como estaba
a miña real cara
para non volver a escoitalo espello
dicir a berros : quen é este home!
e a continuación despotricar contra min
unha chea de plurais e pronomes
auxilio!. dente redentor
non sei cal deles es
pero se levas este boloardo
nun turbillón
prometo escoitarche antes e con tempo
para non verme nunca máis
aquí enriba deste odontolóxico ceo
e facerche caso
se baixas o grosor da miña faciana
non volvo o prometo
a darche azucre ao louco
nin tampouco bebidas gaseadas
nin combinados
nin xogar a quente e a frío
de dente en dente
coma se do xogo da oca se tratara
prométoche que se saio desta
un ramo de salvia penso colocarche
pendurado
e por espazo dunha hora levalo
en equilibrio por tal desagravio.
pero por favor báixame o flegmón !.

quen

2009-12-31T09:31:00.000-08:00

ti ilumínasme
non é un facho o que prendes
é unha chama fría e apagada
que abonda con supoñer
e sen embargo sei que ilumínasme
que abóndame esta escuridade
e desexar un cometa en vez dun anel
a respiración das branquias
do meu pensamento
a racionalidade pouco común
e tódolos soños dos que non me acorda
chégame con escoitarte
pero lamento que aínda mo preguntes:
quen son eu?.
sabes que son un prisioneiro
que tira tódalas chaves dos desexos
ao mar
para non abrir nunca o cárcere
que tenme preso
quen sodes vos?
os carcereiros,
que fan os carcereiros?
secalo mar para topalas chaves
que fai un prisioneiro?
tentar fuxir
coma un animal
farto da súa docilidade
despois de descubrir
unha racionalidade pouco común
ter de tiralas chaves ao mar
quen son eu?
quen aprende a falar
quen ten unha cometa en vez dun anel
e defende unha idea perversa
para que ti me ilumines.

a choiva

2009-12-16T06:48:00.000-08:00

(para unha nova forma de interpretala).

dentro das nosas cabezas ai nubes
que conteñen pequenas gotas de auga
que son pensamentos,
normalmente miden entre 0´5 e 6´35 mm. de diámetro,
dependendo do tipo de desexo.
cando estas gotas medran e superan os 0,1 mm.
caen en forma de precipitacións
sobre o resto do noso corpo humano
e algunhas veces non tan humano,
tamén sobre unha parte do corpo
que ten parentesco coa luz
que vense en chamar das preocupacións:
humedecéndoas, enfreándoas
e cambiando a súa temperatura.
descendendo tamén as nosas influenzas espirituais
así, chamase chuvia á caída ou precipitación
das gotas de auga que proveñen
da condensación do vapor
dos nosos pensamentos na atmosfera
despois de condensarse
dentro da nosa cabeza.
as gotas da chuvia caen en virtude ao seu peso,
e fano a unha velocidade que varía
segundo os nosos desexos, preocupacións,
dubidas e o tamaño das mesmas
e a influencia do vento interno que cada cal posúa ,
solen oscilar entre 4 ou 8 segundos.
e o seu tamaño oscila entre 0.7 e 5 mm. de diámetro.
a chuvia clasificase según os nosos pensamentos
e a súa intensidade nos seguintes tipos de nubes:
cando as gotas dos nosos primeiros pensamentos
caen sobre os demais e son miúdas chamase chuvisca,
sabémolo por que é cando a crise empeza a contaxiarse
e teñen un diámetro -0´5 mm.facendo a súa presencia
dunha maneira pulverizada e flotando no aire
se os pensamentos son pola contra continuos e regulares
e o diámetro é maior chamase chuvia
para logo ser chuvascos que veñen a producir déficit e paro
cando os nosos desexos se interpoñen aos pensamentos
e caen con intensidade de súpeto traen conflictos
inxustizas e desolacións.
convértense ao final en tromba cando os pensamentos
fúndense aos desexos e caen
dunha forma tan violenta e abundante
que provocan en nos riadas e inundacións
para calarnos a boca e afogarnos .

lobos

2009-12-08T09:53:00.001-08:00

baixo outra pel ofrécennos
a inferioridade da forma
unha sociedade de palabras alleas
renunciar aos poderes do clan
ca obriga de irmos as costas
levando esta irracionalidade
máis envolve o noso corpo un latexo
de sermos comestos polos licántropos
sacarnos a nosa salvaxe condición
para seguirnos a sacrificar
unha fala que pide hospitalidade
na súa propia casa
e dende un balcón propio
tender a nosa dote ao sol para que seque
ou nos momentos de lecer
darlle de beber ao océano
mentres as frases esperan polo ton
para acentualas prudentemente:
aínda desoímos as nosas débedas
coma se estiveran por ser
e pola contra construímos á linguaxe
facéndoa sempre nova pronunciándonos
con un respecto antigo
que acariña a mare e a estremece
ata golpearnos a súa resaca
que vai licuando a espera
de sermos dereito e natureza
a bala de prata
para non estribar nun país murcho
e esquecido de seu
senón eternamente na súa lingua.

lila

2009-12-02T08:32:00.000-08:00

dubídache algunha vez?. eu non
ti de ti, si?
ti roubáchesme, soubéchelo
e sabias que algo de min morría en ti
para non espertar xamais
xamais
ti roubáchesme pois algo de min esta morto
só e baleiro
atravesado por esta dor
mal prestada polo tempo
déixame as túas mans para lavarme
fálame para aforrarme as palabras
para convencerte de que algo de min esta morto
e pensa comigo que dincho todo
o que non fun capaz
o meu silencio tamén
tódolos meus bos pensamentos
e tampouco abondou
tan fácil como confundir
o corpo cunha embarcación
tan sinxelo dicir que si
tan difícil como esquecer
o son dos pensamentos
preguntar por alguén cando non esta
deitarse indefenso
para convidarme a saír de min mesmo
antes de intercambiar a carne
por unha promesa que adquirín
antes de nacer
unha lectura anterior a ser lida
a urxencia de facer as cousas
antes de facelas
para descubrir que non estamos seguros
dubídache algunha vez
de que eu só quería confesarche
que os soños teñen o color do alivio.
unha promesa imposíbel de cumprir.

xaponeses

2009-11-24T10:39:00.000-08:00

xaponeses!, xaponeses! o panciño universal!

vigo era........pais, fillos, futuro, traballo e industria
e ela alí maxestosa dende o outeiro mirando á ría
amasando nas súas entrañas seres con fariña
que entretiñan os seus dentes con pan negro,
o branco deixalo para os ricos!
xaponeses!, xaponeses! pan de luxo a un prezo corrente!
ceres pasea sola e en silenzo
polas ruínas da panificadora alí na falperra
deixando tendido a Jason e xa morto Plutón
raptada a abundancia e os dons
o pan pisoteado e deixado podrecer polas ideas
homes que son lobos sen fame, matar por matar
xaponeses!, xaponeses! o panciño universal!
ocupado o seu vacio pola inmoralidade humana
detense a noite e conmovese pola dor do pan furtado
amorriñando a muiñada o amasado
e o arrecendo que o vento levaba por toda a cidade
fermentando a liberdade dos seres
recen chegados do inferno á hora do crepúsculo
xaponeses!, xaponeses! pan de luxo a un prezo corrente!
os silos aínda esperando cheos de fariña
ser convertidos polo olvido
ceres na panificadora desvalixada, incendiada, ocupada ,
desolada, especulada e soa
facendo xa oitenta e cinco anos na falperra
cando o rei alfonso dicía pola radio dun día calquera:
aquí me colocaron y aquí tengo que seguir
e o noso alfonso publicaba “cousas” e entraba na real academia
xaponeses!, xaponeses! o panciño universal.
cámbiastenos o pan polo infortunio
para alimentarvos vos e deixarnos as codias
que nos de fame xa vivimos sempre
pois todos, ricos, medianos e probes
poden comer pan de luxo a un prezo de pan corrente.

(xaponeses era un tipo de pan que comercializaba a panificadora de vigo ai oitenta e cinco anos e na súa propaganda dicía a lenda deste poema).

ánimo

2009-11-17T09:41:00.000-08:00

sabelo que?. unha mirada chega
para acrecentala saudade
nun renglon insensato
e afogalas palabras a prazos
neste presente imperfecto
neste aire que se respira
baixo un tellado de monosílabos
onde tendidas dun cordel
secan nun sudario as grafías
alto!
todo remata cando comeza
a liña seguida
un puñado de letras da ausencia
un aceno de ánimo
un cabalgamento abrupto
unha mancha caligráfica
na corda froxa,
un susto
que arremete contra o corazón
en repouso
e o axita ata bombear tinta
non queda máis que
cravar na palma da man,
na conciencia
a punta da pluma que escribe
como antídoto contra a alerxia poética
dor, delirio
unha apóstrofe
nesta veiga de linguas mortas.

carta

2009-11-09T03:08:00.000-08:00

Querido Enrique :

Douche a benvida ao meu novo correo.
Este foi creado expresamente para o desenfreo e a paseón cibernética, a adaptación aos tempos, renovarse o morrer é a razón de ser de esta falsa rosa gótica, tan falsa como a comunicación cibérnetica, sen calor, sen olor, sen miradas pícaras, chispeastes ,asasinas o desafiantes, sen módulos de voz, sen tons, nin fusas, nin semifusas.....tan só a soedade verdana da grafía no seu impulso dactilar.
Tempos modernos, tempos novos que obrigan a competir, .....a demostrar de continuo a túa competencia e a túa valía....., a túa posta en escena mundana,....a túa competencia sexual,....os teus atractivos femininos....os teus misterios...a túa simpatía e frescura xuvenil -pese a quen pese . Todo elo nunha rede que atrápanos como peixes que cedo serán capturados , subastados para logo ser vendidos nas prazas dos pobos. Unha venta que debe de ser precipitada , a mercancía perde frescura enseguida, as gallas ennegrecen , os ollos amortecen. O fedor ameaza ao cheiro cibernáutico.
Imaxínome a túa sorpresa.
Farta xa de ver saír de continuo mortos do armario, decido ser mais orixinal e meterme dentro da torta de cúmpranos para cantar ao Marylin o de "feliz cúmpranos...."
Gustaríame desfrutar as meles da pasión cibernética, emocionarme abrindo correos, tremerme os beizos mentres leo, abrir o ordenador e voar inconscente en busca da mensaxe.....¡como te amo meu pequeno correo!, ¡como te sinto meu doce yahoo!, como te acaricio Verdana, Tahona, Arial...conéctate á miña rede , axúntame no teu arquivo, priorízame na túa bandexa de entrada, ......no me condes ao teu spam.
priorízame
conéctame
usa as túas ferramentas
engádeme a favoritos
non arquives o meu cheiro
non borres o meu sorriso
non mandes á papeleira o desexo
escribe o noso amor con faltas de ortografía, e eu.........
escribirei o teu nome na sede de microsoft e pronunciarei o teu nome tantas veces como centavos ten a fortuna de Gates, ao mesmo tempo acariciarei os teus beizos e abrirei o meu arroio seco para que o teu “píaro” Nilo regue os meus muslos e o deserto fágase fértil, xurda o edén, a vida, o gozo, o pracer, a música, a poesía, a beleza....o amor.

FIN...da carta dunha amada a un amante descortés.

o túnel

2009-10-26T15:10:00.001-07:00

ás veces detéñome sen máis
sen contar con elo
fágoo por que si
sen topar ningunha razón
e póñome a falar cas paredes
se son brancas mellor
e escunchadas, antigas, caleadas
cun cadro que se titule maternidade
con unha soa ventá
que me leve á miña infancia
e a poder ser que teñan unha álcena
e ao primeiro golpe de vista
o solo se xunte ao teito
e aló enriba pendure un cravo
por se alguén quere colgar algo
a capucha dun verdugo
o cinto dun axustizado
a garabata dun maxistrado
o gentleman dun cura
a cofia dunha monxa
a bata dun medico
a paleta dun pintor
o amor a min mesmo
ou a miña camisa de forza
as veces detéñome sen máis
nun flashback buscando o absoluto
e non lembro que viña facer
collo unha folla de cor vermello
e nervioso non sei onde metela
mentres me acorda que onte
metín nun bote esta calor
que sinto agora
e logo saco o prospecto
e leo atentamente
que dos posíbeis síntomas adversos
esta non ter lido a certa idade
o túnel de sábato
quedando despois desto
un pouco máis aliviado
e penso que ata fai un anaco
aquí onde sinalo había unha casa
un can, un home, unha vaca
a soidade o desamor, os ciumes,
o odio e a desesperanza.
non perdón, un atisbo de esperanza.

credo

2009-10-23T05:31:00.000-07:00

por confiar
confiaba en que un rato podería cazar a un gato
e compartir os mesmos gustos
deixándome traizoar e ser inxenuo
e esquecer o que o cerebro estábame a dictar
se che digo que confiaba
que a confianza non se pode ver nin medir
e que a fame abre a miña boca
como unha estrada sen saída
se che digo que fun inxusto
que a confianza non se pode ver nin medir
nin pesar nunha balanza
estes días son para min os máis duros
esa noite non puiden aguantar máis
fun unha sombra que tapada por outra sombra
esperaba confiada ao desconcerto
e fun inxusto seino
pero de non ser así que seria do reino animal
a ruda tódolos males cura
o patrón confía en min pero non me da traballo
a diferencia entre claridade e escuridade
e o pouco ou moito que teñas baleiro o estómago
e o corazón encollido
e a conciencia doutros
por elo volvereime meter dentro da sombra
a esperar ao vento cazador
e volverei a ser inxusto, xúroo
por que agora aínda querendo confiar
sei que un rato non podería cazar a un gato
e a confianza non se pode ver, nin medir
nin pesar nunha balanza
ratos e falsos amigos foxen cando escoitan ruído,
como podo negarme a miar
e afastar de min este ratume.

ceo

2009-10-16T11:33:00.001-07:00

agora que é todo diferente
cas portas están pechadas
con coidado
que o único ruído es ti
non te asustes
quen senón o entendería
pensa se tiverámolo que facer
quen entendería o por que
e todavía é máis sinxelo
debuxar no fume un castelo
ou tirar un búmerang e que non volva
tódalas escadas que subimos
teremos logo que baixalas
pero tampouco imos pensalo agora
cando é de noite non berramos
nin estrañamos, nin mirámolas estrelas
parece que levamos moito tempo aquí
aquí abaixo esperando
pero tampouco é certo
cando pasa por diante un ser humano
é algo imposíbel
unha oración a destempo
embriagarse mentres outros morren
agora que as portas están pechadas
e todo parece gardado en silencio
mentres o desencanto cúbrenos como unha tea
non podemos deixar de tentalo
o soño libera ao prisioneiro
e todavía podo darlle algunha puntada ao corazón
ver ao ceo e esperar a pedir un desexo
non quero dicir nada de ti
de min fai tempo que non falo
só queda gardar nos caixóns os petalos de rosa
para que o tempo os murche
e logo facer con eles un pentagrama
que arda na mesma chama que arde un cando ama
e deixar que luza a luz inesgotable
pois sexa: ser amado é pasar, amar é permanecer.

outono

2009-10-04T12:15:00.001-07:00

¡oh ti irmán outono!
que es o descanso terreo
o noso refuxio
e que tan cedo dispós
a túa atención aos nosos rogos.

¡oh manto de putrefacción!
cando estamos felices
non te recordamos
nin falamos dos teus beneficios
da túa natureza abundante.

¡oh arbores espidas!
alumeade os nosos espíritos
e prestade atención
ás nosas suplicas
axudádenos neste inferno
onde golpéanos incesante
o indeseado sufrimento.

¡oh follas caídas!
liberarnos das ataduras
e da opresión
e das forzas demoníacas
e apagade tódolos exércitos.

¡oh terra ocre!
líbranos de tódolos desastres
e epidemias
e axúdanos a obter
a riqueza do coñecemento.
cando nos aterrorice o engano.

¡oh nesta época escura!
amósanos o camiño idóneo
e afástanos do desequilibrio
dos catro elementos.

¡oh sagrado outono!
teus devotos e seguidores
esperamos purificarnos
neste gran banquete
que nos ofreces.

¡oh noites longas!
días de choiva e frío
néboa, humidade
leña e fume
sol único e nidio
noz protectora, colar de castañas.
sangue da matanza e viño.

¡erguede os vosos corazóns
a esta profunda suplica!.

(pregase recitalo antes do amañecer ou se non se puidera así, facelo ao anoitecer de tódolos días de outono).

píus

2009-09-16T12:05:00.001-07:00

amar é
cumprir os meus deberes
cos deuses
deste lugar antigo
honrado servidor
humano e piadoso
expiados os pecados
amor e deber
sempre enfrontados
nunha conducta
xa extinguida
¡piedade!
inspiración civilizada
lonxe da devoción
eu veneraba
ao meu pai
e el engañabame
dicía que o ceo
era unha invención
que en realidade
era o vapor dos soños
que non se chegaban realizar
avanzando no espacio
que amar é
cumprir os meus deberes
cos deuses
que a misericordia
é compadecerse
das miserias alleas
pero tamén
o puñal que da
o golpe de graza ao inimigo
un bico carnívoro
a invisibilidade
que produce o amor
como un deus
que desesperado
e fora de si
berra ¡piedade!
buscando o ventre materno
sabendo que despois
de saír del
para posúelo todo
e imposíbel volver.

inútil

2009-09-06T11:54:00.001-07:00

a poesía non vale para nada
é inútil, inocua
non serve nin para
santificalas horas
a poesía non vale para nada
por que é o berro
desgarrado da alma
do que padece
no nigredo
do que prefire suplicar
coas palabras
e as entrelaza
para salvándose a si
salvar ao que lee
a poesía é inútil
por que é
falar, dicir, pensar,
supoñer, querer,
tentar que sexa,
non serve tampouco
por que de nada serve
poñer as vísceras
enriba da mesa
nin collelo corazón
e ofrecelo como
se fora unha cirola
a poesía é inocua
por que a dor e a felicidade
son privadas
por que se fala máis de un
e non do que se habita
a poesía é inútil
mentres
non nos aceptemos
non nos ofrezamos
non nos realicemos
e non sexamos
por eso a poesía
é cada vez máis inútil
máis necesaria
por que esta cencenada
secuestrada por uns poucos
a servicio dos de sempre
dos que falan do abstracto
e chámanlle con outros nomes
ás verdades
ata confundilas
coa estupidez
non sexa que teña
un erro estético
que non sexa correcta
que non serva
para entreter o ágape
sen ofender
sen facer pensar
sen dala
como unha espada
desenvaiñada
para acometer
ser ferido e poder ferir
para ser morto e fecundado
a poesía é inútil
non vale para nada
ofrece o sacrificio
que un cre posuír
a cambio de nada
a poesía é inútil
por iso tan necesaria .

seda

2009-08-21T09:49:00.001-07:00

agora remataría
de coselos beizos
se tivera fío
para deixar
de falar.
non estou
senón é rodando
nunha rede espiral.
non estou
se non é comunicando
dende o centro
do mundo.
ela desprendese da súa tea
e cae como nun parapente
cos seus pedipalpos
na area finísima
da praia
que asemella
un ring de boxeo
ao anoitecer.
logo ven onde min
para preguntarme
por onde se vai
á antártida
eu non llo digo
se non me da
unha madeixa de fío
de seda
para coselos beizos
e deixar de chamarlle
ao abecedario
a-be-ce-da-rio
deixar de esfiar
unha vida vella
para anebrar
torpemente
unha nova vida
eu non llo digo
ela sabe que a lúa
é unha inmensa araña
que tece tódolos destinos.

simil

2009-08-10T05:11:00.000-07:00

cando apunto
co dedo índice
á miña sen
e logo premo o gatillo
co polgar
falezo
caio redondo
e todo o que posuía
falece comigo
é tan triste
¡bang!, ¡bang!, ¡bang!,
para ir ao carallo
non sei onde é
tampouco teño
por que sabelo
cando premo o gatillo
co dedo polgar
esvaecese todo
e morro estrañado
ao meu redor
xurde un charco
de escarcha e xeo
para logo
irme ao ceo
que tampouco sei
onde carallo esta
cando apunto
co dedo índice
á miña sen
¡bang!, ¡bang!, ¡bang!,
penso si verdadeiramente
pasei á outra vida
o só mudei
do sobresalto inicial
para estrañamente refuxiarme
na necesidade inmediata
de falecer
non é por covardía
é tan sinxelo
como apuntar
co dedo índice
á túa sen
¡bang!, ¡bang!, ¡bang!,
vaste ao carallo
para volver
a vivir outra vez
non, non é igual
pero é unha maneira
de morrer
como outra calquera
de esnaquizar
todo o que non podemos ser
e de actualizala lei da gravidade
cando achego
o fío do dedo índice
e o apoio firmemente
na miña sen
¡bang!, ¡bang!, ¡bang!,
asegúrome que a recamara
esta chea
que é imposíbel errar
para non ter que vivir outra vez
nesta pena.

alicia

2009-07-29T10:40:00.001-07:00

estou aburrida
nada do que me arrodea
esperta o meu interese
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
¡que sensación máis rara!
a raia que cruza o trapo
non é o río miño
é unha eiruga azul
que asegura toparse
entre o yang e o ying
coma no conto de alicia
eu tamén quero
un gato chesshire
para que sexa
o meu conselleiro
e mestre
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
deixádeme caer
no interior da terra
para coa miña chave
abrir tódalas
portas que nos pechan
estou aburrida
tanta indolencia
non esperta
o meu interese
prefiro escoitala eiruga
que xogar toda a vida
a minguar ou crecer
embutida neste traxe absurdo
repugnante e hipócrita
como se estivera
a esperar un veredicto
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
nin cerrando os ollos
volvo ao pais das marabillas
aquí tamén temos
coellos cor branco
con ollos rosas
peregrinos que desfilan
con coroas de flores murchas
na cabeza
e un grande excedente
de chisteras
e a política linguistica
¡que sensación máis rara!
a deseña un falso sapo concho
bilinguista harmónico
dádeme xa o abano
o beberaxe e o pastel
que aínda habemos
de saír como no século XVIII
na estrofa do coello branco
no european magazine.

apetito

2009-07-22T07:55:00.000-07:00

ata aquí
ninguén chegou
penso
cando te toco
e ábresme o apetito
que lévame
por un pasillo
onde ao final
nunha habitación
de mármore
sorrí unha cariátide
ao choro
dun coro de nenos
cando trato
de explicarche
a palabra intriga
acelerase
dentro de min
o fluxo sanguíneo
mentres espero
unha razón biolóxica
tratando de adiviñar
se estamos
no mesmo hemisferio
se é de noite,
noite
e de día,
día
no mapa
do teu cerebro,
ata aquí
ninguén chegou
penso
cando non toco
o teu rictos jonico
na procura
dun principio único.

lorenzo

2009-07-14T13:51:00.000-07:00

sei que así é case
imposíbel pensar neso
dentro desta torre
de bronce
dende onde non miro
a terra
se non fora
un estado espiritual
do organismo
o mesmo vento
que me axuda a voar
afogaríame
nos seus brazos etéreos
sei que non é suficiente
para desculparme
e prefiro renunciar
a todo consolo
neste interrogatorio
ao que me someto
e que por vontade
vou facéndome preguntas
como se foxen as ultimas
como se mañá
non fora a espertar
e o que acontece
no meu cerebro
vai mudando
como as follas
caducas das arbores
sei que así
é case imposíbel
pensar en elo
a véspera do meu
matrimonio
co sentimento divino
bañarme nas gotas
de ouro
que caen da metamorfose
de zeus
sei que non abonda
para desculparme
que queira razoar
para conquerir estados
verdadeiramente sentimentais
para despois ser arroxado
ao mar dentro dun cofre.

cortizo

2009-07-07T14:37:00.000-07:00

nun cortizo
cheo de cera
e sen poder moverme,
así é como me sinto
cheo de aguillóns
ferinte
e sangrante
sen poder facer nada máis
que aspirar a dor
e mastigala
moi lentamente
as mentiras
para no afogarme.
como un cortizo
cilíndrico escuro
e de sobreira
co corpo inclinado
para non danarme,
abrasado pola calor dentro,
so liberado
polo batelas ás sufocante
dos tánganos
detrás da raíña
para fecundala
mentres as obreiras
aliméntanse
de pan de abella
despois de recorrer
tres quilómetros
en busca de propóleos e
colocalos nos hexágonos.
como nun cortizo
hermeticamente pechado
cos labres cosidos
e os ollos vendados,
para non ouvir nin ver
nesta cidade sagrada,
construción absoluta
para non dicir
ningunha palabra
que poda ser
mal interpretada,
para non dicir
nada que poda ferirte
ou equivocarte,
desexando
que a miña alma
se vaia a Jemis
mentres espero
dentro desta cela
habitáculo matriarcal
preso outra vez a nacer,
cando veña
quen sexa capaz
de abrila e liberarme
e eu de tanto esperar
non sexa vencido.
Mañá non,
¡agora!, prométechemo.

abofé

2009-06-30T11:43:00.000-07:00

enriba dos refugallos
as formigas
prepáranse para o inverno
movendo o pedúnculo
chamáchedesme
e case desmaio
ao sabelo
constrúo oracións na superficie
chamachedes por min
e eu non estou
deixei dito
que fun a implorar
gramaticalmente
o perfil que teño
é ao desuso
non rima
con ningunha letra
ao uso
pero tampouco son
un .............
agora estou a aprender
o vocabulario
da a á be
“abacelei a túa aba
nun xesto abacial
despois quedei
abaciado
xogando cun ábaco
en forma de be
como o abalo da lúa
abicando os ollos
dos acantopterixios”
chamando por ti
tan real
como o que facemos
cando non nos vemos
para poder durmir
outra noite
esquecendo a regra
de tres
chamáchesme
e case desmaio
ao sabelo
como as formigas
ao final do verán
a raíña e o macho
póñense ás
para partir en vo nupcial
ao regresar
a raíña arranca as ás
e o macho morre
a mesma noite
da súa voda
para poder durmir
esquecendo a regra de tres.

salomé. por que?

2009-06-23T07:42:00.000-07:00

a miña cabeza e a mesma
ca do Bautista
cada ano paséana
os pagáns
entre berros e fogueiras
esquecen que
degoláronma
por criticalo poder
por enfrontarme
a Herodes Antipas
por non consentir
que as cousas
se dividan
en propias e alleas
pois son comúns
que é preciso
non conformarse
e é necesario dicilo
ben alto
que perdémolos fillos
e facenda
e que ninguén nos prestou
tal riqueza
por que é nosa
nin a compramos
nin estivo nunca en venda
e si é necesario
clamemos no inmenso
deserto
e queixémonos da beneficencia
ergueita sobre a ventá
nun vaso de auga
onde a clara dun ovo
debuxa
cando será a próxima vez
que como a el
ela lle baile
e lle pida a Herodes
a nosa cabeza
sobre unha bandexa
mentres outro ano
despois do fume
das fogueiras
na amañecida
de San Xoán
no día do seu natal
arrecendo os corpos
ás herbas do cacho
volva asaltarnos
outra vez a mesma pregunta:
¿matamos só aquelo que amamos
para vivir, esquecer e morrer?.

labor

2009-06-14T15:18:00.001-07:00

chamase traballo
unha forma nova
de rezarlle a outro deus
a superestructura de sempre
na infraestructura
de sempre
nada doutro mundo
neste inmundo
de recambio
sangue nova
para unha explotación
rápida
sangue nova
para alimentalo
novo deus
desapiadado
dentro da pel
do deus de sempre
que garda nunha caixa
forte e blindada
por mil cadeados
a definición
a solidariedade
o compañeirismo
e a ideoloxía
un deus de agora
dentro da pel
do deus de antes
cando quere cambialas ideas
cambia a economía
relaciona aos seres
como números
négalles a posibilidade
de coñecemento
despóxaos da afectividade
chamase traballo
pero é o deus
de sempre
que garda
baixo mil cadeados
a conciencia de ser
a conciencia de crase.
obrigándonos como escravos
en contra da nosa vontade
blindado polos
santos ministros
da súa relixión
na que néganos
toda posibilidade de felicidade
toda posibilidade de salvación
toda posibilidade de razón
para vivila nosa vida
non fai falta rezarlle.